II SA/Po 966/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; oddala skargę

Burmistrz Gminy P. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 71 ust. 2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku K. P., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory dla maksymalnej obsady 92 sztuk bydła opasowego (96 DJP), na działce nr [...], obręb L.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że inwestor wystąpił z wnioskiem w dniu [...] lutego 2017 r., przedkładając kartę informacyjną przedsięwzięcia. W związku z tym zwrócono się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (dalej: PPIS) o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny na środowisko. PPIS w opinii sanitarnej z [...] kwietnia 2017 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. RDOŚ, po uzupełnieniu przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia, w dniu [...] kwietnia 2017 r. również stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podając warunki realizacji przedsięwzięcia. Burmistrz wyjaśnił, że pismem z [...] maja 2017 r. zawiadomiono strony o zakończeniu postępowania i zgromadzeniu materiału dowodowego oraz o możliwości wniesienia uwag i wniosków. Następnie organ stwierdził, że niniejsze przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: rozporządzenie), zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może zostać stwierdzony. Burmistrz podał, że uwzględniając treść art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., dokonał oceny przedsięwzięcia pod kątem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazał, że działka inwestycyjna nr [...] w L. jest niezabudowana i ma charakter rolny. Przedsięwzięcie polegające na budowie obory o pow. zabudowy 540 m2 ma być zlokalizowane w płd-wsch. części działki. W jego otoczeniu znajdują się grunty rolne, zabudowa zagrodowa oraz droga. Inwestor wskazał w karcie informacyjnej, że planuje utrzymywanie w oborze 92 szt. opasów (62,7 DJP) w 3 grupach wiekowych: 41 opasów do 1 roku życia, 35 opasów od 1 do 2 roku życia oraz 16 opasów powyżej 2 roku życia. Wyjaśniono, że inwestor do obliczeń DJP w gospodarstwie zastosował rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo Ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 370. ze zm.). Organ wskazał, że przy ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stosuje się - zgodnie z u.u.i.ś. - rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego przelicznik sztuk zwierząt na DJP inwentarza dokonano na podstawie tego rozporządzenia. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia inne zwierzęta o łącznej masie 500 kg, z wyłączeniem ryb, posiadają współczynnik 1 DJP. Skoro więc w uzupełnieniu karty informacyjnej podano, że opasy do 1 roku życia będą posiadały wagę maks. - 300 kg, a opasy do 2 roku życia i powyżej 1 roku życia - 600-900 kg, to przy zakładanej wadze opasów do 1 roku życia współczynnik wyniesie 0,6 DJP, a dla opasów od 1 do 2 lat i powyżej 2 roku życia - 1,4 DJP. W związku z tym maks. obsada obory będzie wynosić 96 DJP i dla tej liczby zwierząt dokonano analizy oddziaływania na środowisko. Dalej wyjaśniono, że zwierzęta będą utrzymywane wolnostanowiskowo, na głębokiej ściółce. Z uzupełnienia karty informacyjnej wynika, że obora nie będzie powiązana technicznie, ani technologicznie z innym gospodarstwem oraz nie będzie korzystać z urządzeń do magazynowania nawozów naturalnych. Inwestor podał, że dzierżawi od innego podmiotu 2 budynki inwentarskie na sąsiedniej działce nr [...] i utrzymuje w nich zwierzęta inwentarskie tj. w oborze bydło opasowe do 2 roku życia w liczbie 50 szt. oraz chlewni 100 tuczników. W planowanej oborze o pow. zabudowy 540 m2 zwierzęta będą utrzymywane na 187 m2 pow. hodowlanej. Pozostała część obory stanowić będzie ganek paszowy o pow. 103 m2, paszarnię o pow. 32 m2, magazyn siana o pow. ok. 32 m2 oraz wiaty z wybiegami zewnętrznymi (88 m2 oraz 89,8 m2). Burmistrz wskazał, że przyjęte przez inwestora założenia co do pow. hodowlanej oraz liczby i rodzaju utrzymywanych w nich zwierząt były podstawą analizy oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ujęte przez RDOŚ jako warunki realizacji przedsięwzięcia. Oszacowano, że wymiary powierzchni hodowlanej, na której będą utrzymywane zwierzęta w planowanej oborze będą spełniały wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 116, poz. 778 ze zm.) i w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 56, poz. 344 ze zm.). Dalej Burmistrz wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. (DRZGW) z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie określenia w regionie wodnym Warty wód powierzchniowych i podziemnych wrażliwych na zanieczyszczenia związkami azotu ze źródeł rolniczych oraz obszaru szczególnie narażonego, z którego odpływ azotu ze źródeł rolniczych do tych wód należy ograniczyć (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz. 1638) planowane przedsięwzięcie będzie znajdowało się na obszarze szczególnie narażonym, z którego odpływ azotu ze źródeł rolniczych do wód powierzchniowych należy ograniczyć. Dlatego, w przypadku opracowania przez DRZGW programu działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych, inwestor będzie zobowiązany do przestrzegania zasad wynikających z tego programu. Wyjaśniono, że z zebranej dokumentacji wynika, że obornik z obory będzie magazynowany wewnątrz budynku inwentarskiego na szczelnej posadzce. Inwestor będzie zagospodarowywał rolniczo powstający w oborze nawóz naturalny na 32 ha własnych gruntów ornych. Stwierdzono, że posiadane przez inwestora grunty są wystarczające do zagospodarowania całej ilości wyprodukowanego w gospodarstwie nawozu naturalnego z zachowaniem dawki nieprzekraczalnej 170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha, przy czym inwestor nie wyklucza zbywania nawozów innym podmiotom na podstawie stosownych umów. Uznano też, że przy założeniu, że inwestor będzie realizował planowane przedsięwzięcie zgodnie z zapisami karty informacyjnej i warunkami decyzji, gospodarowanie nawozami nie będzie naruszać przepisów ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2015 r. poz. 625 ze zm.). Stwierdzono kolejno na podstawie materiałów, że woda pobierana będzie z sieci wodociągowej w celach pojenia zwierząt, bytowych i porządkowych. Na etapie realizacji przedsięwzięcia plac budowy zostanie wyposażony w przenośne toalety opróżniane przez uprawnione firmy. Ścieki bytowe będą odprowadzane do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej. W chlewni ścieki przemysłowe nie będą powstawać. Pomieszczenia inwentarskie będą czyszczone wodą, bez dodatku środków chemicznych, za pomocą myjki wysokociśnieniowej, bez generowania ścieków. Woda po myciu odparuje. Dezynfekcja będzie prowadzona poprzez bielenie ścian z zastosowaniem biodegradowalnych preparatów. Wody opadowe i roztopowe z terenu przedsięwzięcia odprowadzane będą powierzchniowo po terenie działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Organ odnosząc się do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. f u.u.i.ś. wyjaśnił, że w karcie informacyjnej wskazano, iż na etapie realizacji przedsięwzięcia będą powstawały odpady o kodach: 170101, 170103, 170107, 170201, 170504, 170405 i 170411, a na etapie eksploatacji odpady o kodach: 020199, 150101, 150102, 150103, 150104, 150107 i 150202*. Z karty informacyjnej wynika, że odpady będą magazynowane selektywnie w szczelnych kontenerach i odbierane przez uprawnione podmioty posiadające odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Zwierzęta padłe i ubite z konieczności będą magazynowane na szczelnej posadzce w wydzielonym miejscu obory, zabezpieczone przed dostępem osób trzecich i zwierząt, do czasu przekazania upoważnionym podmiotom do unieszkodliwiania. Wobec powyższego organ stwierdził, że nie przewiduje negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne w rejonie zainwestowania. W kontekście art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. a, c, d, f, g, h, i u.u.i.ś. Burmistrz stwierdził, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne i obszary leśne, a także wody podziemne i powierzchniowe, w tym strefy ochronne ujęć wód. Z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia nie będzie ono miało wpływu na obszary o znaczeniu historycznym, kulturowym lub archeologicznym. Przedsięwzięcie nie będzie też zlokalizowane na obszarze o dużej gęstości zaludnienia, ani przyległymi do jezior. W oparciu o dane karty informacyjnej nie stwierdzono, aby przedsięwzięcie zaplanowano na obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone. W świetle art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. k u.u.i.