II SA/Rz 1101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi AP na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2017 r. [...] w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę

Opisanym w sentencji postanowieniem, wydanym na podstawie art. 17 pkt 1 w zw. z art. 37 oraz w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – zwanej dalej: "K.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało wniesione przez skarżącego zażalenie na niezałatwienie przez Wójta Gminy S. sprawy w terminie za nieuzasadnione oraz odmówiło wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy, z uwagi na brak u skarżącego statusu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie AP wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz nakazanie organowi podjęcia czynności w trybie art. 140 aa ustawy z dnia 20 czerwca 1977 r. Prawo o Ruchu Drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1260). W uzasadnieniu wskazał, że nie sposób przyjąć by nie miał interesu prawnego w żądaniu czynności organu a tym samym statusu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie mówiący, iż wątpliwości dotyczące statusu strony w postępowaniu administracyjnym należy rozstrzygać na korzyść podmiotu, który zabiega o taki status także po to, by nie kreować kolejnych postępowań nadzwyczajnych w tej samej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako dotyczącej postanowienia niepodlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania w obecnym stanie prawnym, zgodnie z nowelizacją K.p.a. dokonaną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) służy stronie ponaglenie stosownie do przepisów art. 37 § 1 K.p.a. Jednakże zgodnie z art. 16 wyżej wskazanej ustawy zmieniającej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. do dnia 1 czerwca 2017 r.) ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Tak więc na gruncie niniejszej sprawy stronie przysługiwało zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do przepisów art. 37 § 1 K.p.a. Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarazem wniesienie takiego zażalenia (wezwania) stanowi warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 P.p.s.a.). Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 K.p.a. powinno przyjąć formę postanowienia, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi przepis art. 141 § 1 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, zaś w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 2 K.p.a. przepis taki nie istnieje. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 K.p.a., a rzeczone postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to także inny akt lub czynność organu dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). W związku z powyższym Sąd związany przedmiotem zaskarżenia, odrzucił skargę AP na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.