II SA/Po 989/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie; postanawia: oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. Sąd oddalił skargę L. M. wniesioną w niniejszej sprawie. Na wniosek pełnomocnika skarżącego r. pr. A. M., Sąd w dniu 25 kwietnia 2017 r. doręczył jej odpis wyroku z uzasadnieniem. Z uwagi na niewniesienie skargi kasacyjnej ów wyrok uprawomocnił się w dniu 26 maja 2017 r. W dniu 30 sierpnia 2017 r. L. M. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jednocześnie przedkładając sporządzoną osobiście skargę kasacyjną. Podniósł, że 29 sierpnia 2017 r. dowiedział się z pisma Prezydenta Miasta P. z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie [...], że w dniu 28 sierpnia 2017 r. wszczęto wobec niego z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy kat. B., na podstawie prawomocnego od 26 maja 2017 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 989/16. Skarżący wyjaśnił, że mimo licznych próśb jego pełnomocnik w tej sprawie zaniechał po dacie wydania wyroku (tj. 8.02.2017 r.) i wystąpieniu z wnioskiem o uzasadnienie wyroku (z 9.02.2017 r.) jakiegokolwiek działania na korzyść skarżącego. Wnioskodawca wskazał, że pełnomocnik ukrywał przed nim fakt odbioru uzasadnienia wyroku w dniu 25 kwietnia 2017 r. i mimo prób kontaktu z kancelarią i kierowanych zapytań do dnia dzisiejszego dnia nie uzyskał oficjalnie od pełnomocnika informacji w tej sprawie. Nie odpowiedział też na zadane w czerwcu br. pytanie (drogą sms), czy otrzymał uzasadnienie wyroku. Skarżący wyjaśnił, że dlatego do 29 sierpnia 2017 r. nie miał świadomości o sporządzeniu przez Sąd uzasadnienia wyroku i doręczenia go pełnomocnikowi. Zdaniem skarżącego uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jego winy, albowiem do dnia 29 sierpnia 2017 r. nie wiedział o doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Skarżący do wniosku dołączył wypowiedzenie pełnomocnictwa r. pr. A. M. z dnia 30 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek jako niezasadny należało oddalić. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 87 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić należy, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., II GZ 896/14, Lex nr 1628828). W sytuacji, gdy strona w postępowaniu reprezentowana jest przez pełnomocnika, a szczególnie profesjonalnego pełnomocnika, czyli adwokata lub radcę prawnego, pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę pełnomocnika ustanowionego w sprawie (por. postanowienie .NSA z dnia 18 listopada 2014 r., I GZ 498/14, Lex nr 1624740). Istotną okolicznością niniejszej sprawy jest fakt, że skarżący reprezentowany był w niej od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 30 sierpnia 2017 r. przez pełnomocnika - r. pr. A. M.. Sąd na wniosek pełnomocnika skarżącego doręczył mu w dniu 25 kwietnia 2017 r. odpis wyroku z uzasadnieniem. Z uwagi zaś na niewniesienie skargi kasacyjnej wyrok Sądu uprawomocnił się w dniu 26 maja 2017 r. W ocenie Sądu, zważywszy, że skarżący reprezentowany był w niniejszym postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika, uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, któremu zawinił - jak wskazuje skarżący - tenże pełnomocnik, nie świadczy o braku winy samego skarżącego w uchybieniu terminu. Relacje pomiędzy stroną a jej pełnomocnikiem mają charakter wewnętrzny, w które Sąd nie ingeruje, a strona niezadowolona z udzielanej jej pomocy profesjonalnego pełnomocnika może na każdym etapie postępowania wypowiedzieć pełnomocnictwo. Tak więc nawet gdyby przyjąć, że skarżący - jak podaje - dowiedział się dopiero w dniu 29 sierpnia 2017 r. o doręczeniu jego pełnomocnikowi w dniu 25 kwietnia 2017 r. wyroku wraz z uzasadnieniem, mógł z uwagi na utrudniony kontakt ze swym pełnomocnikiem znacznie wcześniej, aniżeli w dniu 30 sierpnia 2017 r. zrezygnować z pomocy r. pr. A. M. i działać osobiście, względnie ustanowić nowego pełnomocnika. Reasumując stwierdzić należy, że strona, która uchybiła terminowi nie może zasłaniać się brakiem winy poprzez wskazywanie na winę swego pełnomocnika. Równocześnie Sąd mając świadomość, że skarżący wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu – zgodnie z art. 87 § 4 P.p.s.a. – powinien wnieść sporządzoną przez adwokata lub radcę prawnego skargę kasacyjną, nie wezwał skarżącego do usunięcia niniejszego braku formalnego, uznawszy to za niecelowe wobec negatywnego rozpoznania niniejszego wniosku. Wzywając o przedłożenie skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego skarżący zostałby narażony na niepotrzebne koszty z tym związane. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga