II SA/Rz 1095/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżoną decyzją opisaną w sentencji postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej "Kolegium", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] ustalającej na wniosek K.M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwa "[...]" środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Wydobywaniu kopaliny ze złoża margli [...]" zlokalizowanego w granicach działki nr 1855/4 w miejscowości W. , Gmina [...] E.S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę na opisaną wyżej decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie tej decyzji będzie miało negatywny wpływ na nieruchomości sąsiadujące z nieruchomością objętą decyzją. Dla skarżącej jako bezpośredniego sąsiada "Wapiennika" negatywne skutki mogą być nieodwracalne i wpływać na poniesienie przez nią szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać (hipotetycznie), gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Wniosek skarżącej o wstrzymanie zmierza więc do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Wstrzymaniu podlegają jedynie te akty administracyjne, które nadają się do wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. znajduje zatem co do zasady zastosowanie tylko w odniesieniu do tych decyzji, które nakładają określony obowiązek na oznaczony podmiot. Wykonanie aktu administracyjnego należy z kolei rozumieć jako doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji do pewnego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Istota i treść takiej decyzji polega wyłącznie na wskazaniu pewnych wymogów dotyczących ochrony środowiska, jakie powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięć bezpośrednio związanych z realizacją konkretnej inwestycji/przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1405) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Po myśli zaś § 3 ust. 1 pkt 40 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a. Zaskarżona decyzja stanowi element szerszego procesu inwestycyjnego, ale samodzielnie nie uprawnia ona do pojęcia określonych działań. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie podlega zatem ochronie tymczasowej (wstrzymaniu wykonania) albowiem jest aktem, który nie nadaje się do wykonania, tym bardziej, że nie rodzi żadnych praw, jak też nie nakłada żadnych obowiązków na skarżącą. Dlatego też wniosek o jej wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. Powyższe stanowisko zostało również zaaprobowane w orzecznictwie (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2014 r., II SA/Po 1349/13; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 20 lutego 2014 r., II SA/Po 12/14; postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2014 r., II OZ 123/14; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., II OSK 3139/14; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2014 r., IV SA/Po 31/14 dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.