ś. organ ustalił, uwzględniwszy rodzaj i zakres prac związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz rozwiązania chroniące środowisko gruntowo-wodne, że nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na Jednolite Części Wód Podziemnych oraz Jednolite Części Wód Powierzchniowych. Uznał, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Co do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d u.u.i.ś. stwierdzono, że eksploatacja gospodarstwa będzie wiązała się z emisją hałasu pochodzącego od zwierząt, ze śrutownika z mieszalnikiem oraz ruchu pojazdów na terenie działki. Prace w oborze będą prowadzone tylko w porze dziennej. Śrutownik z mieszalnikiem będą pracował wewnątrz zamkniętego pomieszczenia o izolacyjności akustycznej przegród budowlanych minimum 30 dB, o czasie pracy - do 2 h w porze dnia. Warunek w zakresie lokalizacji, zastosowania i czasu pracy śrutownika z mieszalnikiem wynika z założeń dokonanych podczas analizy możliwego oddziaływania akustycznego obiektu inwentarskiego. Wskazano, że najbliższe tereny chronione akustycznie znajdują się w sąsiedztwie przedmiotowego przedsięwzięcia, a najbliższy budynek mieszkalny o charakterze zabudowy zagrodowej znajduje się w odległości ok. 41 m od planowanej obory. Z powodu małego i czasowego natężenia ruchu pojazdów po terenie gospodarstwa, wynoszącego 8 najbardziej niekorzystnych godzin pory dziennej, do 8 pojazdów ciężkich, emisję hałasu w wyniku pracy silników do środowiska uznano za pomijalnie niską. Charakter i lokalizacja inwestycji, a także rodzaj planowanej wentylacji pozwoliły organowi - w odniesieniu do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d u.u.i.ś. - stwierdzić brak ryzyka przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Zdaniem Burmistrza w trakcie realizacji inwestycji (prowadzenia prac budowlanych) może nastąpić niewielka emisja substancji do powietrza, wiążąca się z powstawaniem pyłów z robót ziemnych. Źródłem emisji do powietrza będą też procesy spalania paliw w silnikach maszyn i urządzeń pracujących na budowie. Z uwagi na to, że emisje te będą miały charakter miejscowy i okresowy oraz ustaną po zakończeniu prac budowlanych, uznano je za pomijalne. Ponadto eksploatacja obory będzie wiązała się z emisją do powietrza substancji zapachowo-czynnych, głównie z procesów chowu zwierząt. Źródłami tych emisji będą też pojazdy poruszające się po terenie gospodarstwa, lecz z uwagi na stosunkowo niewielkie natężenie ruchu, emisje z nimi związane będą pomijalnie niskie. Po uwzględnieniu lokalizacji obiektu, charakteru i wielkości emisji, przy utrzymaniu sprawnej wentylacji oraz magazynowaniu obornika wewnątrz budynku inwentarskiego uznano, że inwestycja nie będzie przekraczać wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny oraz przekroczeń standardów jakości powietrza określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). Burmistrz uznał, że w związku z charakterem i stosunkowo niewielką skalę przedsięwzięcia w fazie jego eksploatacji nie przewiduje się znaczących powiązań z innymi przedsięwzięciami, ani kumulowania się oddziaływań przedsięwzięcia. Stwierdził też, że inwestycja nie należy do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej, a jego realizacja i eksploatacja nie będzie się wiązała z ryzykiem wystąpienia poważnych awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej. Dalej wyjaśnił, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych oraz znaczącym negatywnym wpływem na bioróżnorodność. Organ podał, że teren inwestycyjny leży poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 2134 ze zm.). Najbliżej położonymi obszarami Natura 2000 są: Ostoja M.-S., Puszcza N. oraz Z. P., oddalone o ok. 2 km od przedsięwzięcia. Wyjaśniono też, że oborę ma powstać w obrębie istniejącego gospodarstwa rolnego i jej budowa nie wiąże się z wycinką drzew lub krzewów. Wobec powyższego zdaniem organu nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną. Zdaniem Burmistrza realizacja inwestycji nie wpłynie też na obszary chronione, w tym na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Z uwagi zaś na położenie w niedalekiej odległości od innych zakładów przemysłowych inwestycja nie wpłynie na krajobraz, nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk, nie wpłynie na funkcję ekosystemu oraz nie