II SA/Rz 1063/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. P. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1063/16 wydanego w przedmiocie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego - postanawia - odmówić dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 stycznia 2017 r.

W dniu 8 grudnia 2016 r. referendarz sądowy po rozpoznaniu wniosku W. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, wydał postanowienie o sygn. II SA/Rz 1063/16 w którym w pkt I umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia wnioskodawcy od kosztów sądowych; w pkt II odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W. P. zaskarżył wyżej opisane postanowienie jedynie w części dotyczącej pkt II powyższego postanowienia, wnosząc sprzeciw do tut. Sądu. W tej sytuacji, WSA w Rzeszowie po rozpoznaniu sprzeciwu W. P., postanowieniem z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. II SA/Rz 1063/16 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego w zakresie pkt II o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Odpis tego orzeczenia doręczono W. P. w dniu 8 lutego 2017 r. W dniu 13 lutego 2017 r. skarżący złożył wniosek o dokonanie wykładni postanowienia z 18 stycznia 2017 r.; o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz o przyznanie adwokata, w celu "zrozumienia myśli sądu oddalającego jego zażalenie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej: "P.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy, że konieczność wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wtedy, gdy treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku. Dodać należy, że wykładnia może odnosić się do rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia. Z art. 166 P.p.s.a. wynika, że przedmiotem wykładni może być także postanowienie, gdyż do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowi inaczej. W niniejszej sprawie ustawa nie stanowi inaczej. Uwzględnienie wniosku o wykładnię wyroku/postanowienia może mieć miejsce tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawartego w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu. Za taką wątpliwość nie mogą być uznane, a podnoszone przez skarżącego, takie okoliczności jak: brak zrozumienia sentencji czy uzasadnienia, bądź "właściwe zrozumienie myśli sądu". Zdaniem WSA merytoryczna treść postanowienia sądu, jak i jego uzasadnienie, nie budzi wątpliwości i jako jasna, czytelna oraz precyzyjna co do przyczyn utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego w zakresie pkt II o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata – gdyż sam skarżący składając w dniu 2 stycznia 2017 r. sprzeciw od postanowienia referendarza zaskarżył go jedynie w części dotyczącej pkt II - nie wymaga wykładni i jest zrozumiała. Sam skarżący nie precyzuje w jakim zakresie wydane orzeczenie budzi wątpliwości. Wskazuje jedynie na brak zrozumienia sentencji i uzasadnienia oraz konieczność "właściwego zrozumienia myśli sądu". Istota wniosku skarżącego nie jest związana z wątpliwościami co do treści rozstrzygnięcia, lecz sprowadza się wyłącznie do chęci poznania motywów jakimi Sąd kierował się wydając postanowienia. Te zaś szczegółowo zostały zaprezentowane i przedstawione w uzasadnieniu postanowienia Sądu z dnia 18 stycznia 2017 r. Odnośnie natomiast wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wyjaśnić należy, że zarówno w postanowieniu referendarza z dnia 8 grudnia 2016 r., jak i postanowieniu Sądu z dnia 18 stycznia 2017 r. wyraźnie zaznaczono, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, na żadnym etapie postępowania sądowego. W kwestii zaś zawartego we wniosku o wykładnię, żądania o "przyznanie pozwanemu adwokata z urzędu" Sąd wyjaśnia, że warunkiem przyznania prawa pomocy w określonej sprawie jest wyczerpujące udokumentowanie stanu majątkowego wnioskodawcy, wskazującego na zasadność uwzględnienia wniosku o prawo pomocy. Prawomocne orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zmienione, na co wskazuje treść art. 165 P.p.s.a. Musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy – stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych. Przy czym kwestie te muszą być udokumentowane w rzetelny i wyczerpujący sposób. W tym stanie rzeczy WSA w Rzeszowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 158 i art. 166 P.p.s.a.