II SA/Rz 1106/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skarg Ł. P. oraz Rzecznika Praw na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego Ł. P. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skarg Ł. P. – reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego J. P. oraz Rzecznika Praw Obywatelskich (dalej w skrócie: "RPO") jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej w skrócie: "PWIS") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej w skrócie: "PIS") decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] wymierzył Ł.P. karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za niezastosowanie się do zakazu odbywania imprez, spotkań i zebrań niezależnie od ich rodzaju. Wobec tego, że wyżej wymieniony był osobą małoletnią decyzja ta została skierowana do przedstawicieli ustawowych. Przesyłka zawierająca decyzję adresowaną do M. P. (matki strony) została odebrana w dniu 26 czerwca 2020 r. Natomiast przesyłka skierowana do J. P. (ojciec) nie została podjęta. Wobec powyższego poczta dnia 26 czerwca 2020 r. awizowała przesyłkę. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. P. – przedstawiciel ustawowy małoletniego Ł. P., nadając je w placówce pocztowej dnia 10 lipca 2020 r. Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. PWIS, działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 44 § 4 k.p.a. wyjaśnił, że przesyłka kierowana do J. P. nie została odebrana. Operator pocztowy dnia 26 czerwca 2020 r. awizował przesyłkę, a zatem decyzja organu I instancji została doręczona z upływem dnia 10 lipca 2020 r. Od dnia 11 lipca 2020 r. otworzył się termin do wniesienia odwołania i upłynął z dniem 24 lipca 2020 r. Tymczasem J. P., nadał odwołanie w dniu 10 lipca 2020 r., a więc przed terminem, w którym decyzja rozpoczęła swój byt prawny. Organ stwierdził zatem, że J. P.wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, choć w dacie jego sporządzania nie odebrał jeszcze decyzji będącej przedmiotem odwołania. Tym samym uchybił terminowi wskazanemu w art. 129 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (WSA) Ł. P., w imieniu którego działa przedstawiciel ustawowy J. P. – reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zawnioskował o jego uchylenie, a także uchylenie orzeczonej kary pieniężnej oraz umorzenie postępowania w tym zakresie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zawnioskował także o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 134 w zw. z art. 44 § 4 w zw. z art. 129 w zw. z art. 40 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie przez organ II instancji uchybienia terminu do wniesienia do odwołania i przedwczesność złożenia odwołania przez jednego z przedstawicieli ustawowych nieletniego Ł. P. w sytuacji, gdy przedstawiciele ustawowi małoletniego są małżeństwem, nie żyją w separacji, nie są po rozwodzie, nie są też pozbawieni praw rodzicielskich, mieszkają razem i tworzą rodzinę. Zatem ojciec małoletniego będąc przedstawicielem ustawowym mógł w całej rozciągłości zapoznać się zarówno z decyzją organu I instancji jak i jego uzasadnieniem w momencie odbioru korespondencji przez drugiego przedstawiciela ustawowego małoletniego. Wyjaśnił, że adresatem decyzji jest małoletni Ł.P., a przedstawiciele ustawowi razem mieszkają, wychowują syna i są jego opiekunami prawnymi, zatem mogli występować w jego imieniu, reprezentując jego interesy. Fakt reprezentowania strony w toku postępowania przez dwóch przedstawicieli ustawowych nie wyklucza ich wspólnego działania i reprezentowania syna, poprzez złożenie środka zaskarżenia. Żaden przepis k.p.a. tego nie zabrania. Nadto zwrócono uwagę, że żadna z doręczonych przedstawicielom ustawowym decyzji nie zawierała informacji, że organ doręcza jednemu z przedstawicieli ustawowych odpis jedynie informacyjnie, a samą decyzję przesyła jedynie drugiemu przedstawicielowi ustawowemu i wyłącznie dla niego biegnie 14-dniowy termin do złożenia odwołania. W przypadku zatem, gdy zostało doręczone pismo jednemu z przedstawicieli ustawowych mógł on przekazać je drugiemu celem sporządzenia i złożenia odwołania. Takie doręczenie decyzji nie może rodzić ujemnych skutków procesowych strony, w szczególności nie może pozbawiać jej możliwości wniesienia odwołania przez przedstawiciela ustawowego, 2) art. 28 w zw. z art. 30 k.p.a. poprzez nałożenie kary pieniężnej w stosunku