II SA/Rz 104/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2023 r. sprawy ze skarg W.J. i M.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 listopada 2022 r., nr BP.501.1130.2021.2058.ML6.294202/294203 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargi.

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 listopada 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania M. J. i W. J. wspólników spółki jawnej (Skarżący) utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr WITD.DI.0152.VI0636/35/21 z dnia 8 czerwca 2021 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu 31 marca 2021 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...] w miejscowości W., pojazdu marki Man o nr rej. [...] oraz naczepy marki Krone o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. C. wykonujący międzynarodowy transport drogowy rzeczy (odpady o kodzie [...]— odpady z toczenia i piłowania metali nieżelaznych) w imieniu i na rzecz przedsiębiorców M. J. i W. J. działających w formie spółki cywilnej [...] s.c. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 31 marca 2021 r. Pismem z dnia 31 marca 2021 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił strony o wszczęciu wobec niej, na podstawie protokołu kontroli z dnia 31 marca 2021 r., postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm., zwanej dalej utd), W dniu 8 czerwca 2021 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie stwierdzone w toku kontroli. Pismem z dnia 23 czerwca 2021 r. skarżący złożyli odwołanie od decyzji organu I instancji. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa i argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie stanowią podstawy do jej zmiany. Podczas przeprowadzonej kontroli drogowej w dniu 31 marca 2021 r. kontrolujący stwierdzili przewóz odpadów o kodzie [...], w ilości przekraczającej 100 kg. Środek transportu powinien być oznakowany tablicą wymaganą przy przewozie odpadów, tj. tablicą z napisem "ODPADY" lub z literą "A". Skontrolowany zespół pojazdów nie posiadał oznakowania o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, co potwierdza protokół kontroli i znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna. Zatem skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany z naruszeniem przepisów art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach i § 9-11 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów. Kierowca – A. C. zeznał do protokołu przesłuchania świadka, że nie miał świadomości że przewozi odpady a przed rozpoczęciem przewozu drogowego pracodawca nie wyposażył go w żadną tablicę do oznaczania przewożonych odpadów. Zeznał również, że nie miał żadnego przeszkolenia dotyczącego przewozu odpadów. Protokół kontroli z dnia 31 marca 2021 r. oraz protokół przesłuchania świadka zostały podpisane przez kierowcę bez uwag i zastrzeżeń. Tym samym kierowca A. C., potwierdził prawidłowość ustaleń kontrolujących. Organ odwoławczy wyjaśnił, że protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 kpa dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 roku, sygn. akt VI SA/Wa 871/10, z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2334/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt. II GSK 50/08). W ocenie organu odwoławczego organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i prawidłowo ocenił wiarygodność dowodów zgromadzonych w sprawie. Kierowca składał zeznania po uprzednim pouczeniu go o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań. Zeznania złożone przez kierowcę w dniu kontroli organ I instancji słusznie uznał za wiarygodne jako złożone "na gorąco". Składający zeznania bezpośrednio po zdarzeniu nie ma jeszcze pełnego wyobrażenia konsekwencji składanych zeznań i dlatego takie zeznania są wiarygodne. Oświadczeniu kierowcy z dnia 22 czerwca 2021 r. dołączonemu do złożonego odwołania, które zaprzecza złożonym w dniu kontroli zeznaniom, odmówił wiarygodności, gdyż zdaniem organu II instancji, przedłożono je w celu uniknięcia odpowiedzialności skarżących od nałożonej kary pieniężnej. Przedłożony dokument stanowi wyłącznie dowód, że osoba która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie, nie dowodzi natomiast prawdziwości tych twierdzeń. Uwzględniając powyższe, w ocenie organu odwoławczego, słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 utd i lp. 4.8 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zdaniem organu II instancji w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżący w toku postępowania nie wskazali żadnych okoliczności nadzwyczajnych lub nieprzewidzianych, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c utd. Organ odwoławczy zważył, że nawet gdyby do naruszenia doszło wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c utd. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I Instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczekujący. Na powyższą decyzję Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1.1. art. 92a ust 1, 3, 7 i 11 utd w zw. z Ip. