II SA/Rz 1028/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium RP bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia - p o s t a n a w i a - I. odmówić przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, II. odrzucić skargę, III. zwrócić stronie skarżącej [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem wpisu uiszczonego od skargi.

W dniu 30 czerwca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga [...] (dalej: "skarżący", "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium RP bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2021 r. wezwano zawodowego pełnomocnika działającego w imieniu strony skarżącej do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie wyznaczonym na uzupełnienie ww. braków, pełnomocnik nadesłał odpis pełnomocnictwa z dnia 9 sierpnia 2019 r., udzielonego w imieniu spółki przez G.N., do reprezentowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym odpowiedniej kategorii, a także między innymi przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił również, że pismem z dnia 16 września 2019 r. przesłał do organu stosowne dokumenty wykazujące, że udzielający pełnomocnictwa jest wspólnikiem i pełnomocnikiem skarżącej spółki. Dokumentów tych jednak nie przedłożono do akt sądowych. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 19 sierpnia 2021 r. wezwano pełnomocnika spółki do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie dokumentów wykazujących, że osoba, która udzieliła pełnomocnictwa z dnia 9 sierpnia 2019 r. do reprezentowania skarżącej spółki, była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności, zaznaczając przy tym, iż w razie sporządzenia dokumentów w języku obcym należy dołączyć do nich urzędowe tłumaczenie na język polski. Ponadto zobowiązano pełnomocnika spółki do podania numeru spółki we właściwym rejestrze lub ewidencji, stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wezwanie zawierało pouczenie, że powyższych czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik podał numer identyfikacyjny VAT dla skarżącej spółki, numer porządkowy spółki w [...] Rejestrze Handlowym oraz załączył zaświadczenie z Rejestru Handlowego, wydane dla spółki w dniu 28 maja 2021, z którego - jak podał - wynika, że G.N. jest wspólnikiem spółki oraz od dnia 1 listopada 2007 r. niezmiennie pozostaje jej pełnomocnikiem (czas trwania mandatu: nieograniczony). Jednocześnie pełnomocnik zwrócił się o przedłużenie terminu na złożenie tłumaczenia przedłożonego dokumentu na język polski, wskazując, iż dokument ten został przesłany do tłumacza przysięgłego, jednak tłumaczenie przysięgłe zostanie sporządzone najwcześniej w dniu 3 września 2021 r., podczas, gdy zakreślony przez Sąd termin upływa w środę 1 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy zawisłej przed Sądem pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jak natomiast stanowi art. 46 § 3 P.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Wyjaśnić również należy, że brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych art. 49 § 1 P.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2021 r. sygn. III FZ 182/21 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak natomiast wynika z utrwalonego stanowiska sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2009 r. o sygn. akt I GSK 608/08). W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej przy dokonaniu pierwszej czynności, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu takiego podmiotu. W niniejszej sprawie zawodowy pełnomocnik skarżącego, który został wezwany o uzupełnienie powyższych braków skargi, nie wykonał należycie skierowanego do niego wezwania Sądu. Pełnomocnik co prawda przedłożył dokumenty, jednakże bez urzędowego tłumaczenia na język polski, wobec czego Sąd nie był w stanie ustalić na ich podstawie, czy osoba, która udzieliła pełnomocnictwa w imieniu skarżącego była rzeczywiście do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności. Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika o przedłużenie terminu do złożenia tłumaczenia przedłożonego dokumentu, wyjaśnić należy, że termin wskazany w art. 49 ust. 1 P.p.s.a. jest terminem ustawowym, który w odróżnieniu od terminu sądowego nie podlega przedłużaniu. Czas trwania tego terminu oraz konsekwencje jego niedotrzymania zawsze określa ustawa. Natomiast przedłużeniu mogą podlegać terminy sądowe, o czym stanowi przepis art. 84 P.p.s.a. Z tej przyczyny Sąd nie mógł uwzględnić wniosku pełnomocnika skarżącego o przedłużenie terminu do przedłożenia tłumaczenia dokumentu. Okoliczności podane na uzasadnienie wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków skargi mogą ewentualnie stanowić przedmiot oceny Sądu w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia tych braków. Z powyższych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.