do małoletniego Ł.P. pomimo, że nie posiada on zdolności do czynności prawnych, a także braku możliwości odpowiadania w postępowaniu, które prowadzi do nałożenia kary. Postępowanie w tym zakresie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa mógł przeprowadzić na skutek złożenia wniosku Sąd Opiekuńczy - jako organ właściwy dla rozpatrywania spraw w sprawach dotyczących osób nieletnich; 3) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ administracji publicznej nakazu stosowania prawa obowiązującego w dniu orzekania, co w konsekwencji naruszyło zasadę legalności prowadzonego postępowania, 4) art. 10 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji, w tym także w zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; 5) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zwłaszcza, poprzez błędne ustalenie, że w dniu 8 maja 2020 r. Ł.P. spotkał się z czterema osobami w rejonie [...] w [...] przy ul. [...] i wspólnie zakłócali porządek publiczny, poprzez krzyki, rzucanie kamieniami w drewniane elementy [...], pomimo braku dowodów świadczących o możliwości poczynienia takich ustaleń, przy dodatkowo nie zabezpieczeniu i przeglądnięciu zapisu monitoringu, który pozwoliłby ustalić przyczyny przebywania w dniu zdarzenia Ł.P., a także przy braku ustalenia czy w ogóle doszło do jakiegokolwiek zagrożenia; 6) art. 75 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków funkcjonariuszy Policji i zastąpienie tych zeznań notatką, brak przesłuchania przedstawicieli ustawowych Ł.P., którzy mogliby przyczynić się do wyjaśnienia przyczyn dla których przybywał on w dniu 8 maja 2020 r. z innymi ustalonymi osobami, a także osób będących wówczas z Ł.P.; 7) art. 81 a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości jakie powstały w postępowaniu w zakresie ustalenia przyczyn przebywania Skarżącego z innymi osobami w dniu 8 maja 2020 r. na jego niekorzyść; 8) art. 86 k.p.a. - poprzez nie przesłuchanie strony, pomimo, że w toku prowadzonego postępowania pojawiły się niewyjaśnione okoliczności, które mają kluczowe znaczenie dla przedmiotowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia możliwości zasadności zastosowania kary pieniężnej, 9) art. 108 § 1 w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne i dowolne opatrzenie decyzji rygorem natychmiastowej wykonalności w sytuacji gdy organ I instancji nie wskazał, a do czego był zobowiązany, w jaki sposób nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest niezbędne ze względu na ochronę życia i zdrowia ludzkiego, w sytuacji gdy interes służby nie może być utożsamiany z interesem społecznym; 10) art. 189c k.p.a. poprzez pominięcie przez organ faktu braku możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisów obowiązujących poprzednio, gdyż nie były one względniejsze dla strony; 11) art. 8 § 1 i art. 189d pkt 7 k.p.a. poprzez ich pominięcie i nie poczynienie własnych ustaleń co do możliwości wymierzenia kary pieniężnej w stosunku do małoletniego, jej wymiaru, wysokości, statusu osoby co do której została wymierzona kara, jego sytuacji osobistej i rodzinnej, zwłaszcza, że Skarżący posiada status ucznia, a jego możliwości zarobkowe są ograniczone Strona zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 48a ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1, ust. 4 i ust. 7 w zw. z art. 46b pkt 1 i art. 46 ust. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczeniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239 ze zm.) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 792) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do nałożenia kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł, pomimo, że brak było możliwości do jej zastosowania i nałożenia, ze względu na to, że w momencie wydawania decyzji nie obowiązywało rozporządzenie na jakim organ oparł swe rozstrzygnięcie i brak było możliwości zakwalifikowania zachowania Skarżącego jako zgromadzenie i odbywanie spotkania pomimo istniejącego zakazu; 2) art. 30, art. 52, art. 53 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisów niezgodnych z obowiązującym systemem prawa i bez podstawy prawnej; 3) art. 51 ust. 5 Konstytucji RP w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360) w zw. z art. 14 ust. 2 poprzez pozyskanie danych na temat Ł.P. przez Państwową Inspekcję Sanitarną na potrzeby postępowania administracyjnego mającego na