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy w zw. z art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (dalej: pp) oraz art. 8 ust 1 kpa i wyrażonej w tych przepisach zasady proporcjonalności poprzez nałożenie surowej kary pieniężnej w kwocie [...] zł za jednorazowe przeoczenie pracownika zatrudnionego przez przewoźnika, który pomimo, że otrzymał od przewoźnika instrukcję, że ma obowiązek założyć tablicę z napisem ,,ODPADY" to jej nie założył, a jednocześnie brak tablicy nie stwarzał żadnego, chociażby hipotetycznego zagrożenia dobra prawnego, któremu ma służyć przepis wprowadzający obowiązek oznakowywania pojazdów tablicą ,,odpady" i przewidziana wysoka kara pieniężna za naruszenie tego obowiązku. 1.2. art. 92c ust. 1 pkt 1 utd poprzez przypisanie wykonującemu przewóz odpowiedzialności za naruszenia za które wyłączną odpowiedzialność ponosi kierowca i na które przewoźnik nie miał wpływu i któremu nie mógł zapobiec i nie mógł go przewidzieć, bowiem wydał kierowcy polecenie założenia tablicy ,,ODPADY", auto było przygotowane do jej montażu (uchwyty), a to kierowca lekkomyślnie zaniechał jej założenia. 1.3. art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestanie na pouczeniu w sytuacji gdy kara [...] zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna; 2. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 2.1. art. 189a § 1 kpa, art. 189a § 2 pkt 2 kpa a contrario oraz art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady ich nakładania, w tym również odstępowania od ich nałożenia, a które powinny znaleźć zastosowanie, bowiem kary pieniężne w utd zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych art. 189a § 2 pkt 1-6 kpa, w szczególności możliwości odstąpienia od nałożenia kary, przez co koniecznym jest w przypadku przepisów utd odwołanie się do uregulowań działu IVa kpa; 2.2. art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji gdy kara [...]zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i umorzenie postępowania w całości, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przewidzianych oraz kwoty [...] zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2023, poz. 259), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie kary pieniężnej nałożonej na skarżącego za naruszenie określone w l.p. 4.8 załącznika nr 3 do utd, tj. wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu. Stosownie do art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 40 000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1. popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1 -9, 2. popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. Z załącznika nr 3 do utd lp. 4.8 wynika, że wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach podlega karze w wysokości 10.000 zł. W myśl zaś do art. 92c ust. 1 utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2. za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, 3. od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W zakresie stwierdzonego naruszenia organ prawidłowo wskazał na regulacje ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (j.t. Dz.U.2021.779 ze zm.) oraz wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U.2016.1742). Z przepisów art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach i § 9-11 ww. rozporządzenia wynika, że środki transportu przewożące odpady ewidencjonowane zgodnie z art. 66 ust. 4 ustawy o odpadach i odpady inne niż niebezpieczne przewożone w ilości przekraczającej 100 kg może być wykonywany tylko środkami transportu odpowiednio oznakowanymi. Z kolei zgodnie z § 9 tego rozporządzenia pojazdy lub zespoły pojazdów, którymi przewożone są odpady powinny być oznakowane tablicą koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której jest umieszczony napis "ODPADY", naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Tablica powinna być umieszczona w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Opisane oznakowanie powinno być czytelne i trwałe oraz odporne na warunki atmosferyczne. W sprawie poza sporem jest, że kontrolowany 31 marca 2021 r. zespół pojazdów, którym wykonywany był w imieniu skarżących międzynarodowy transport drogowy rzeczy przewoził ładunek odpadów. Nie jest również kwestionowany obowiązek odpowiedniego oznakowanie pojazdu przewożącego taki ładunek. Podczas przeprowadzonej kontroli drogowej w dniu 31 marca 2021 r. kontrolujący stwierdzili przewóz odpadów o kodzie 12 01 03, w ilości przekraczającej 100 kg. Środek transportu powinien być oznakowany tablicą wymaganą przy przewozie odpadów, tj. tablicą z napisem "ODPADY" lub z literą "A". Skontrolowany zespół pojazdów nie posiadał oznakowania o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, co potwierdza protokół kontroli i znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna. Okoliczność ta wprost obarcza przedsiębiorcę odpowiedzialnością za stwierdzone naruszenie z lp. 4.8 zał. nr 3 utd. W niniejszej sprawie pojazd skarżących nie był w taki sposób oznakowany, co z resztą potwierdzają sami skarżący podnosząc, że kierowca przez przeoczenie nie założył tablicy z napisem ,,ODPADY", pomimo, że otrzymał od przewoźnika instrukcję, że ma obowiązek jej założenia. Jednocześnie organ prawidłowo ocenił, że przeoczenie nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w powołanym wyżej przepisie art. 92c ust. 1 utd. W tym miejscu wskazać wymaga, że odpowiedzialność przewoźnika jest niezależna od odrębnie uregulowanej odpowiedzialności kierowcy. Na przewoźniku spoczywa ciężar odpowiedzialności za skutki działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu przewozu. