II SA/Rz 1050/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 16 października 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W.C. i T.C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

W dniu 27 września 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga W.C. i T.C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2017r. nr [...] wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budynkiem handlowym nr 16 A oraz jego rozbudową na działce nr 1100 położonej w S. przy ul. [...] oraz nakładające na W. i T.C. jako właścicieli budynku handlowego nr 16 A na działce nr 100 w S. ul. [...] obowiązek przedstawienia w terminie do 30 sierpnia 2017 r. określonych w nim dokumentów celem legalizacji samowoli budowanej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przytaczając brzmienie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej "P.p.s.a.") oraz wskazano, że wykonanie postanowienia będzie wiązało się ze znacznymi kosztami po stronie skarżącej, które w sytuacji bezzasadności nałożonego obowiązku stanowić będą nieodwracalną szkodę w ich majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazali, że istotnie w sprawie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Poza przytoczeniem brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a. jednozdaniowo podnieśli, że wykonanie postanowienia będzie wiązało się ze znacznymi kosztami po stronie skarżącej, które w sytuacji bezzasadności nałożonego obowiązku stanowić będą nieodwracalną szkodę w ich majątku. Nie wyjaśnili przy tym jaki będzie koszt związany z zaprzestaniem wykonywania robót budowlanych ani też nie podali jakim majątkiem dysponują, tak aby porównanie tych wartości dało Sądowi podstawę do dokonania oceny, czy szkoda ta może mieć charakter znaczny w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest to wystarczające dla oceny zasadności wniosku. Sąd nie dopatrzył się także w aktach sprawy dokumentów źródłowych ani argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Skoro zatem skarżący nie uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować znaczną szkodę, Sąd nie mógł uwzględnić ich wniosku o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.