celu wymierzenie kary pieniężnej z naruszeniem podstawowych praw, a zatem w sposób sprzeczny z prawem w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego, art. 45 Konstytucji RP poprzez działanie organu i prowadzenie postępowania celem uniemożliwienia sprawiedliwego, zgodnego z prawem rozpatrzenia sprawy i uniemożliwienie jej rozpatrzenia przez niezależny i niezawisły Sąd. W obszernym uzasadnieniu Skarżący szczegółowo rozwinął powyższe zarzuty podkreślając, że błędnym jest stanowisko organu odwoławczego o przedwczesności złożenia odwołania. Organ nie uwzględnił, że decyzja została skutecznie doręczona drugiemu przedstawicielowi ustawowemu małoletniego. Fakt reprezentowania Skarżącego przez dwóch przedstawicieli ustawowych nie wyklucza ich wspólnego działania i reprezentowania syna, poprzez złożenie środka zaskarżenia. Wadliwa jest argumentacja organu, że termin dla wniesienia odwołania dla strony skarżącej biegnie od daty doręczenia decyzji każdemu przedstawicielowi osobno, gdy decyzja ta została wcześniej skutecznie doręczona drugiemu przedstawicielowi na ten sam adres zamieszkania, który przekazał ją drugiemu przedstawicielowi ustawowemu w celu sporządzenia i wniesienia odwołania. Żadna z doręczonych przedstawicielom ustawowym decyzji nie zawierała informacji, że organ doręcza jednemu z przedstawicieli ustawowych odpis jedynie informacyjnie, a samą decyzję przesyła jedynie drugiemu przedstawicielowi ustawowemu i wyłącznie dla niego biegnie 14-dniowy termin do złożenia odwołania. W przypadku zatem, gdy zostało doręczone pismo jednemu z przedstawicieli ustawowych mógł przekazać je drugiemu celem sporządzenia i złożenia odwołania. Takie doręczenie decyzji nie może rodzić ujemnych skutków procesowych strony, w szczególności nie może pozbawiać jej możliwości wniesienia odwołania przez przedstawiciela ustawowego. Takie zachowanie organu Strona uznała za nadmierny formalizm. Natomiast RPO w skardze skierowanej do WSA w Rzeszowie na postanowienie PWIS z [...] sierpnia 2020 r., zawnioskował o jego uchylenie. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. polegające na stwierdzeniu, że doszło do uchybienia określonego ostatnio wymienionym przepisem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy termin ten został zachowany. W uzasadnieniu RPO wskazał, że rozstrzygnięcie organu II instancji narusza przepisy obowiązującego prawa. Jest wynikiem dokonania błędnej wykładni przepisów k.p.a. w zakresie doręczeń i reprezentowania stron postępowania nie posiadających pełnej zdolności do czynności prawnych. Nadto organ II instancji utożsamia pojęcia niedopuszczalności wniesienia odwołania i uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i używa je naprzemiennie. Zaznaczył, że błąd ten nie ma znaczenia w kontekście oceny kierunku zaskarżonego rozstrzygnięcia, to wart jest wytknięcia w kontekście działalności orzeczniczej organu. Zwrócił także uwagę na pominięcie przez organ II instancji przepisów szczególnych, dotyczących stosowania tzw. "fikcji doręczenia", wprowadzonych przez ustawodawcę w związku z epidemią SARS-Cov-2 w Polsce i obowiązujących w okresie orzekania organów administracji publicznej w obydwu instancjach. RPO wywiódł, że w okolicznościach sprawy zarówno M.P.- matka Ł.P., jak i J.P.- ojciec Ł.P., posiadają pełnię władzy rodzicielskiej. Na równi reprezentują Ł.P. w postępowaniu administracyjnym, który jest adresatem decyzji. Mogą w tym postępowaniu działać łącznie lub samodzielnie. Równocześnie, zdarzenia prawne, takie jak doręczenie decyzji o karze administracyjnej nałożonej ich syna - Ł.P., pozostają skuteczne wobec ich obojga. Egzemplarz decyzji o karze wysłany do M.P., został jej skutecznie doręczony 26 czerwca 2020 r., zatem przedmiotowa decyzja weszła do obrotu prawnego wobec Ł.P. w tym właśnie dniu. A co za tym idzie - po tym dniu zaczął też biec dla Ł.P. termin do wniesienia odwołania od decyzji. Dla stwierdzenia zachowania czy uchybienia terminowi nie ma znaczenia, że J.P.wniósł w imieniu Ł.P. odwołanie w dniu, w którym teoretycznie miało dopiero dojść do "fikcji doręczenia" jego egzemplarza decyzji. Skutki doręczenia decyzji o karze M.P.w dniu 26 czerwca 2020 r. dotyczyły również jej męża, J.P., jako drugiego z przedstawicieli ustawowych. Innymi słowy, termin odwoławczy został otwarty po tej dacie dla obojga rodziców Ł.P. i również dla obojga zamykał się po 14 