II SA/Rz 104/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosków K. R. i Z. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi K. R. i Z. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - postanawia - przyznać wnioskodawcom prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Do skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki K. R. i Z. R. dołączyli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazali, że cierpią na różne schorzenia, co generuje duże koszty leczenia; w 2016 r. wydali na ten cel 6 000 zł. Ich jedyne dochody to świadczenia emerytalne w kwotach 590 zł i 1450 zł. Majątek wymienionych to dom i samochód osobowy z 1998 r. Comiesięczne wydatki są następujące: lekarstwa K. R. – 250 zł, leczenie Z. R. – 500 zł, wyżywienie – 600 zł, podatki – 66 zł, ubezpieczenie – 50 zł, energia elektryczna – 75 zł, gaz – 85 zł, opał – 141 zł, woda, kanalizacja, wywóz śmieci – 60 zł, telefon – 50 zł, utrzymanie samochodu – 80 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: K. R. i Z. R. ubiegają się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", takie granice wsparcia to prawo pomocy w całkowitym zakresie. Uprawniona jest do niego osoba, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, o czym stanowi art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z kolei z art. 199 P.p.s.a., strony postępowania sądowego obowiązane są do ponoszenia związanych z nim kosztów, a więc instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od tej reguły. Dlatego też może znaleźć zastosowanie tylko w sytuacjach, gdy pokrycie kosztów danego postępowania znajduje się poza możliwościami finansowymi danej osoby, z obiektywnych przyczyn. Adresatami uzyskiwanego od Państwa dofinansowania mogą być więc jedynie osoby, które nie dysponują dochodem wystarczającym do samodzielnego sfinansowania kosztów swojego udziału w postępowaniu sądowym. K. R. i Z. R. mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, jak też uzyskują stałe dochody, przy czym świadczenie pobierane przez wnioskodawczynię jest bardzo niskie i wynosi 590 zł. Analizując rodzaj i wysokość ponoszonych przez skarżących wydatków należy mieć na uwadze, że po pierwsze – związane są one z zaspokojeniem podstawowych potrzeb człowieka, a po drugie – pochłaniają one całość dochodów wnioskodawców. Ponadto, uwagę zwraca bardzo duża wysokość wydatku na leczenie stron; wynosi on 750 zł miesięcznie, co stanowi ok. 1/3 uzyskiwanych świadczeń emerytalnych. Wobec powyższych, przedstawionych przez strony skarżące danych uznano, że zasadnym jest uwzględnienie ich żądania w całości, bowiem zapewni im to możliwość realizacji swoich praw na drodze sądowej. Dlatego zwolniono K. R. i Z. R. od kosztów sądowych i ustanowiono na ich rzecz adwokata. Podstawę orzeczenia stanowi art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.