będzie miała wpływu na ciągłość korytarzy ekologicznych i funkcję ekosystemu. Organ I instancji stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko. Reasumując Burmistrz P. uznał, że ze względu na charakter i złożoność oddziaływania przedsięwzięcia, a także rodzaj i skalę, biorąc pod uwagę opinie RDOŚ i PPIS, dla przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. G. zarzucając organowi I instancji, że jako właścicielka sąsiedniej działki nie została powiadomiona o wszczęciu postępowania. Podała, że zawiadomiono ją dopiero o zakończeniu postępowania, co jest sprzeczne z art. 61 k.p.a. W tej sytuacji, zdaniem odwołującej doszło do wydania decyzji niezgodnie z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję powołano art. 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a., wskazując na obowiązek zapewnienia stronom udziału w postępowaniu od jego wszczęcia. Kolegium stwierdziło, że o niniejszym postępowaniu K. G. faktycznie dowiedziała się dopiero z treści doręczonej jej decyzji organu I instancji, gdyż nie odebrała wcześniejszej korespondencji skierowanej do niej przez organ. Wyjaśniono, że organ I instancji, po zebraniu całości materiału dowodowego, pismem z dnia [...] maja 2017 r. poinformował wszystkie strony postępowania w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów przed wydaniem decyzji. Zawiadomienie wysłano do wszystkich stron postępowania, w tym do odwołującej, lecz ta nie odebrała pisma. W związku z tym na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uznano za skuteczne, a zawiadomienie pozostawiono w aktach sprawy. Zatem w formalnym ujęciu strona miała możliwość zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie. Równocześnie SKO uznało, że choć organ I instancji niewątpliwie naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu naruszając art. 61 § 4 k.p.a., to uchybienie to nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i ponownego rozpatrzenia sprawy. Wyjaśniono, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym skutkujące ponownym rozpatrzeniem sprawy dotyczy tylko takich czynności, które miały istotne znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia. Brak zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania jest brakiem tylko natury proceduralnej i ostatecznie nie wpłynął na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium wskazało, że odwołująca nie podniosła żadnych innych wniosków i argumentów w toku postępowania odwoławczego. Dlatego jego zdaniem brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 61 § 4 k.p.a., bowiem skutecznie zawiadomiono strony na podstawie art. 10 k.p.a. Odwołująca nie wykazała zaś, by uniemożliwiono jej dokonanie czynności lub zgłoszenia wniosku i dowodu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Dalej Kolegium podało, że oprócz powyższego uchybienia nie stwierdzono innych naruszeń, które miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz P. wyjaśnił wszelkie okoliczności sprawy, a istniejący materiał dowodowy w postaci karty informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnienia nie budzi wątpliwości co do prawdziwości zawartych w nim danych i co do jego kompletności. Zdaniem SKO nie było podstaw, ażeby kwestionować informacje podane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i w wydanych w sprawie opiniach. Burmistrz szczegółowo zawarł w decyzji wszelkie informacje, które są niezbędne w sytuacji odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tak on, jak i organy opiniujące wyjaśnili, dlaczego przedsięwzięcie nie wymaga sporządzenia raportu i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zaskarżona decyzja spełnia warunki wynikające z k.p.a. i u.u.i.ś. W ocenie Kolegium postępowanie miało charakter kompleksowy i odnosiło się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia w zakresie w jakim wymagało tego przedmiotowe postępowanie, a stanowisko to znalazło swoje uzasadnienie w materiale sprawy i wydanej decyzji. Nie budziła żadnych wątpliwości organów kwestia spodziewanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. K. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając naruszenie: - art 61 § 4 w zw. z art. 8, art. 9, art. 10 i art. 73 k.p.a. poprzez bezpodstawne pozbawienie skarżącej statusu strony w postępowaniu I-instancyjnym, mimo, iż w sposób oczywisty planowana inwestycja oddziaływać będzie na jej nieruchomość, co wykluczyło możliwość czynnego udziału w postępowaniu dowodowym, wglądu w akta sprawy w jego toku oraz co stanowiło okoliczność istotną dla jej rozstrzygnięcia, bowiem przełożyło się na uniemożliwienie sformułowania odwołania w zakresie zarzutów materialnych, - art. 75 w zw. z art. 77, art. 78, art. 79, art. 85, art. 86 i art. 107 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym, wobec uniemożliwienia skarżącej działania w tym zakresie, co miało wpływ na jej rozstrzygnięcie, - § 3 ust. 1 pkt 103 a rozporządzenia w zw. z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.u.i.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, iż dla planowanej inwestycji brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, pomimo, iż sam organ zakwalifikował ją jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, jednocześnie nie uwzględniając szczegółowej charakterystyki inwestycji, związanej ze składowaniem nieczystości oraz wskutek tego bezpośrednim oddziaływaniem tychże na nieruchomość skarżącej, co doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z prawem. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu odwoławczego do wydania decyzji odmownej. Nadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W motywach skargi podniesiono, że organ II instancji pomimo prawidłowego przyjęcia, iż skarżącą bezpodstawnie pominięto jako stronę, wywiódł błędnie, iż nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium pominęło - poza zarzucanym naruszeniem art. 61 § 4 k.p.a. - treść innych naruszonych przepisów – art. 8, art. 9, art. 10 i art. 73 k.p.a. Zdaniem skarżącej pominięcie jej w postępowaniu miało przełożenie na brak możliwości poczynienia skutecznych działań dowodowych, a zatem mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto naruszono § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.u.i.ś., gdyż organy, pomimo prawidłowej pierwotnej kwalifikacji inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stwierdziły brak konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżącej powyższe, przy wcześniej zarzucanych naruszeniach dotyczących niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, godzi w treść powyższych uregulowań, gdyż błędnie założono, iż działkę inwestora okalają: grunty rolne, zabudowa zagrodowa oraz droga. Skarżąca wskazała, że sama jej nieruchomość oraz posadowione na niej zabudowania mieszkalne znajdują się w odległości mniejszej niż 100 m od miejsca planowanej obory. Spowoduje to oddziaływanie charakterystyczne dla tego typu działalności czynników na jej wspólnotę domową. Dlatego zdaniem skarżącej niezapewnienie jej udziału w postępowaniu oraz nieuwzględnienie w decyzji lokalizacji w sąsiedztwie jej nieruchomości, spowodowało szereg naruszeń przepisów proceduralnych oraz przepisów prawa materialnego. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swą argumentację. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2017 Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga K. G. okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wydana na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy P. z dnia [...] maja 2016r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory dla maksymalnej obsady 92 sztuk bydła opasowego (96 DJP), na działce nr [...], obręb L.. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy u.u.i.ś. W myśl art. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.u.i.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami u.u.i.ś. i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 894/16, Lex nr 2247698). Przesłanki wydania decyzji negatywnej, tzn. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Podstawę taką może również stanowić wynikająca z art. 81 ust. 1 u.u.i.ś. odmowa zgody na realizacje przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Artykuł 63 ust. 1 u.i.o.ś. wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w powyższym artykule. Przy czym u.u.i.ś. obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Natomiast zgodnie z art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W doktrynie wskazuje się, że w praktyce może budzić wątpliwości, jakie elementy powinny znaleźć się w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przeciwieństwie do art. 82 ust. 1 u.u.i.