dniach licząc od tej daty zgodnie z brzmieniem art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 57 k.p.a. - czyli 10 lipca 2020 r. Zatem J.P.był w pełni uprawniony (i obowiązany) do wniesienia odwołania w terminie, który rozpoczął swój bieg po doręczeniu egzemplarza decyzji jego małżonce. Jako, że wniósł on odwołanie 10 lipca 2020 r. to należy stwierdzić, że termin 14-dniowy, o jakim mowa w art. 129 § 2 k.p.a., został w niniejszej sprawie zachowany. Organ miał obowiązek przyjąć odwołanie Ł.P. wniesione przez J. P. do rozpatrzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odpowiedziach na obie skargi PWIS zawnioskował o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. II SA/Rz 1106/20 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji PIS w [...] z [...] czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sądowa kontrola administracji publicznej zmierza do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skargi zasługują na uwzględnienie, w tym także z przyczyn w nich podniesionych. Skarżące Strony przedmiotem swych skarg uczyniły postanowienie PWIS wydane w oparciu art. 134 K.p.a. Wobec tego należy przypomnieć, że na mocy tego przepisu Organ odwoławczy zobowiązany jest stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli strona składająca środek zaskarżenia naruszyła termin wyznaczony w Kodeksie dla tego rodzaju czynności procesowej. W myśl art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia. Z akt sprawy wynika, iż adresat decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej Ł.P., w czasie trwającego postępowania administracyjnego był osobą małoletnią. Skarżący nie posiadał w świetle art. 11, art. 15 K.c. pełnej zdolności do czynności prawnych, lecz ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Dlatego znaczenie kluczowe dla oceny postanowienia PWIS należało przypisać także art. 30 § 2 w zw. z art. 40 § 1 K.p.a. Otóż w myśl tych regulacji, jeżeli strona nie posiada pełnej zdolności do czynności prawnych, to działa przez przedstawiciela, a pisma w tym decyzje administracyjne należy doręczać przedstawicielowi. Ze względu na te przepisy K.p.a. doręczenie postanowienia lub decyzji stronie, która działa w sprawie przez przedstawiciela nie jest prawidłowe, jeżeli czynność doręczenia tych aktów pomija przedstawiciela. Pominięcie przez organ przedstawiciela strony poprzez niedoręczenie mu pisma w toku postępowania, narusza jej prawo do czynnego udziału w procesie, za które strona nie powinna ponosić szkody. Przedstawicielem ustawowym małoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską są jego rodzice. Każde z rodziców małoletniego może reprezentować go i działać samodzielnie, co wynika wprost z treści art. 98 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Uwzględniając powyższe w kontekście okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy uznać należało, iż PWIS wydając zaskarżone postanowienie nieprawidłowo zastosował art. 134 K.p.a. i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PPIS. Organ I instancji zaadresował wydaną przez siebie decyzję o nałożeniu kary pieniężnej do obu przedstawicieli ustawowych małoletniego Ł.P., tj. do M.P.oraz do J.P.. Z załączonych do decyzji PIS potwierdzeń odbioru wynika, iż przesyłka zaadresowana do M.P.została odebrana przez Ł.P. w dniu 26 czerwca 2020 r. Natomiast przesyłka zaadresowana do ojca skarżącego J.P. nie została odebrana i była dwukrotnie awizowana. Na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. PWIS uznał, że skutek doręczenia decyzji J.P. nastąpił dnia 10 lipca 2020 r. co powoduje, że dopiero dnia 11 lipca 2020 r. otworzył się termin na wniesienie odwołania. Tymczasem środek odwoławczy został nadany przed rozpoczęciem terminu odwoławczego, gdyż dnia 10 lipca 2020 r. Zgodzić się należało ze stanowiskiem Rzecznika Praw Obywatelskich, iż skutek doręczenia decyzji zaadresowanej do J.P. z racji przywołanych w uzasadnieniu skargi przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem wirusa SARS-CoV-2 nastąpił dopiero dnia 3 września 2020 r. Organ II instancji, nie zauważył skutków obowiązywania art. 98 ww. ustawy oraz skutków jego nowelizacji, które nie pozwalały w czasie podejmowania prób doręczenia na kierowanie się fikcją wejścia decyzji do obrotu prawnego na podstawie art. 44 § 4 K.p.a., czyli w wyniku dwukrotnego awizowania i upływu czasu. Niezależnie od kwestii