II SA/Rz 1009/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego - p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie sądowe

II SA/Rz 1009/14 U Z A S A D N I E N I E W dniu 17 października 2013 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga H. R. na opisaną w sentencji decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem J. R. W piśmie z dnia 31 lipca 2014 r. skarżąca zawarła oświadczenie o cofnięciu skargi. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Analiza akt sprawy, w tym skarżonej decyzji, prowadzi do wniosku, że w sprawie brak podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Zawarte w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) wady powodujące nieważność decyzji nie występują. Brak jest także wiadomości, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. To zaś powoduje związanie Sądu cofnięciem skargi i koniecznością umorzenia postępowania stosownie do art. 161 §1 pkt 1 P.p.s.a.