ś., art. 84 ust. 1 wskazuje jedynie na konieczność stwierdzenia w takiej decyzji, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie oznacza to jednak, że osnowa decyzji, jak i jej uzasadnienie, musi ograniczać się tylko do tego rodzaju stwierdzenia. Przeciwnie, powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. Ma to szczególne znaczenie uwzględniając, że decyzja ta ma stanowić podstawę do złożenia wniosku o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 u.u.i.ś. Brak jest zatem przeszkód, żeby decyzja ta zawierała rozstrzygnięcia, o których stanowi art. 82 ust. 1 u.u.i.ś., co pozwoli usunąć wątpliwości co do sposobu określenia warunków realizacji przedsięwzięcia. (por. K. Gruszecki, Komentarz do art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex 2013). Wątpliwości te dostrzegł ustawodawca i w obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 84 ust. 1a u.u.i.ś., w decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. W kontekście powyższego uznać należy, że ustalenie przez Burmistrza Gminy P. w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. rodzaju i usytuowania przedsięwzięcia oraz rozwiązań mających na celu zmniejszenie uciążliwości przedsięwzięcia dla terenów sąsiednich było dopuszczalne, a zarazem uzasadnione z punktu widzenia celu, jakie ma spełniać tego rodzaju rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie planowana inwestycja ma polegać na budowie obory dla maksymalnej obsady 92 sztuk bydła opasowego (96 DJP) na działce nr [...] w m. L., gm. P.. Przy czym podkreślenia wymaga, że w swym rozstrzygnięciu organ I instancji zawarł wiążące inwestora warunki realizacji niniejszego przedsięwzięcia, a dotyczące powierzchni budowlanej i hodowlanej, systemu chowu i ilości sztuk opasów z podziałem na ich wiek, wielkości kojców w zależności od wieku opasów, miejsca i sposobu magazynowania i zagospodarowywania obornika, czyszczenia powierzchni inwentarskich, obowiązku wyposażenia obiektu w wentylację grawitacyjną, sposobu przygotowywania paszy (pkt 1-9). W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie trafnie przyjęły, że przedmiotowa inwestycja należy zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako polegająca na chowie lub hodowli zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, prowadzona w odległości mniejszej niż 100 m od terenów mieszkaniowych, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych, czy rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skargi jakoby organy orzekającej błędnie zakwalifikowały przedmiotowe przedsięwzięcie, nie zważając, że w odległości mniejszej niż 100 m znajduje się nieruchomość skarżącej (nr [...]), na której znajduje się zabudowa mieszkalna. Należy wyjaśnić, że właśnie przepis § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia określa jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie (a nie zawsze – jak w § 2 rozporządzenia) znacząco oddziaływać na środowisko tego rodzaju chów zwierząt nieprzekraczający 210 DJP (§ 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia), ale większy niż 40 DJP, w odległości właśnie mniejszej aniżeli 100 m od m.in. terenów mieszkaniowych. Burmistrz P. w uzasadnieniu swej decyzji z [...] maja 2017 r. wyjaśnił przy analizie akustycznej, że najbliższy budynek mieszkalny o charakterze zabudowy zagrodowej znajduje się w odległości ok. 41 m od planowanej obory. Jak wynika zaś z mapy ewidencyjnej załączonej do karty informacyjnej przedsięwzięcia odległość ta dotyczy właśnie budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej na działce nr [...], której właścicielką jest skarżąca. Mapa ta określa teren tej działki symbolem ewidencyjnym Br-RVI tzn. jako grunty rolne zabudowane (Br) i grunty orne klasy VI (RVI), zgodnie z § 68 ust. 1 pkt a) i e) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1034). W świetle tego należy stwierdzić, że prawidłowo organy orzekające uznały przedmiotową inwestycję za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone w § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a) rozporządzenia i przeprowadziły postępowanie zmierzające do ustalenia na podstawie art. 63 u.u.i.