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ma rozszerzony zakres, a wobec tego ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to bowiem odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, która nie jest oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiedzialność zawsze ponosi to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg (choćby poprzez właściwy dobór kierowców). Podmiot wykonujący transport drogowy, jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. To on zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków. W ocenie Sądu przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest nie tylko zobowiązany do stworzenia takich warunków pracy kierowców, aby mogli przestrzegać przepisów dotyczących transportu drogowego, ale jest także zobowiązany do świadczenia usług transportowych zgodnie z obowiązującym prawem. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za rezultaty prowadzonej działalności transportowej, a nie wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem. Wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają zatem przedsiębiorcę. Zdaniem Sądu do stwierdzenia odpowiedzialności strony wystarczające jest ustalenie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony. W ocenie Sądu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego wydał zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to zostało oparte na prawidłowym stwierdzeniu, że skarżący nie przedstawili żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zwolnienie ich z odpowiedzialności. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c ust. 1 utd Zgodzić należy się z prezentowanym w judykaturze sądów administracyjnych stanowiskiem, że okolicznościami, o których mowa w powołanym wyżej przepisie, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem w przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W związku z tym należy wskazać, że art. 92c ust. 1pkt 1 utd odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego (por. wyroki NSA: z 28 kwietnia 2022 r., sygn. II GSK 46/22; z 13 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2098/13; z 15 października 2015 r., sygn. II GSK 1990/14; z 12 marca 2015 r., sygn. II GSK 262/14; z 14 kwietnia 2016 r., sygn. II GSK 2527/14, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Żadnej z takich okoliczności skarżący nie wskazali. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ także art. 189f § 1 pkt 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Przy rozważaniu zaistnienia przesłanek z art. 189f § 1 pkt 1 kpa, należy mieć jednak na uwadze treść unormowań zawartych w art. 189a § 2 pkt 1-6 kpa. Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej; odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia; terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej; terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej; odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej; udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. W konsekwencji reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Należy zwrócić uwagę, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, która stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Ustawa o transporcie drogowym przewiduje zarówno sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego jak i kwestie odstąpienia od ich nałożenia. Nie mają zatem słuszności skarżący powołując się na możliwość zastosowania przepisów działu IVa kpa w niniejszej sprawie, z uwagi na inny zakres, który regulują przepisy art. 92c ust. 1 utd i art. 189f kpa. Zauważyć także wypada, że regulacja zawarta w art. 189a § 2 kpa jest jasna i nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Już wykładania językowa tego przepisu wskazuje jasno, że samo istnienie przepisów odrębnych (w tym przypadku ustawy o transporcie drogowym) regulujących przesłanki nałożenia i wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz odstąpienia od ich nałożenia, wyłącza stosowanie przepisów całego działu IV kpa bez konieczności stosowania kolejnych działań interpretacyjnych, czy porównywania zakresów stosowania poszczególnych przepisów. Przepis art. 92c ust. 1 utd dotyczy niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, czy umarzania wszczętego już postępowania, a więc wskazania w sposób kompleksowy przypadków wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, czyli w efekcie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Dlatego też brak podstaw do stosowania w niniejszej sprawie działu IVa kpa, a zwłaszcza akcentowanego przez skarżących art. 189f § 1 pkt 1 . Niezasadny jest również zarzut nieproporcjonalności wymierzonej kary. Jak wyżej wskazano załącznik nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Stwierdzone w sprawie naruszenie polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie ark 24 ust 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zgodnie z Ip. 4.8 załącznika nr 3 do utd sankcjonowane jest kara [...]zł i taką karą organy nałożyły na skarżących. Reasumując, organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie budzący wątpliwości i dający podstawę do wymierzenia kary skarżącym za stwierdzone naruszenie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.