skuteczności doręczenia decyzji PPIS J.P., stwierdzić należy, iż decyzja o nałożeniu kary na skarżącego została skutecznie doręczona skarżącej stronie, jakkolwiek z naruszeniem przepisów K.p.a. obligujących do doręczania pism przedstawicielom ustawowym małoletniego i ich dorosłym domownikom. Pomimo naruszenia art. 40 § 2 i art. 43 k.p.a. z powodu doręczenia decyzji bezpośrednio małoletniemu, to skutek doręczenia stronie decyzji PIS nastąpił, a w konsekwencji otworzył się skutecznie termin na wniesienie odwołania przez jednego z przedstawicieli ustawowych Ł.P. w terminie z art. 129 § 2 K.p.a. Po pierwsze, doręczenie decyzji nastąpiło do rąk Strony, czyli osoby najbardziej zainteresowanej wynikiem toczącego się postępowania. Nie sposób wątpić, iż małoletni przekazał przesyłkę swemu przedstawicielowi ustawowemu, skoro J.P.zdołał sporządzić i wnieść dnia 10 lipca 2020 r., profesjonalne odwołanie od decyzji PIS. Nie nastąpiło też jakiekolwiek naruszenie praw strony do czynnego udziału w procesie, przed czym mają w istocie chronić stronę przepisy K.p.a. obligujące doręczyciela do doręczenia pism za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi adresata. W tej sytuacji stwierdzenie niedoręczenia decyzji Stronie byłoby przejawem formalizmu pogarszającego jej sytuację procesową. Po drugie, skuteczne prawnie doręczenie decyzji stronie postępowania nastąpiło z uwagi na charakter sprawy administracyjnej, w której małoletniego obciąża się dotkliwą pod względem finansowym karą pieniężną w kwocie 10 000 zł. Ponieważ Organ uznał, że małoletni Skarżący zdolny jest do poniesienia odpowiedzialności administracyjnej, to tym bardziej winien był uznać jego zdolność do odebrania przesyłki zaadresowanej do jednego z jego rodziców. Ponieważ nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji stronie postępowania w dniu 26 czerwca 2020 r., to odwołanie wniesione przez J.P. w dniu 10 lipca 2020 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej), nie nastąpiło jak stwierdził Organ odwoławczy z uchybieniem art. 129 § 2 K.p.a. ze względu na to, że w dacie sporządzenia odwołania J.P.nie odebrał jeszcze decyzji PIS. W pełni zasadne są twierdzenia skargi, w których podnosi się że rodzice małoletniego Ł.P. mogli w postępowaniu działać łącznie lub samodzielnie. To nie Oni byli stronami postępowania, a stroną był ich zstępny - Ł.P.. Dlatego nie należało kierować się tym czy decyzja PIS została doręczona temu z przedstawicieli ustawowych, który wniósł odwołanie, a tym czy decyzja została stronie doręczona. Odwołanie wnosiła strona postępowaniu Ł.P., zaś w jego imieniu działał na zasadzie przedstawicielstwa ojciec J. P. Podobnie rzecz się ma ze sprawą doręczenia decyzji administracyjnej, którą doręcza się stronie za pośrednictwem jej pełnomocników. Nie ma wówczas znaczenia, który z reprezentantów strony skorzysta z przysługującej mu możliwości działania w jej imieniu. Ponieważ decyzja PIS została Stronie doręczona, to odwołanie z racji możliwości samodzielnego działania przedstawicieli ustawowych małoletniego, mogło zostać wniesione skutecznie zarówno przez J.P. lub M. P. Odwołanie w imieniu strony wniósł J. P., co niewątpliwie nastąpiło w 14 dniowym terminie, jaki dla tego typu czynności prawnych przewiduje art. 129 § 2 K.p.a. Wobec prawidłowego wniesienia odwołania w imieniu strony PWIS nie miał podstaw prawnych i faktycznych, aby stosować art. 134 K.p.a. i stwierdzać uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez ojca małoletniego. W tych okolicznościach odwołanie wniesione przez J.P. zostało dokonane w terminie, a zatem powinno zostać rozpatrzone merytorycznie, według zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – art. 15 K.p.a. Dlatego należało w całości uchylić zaskarżone do Sądu postanowienie PWIS na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z uwagi na mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przez ten Organ art. 7, art. 30 § 1 i 2, art. 77, art. 80, art. 127 § 2, art. 129 § 2, art. 134 K.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu PWIS rozpatrzy skutecznie wniesione przez Stronę odwołanie od decyzji PIS. Natomiast orzeczenie o kosztach postępowania przed WSA nastąpiło na podstawie art 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty postępowania złożyły się koszty uiszczonego wpisu sądowego oraz wynagrodzenia adwokackiego wg norm przepisanych.