ś., czy wymagana jest ocena oddziaływania tegoż przedsięwzięcia na środowisko. Należy stwierdzić, że wydana przez Burmistrza Gminy P. decyzja z [...] maja 2017 r. jest decyzją o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, w której organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. Nie ma zatem racji skarżąca twierdząc, że organy z jednej strony uznały przedsięwzięcie za potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko, a następnie stwierdziły brak konieczności wydania decyzji o środowiskowych. Przywołać należy przepis art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., który mówi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Oznacza to, że w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia organ właściwy bada w kontekście przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., czy planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia (w ramach tego postępowania) oceny oddziaływania na środowisko. W przypadku stwierdzenia, że przedsięwzięcie takiej oceny nie wymaga, na podstawie art. 84 ust. 1 u.u.i.ś. stwierdza właśnie w kończącej postępowanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tak zaś właśnie uczynił organ I instancji. Jego rozstrzygnięcie – wbrew stanowisku skarżącej – nie stwierdzało brak konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi obejmującego pozbawienie K. G. bez jej winy możności udziału w postępowaniu I-instancyjnym Sąd podziela ocenę organu odwoławczego. Bezsporne jest, co wynika z akt administracyjnych sprawy, że organ I instancji z naruszeniem art. 61 § 4 k.p.a. nie zawiadomił żadnej z szesnastu stron o wszczęciu postępowania z wniosku K. P. z dnia [...] lutego 2017 r. Przepis art. 61 § 4 k.p.a. jasno określa, że o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Tymczasem akta administracyjne I instancji ujawniają, że choć zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie zostało w dniu [...] marca 2017 r. wydane, to nie zostało ono doręczono stronom. Niemniej należy zwrócić uwagę, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdza naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymaga zatem rozważenia, czy owo naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 61 § 4 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu powyższe uchybienie procesowe należy rozpatrywać w kontekście jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - czynnego udziału stron w postępowaniu. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do procesu. To właśnie przyznanie prawa do procesu otwiera przed jednostką obronę interesu prawnego w toku czynności organu administracji publicznej. Prawo do procesu to prawo do obrony. Zasadzie czynnego udziału strony należy nadać rangę zasady konstytucyjnej, wypływającej z wartości demokratycznego państwa prawnego. Nakłada to na organy administracji publicznej obowiązek dokonania wnikliwej wykładni przepisów prawa materialnego w celu wyprowadzenia zakresu podmiotowego jednostek, którym w okolicznościach hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w normie prawnej przyznano chroniony interes prawny. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, J. Borkowski, B. Adamiak, Warszawa 2011 r., s. 71). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Sąd pragnie zwrócić uwagę, że skarżąca jedynie na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego wywołanego wnioskiem K. P. z dnia [...] lutego 2017 r. została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Faktycznie o wszczęciu postępowania nie została zawiadomiona, podobnie jak pozostałe strony. Trzeba jednak dostrzec, że Burmistrz P. pismem z dnia [...] maja 2017r. zawiadomił strony o zgromadzeniu materiału dowodowego w niniejszej sprawie, o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją oraz wypowiedzenia się w sprawie w terminie 7 dni od dnia wywieszenia zawiadomienia w siedzibie Referatu Mienia Komunalnego i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w P.. Tym samym organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 10 § 1 k.p.a. Nie obciąża zaś organu I instancji okoliczność, że powyższe zawiadomienie faktycznie nie dotarło do rąk skarżącej, a tym samym, by skarżąca bez własnej nie brała udziału w postępowaniu. Jak wskazują akta administracyjne sprawy przesyłka zawierająca zawiadomienie z dnia [...] maja 2017 r. adresowana do K. G., z uwagi na nieobecność adresatki w jej miejscu zamieszkania, została dwukrotnie w dniach 11 i 19 maja 2017 r. awizowana, a zawiadomienia (dwukrotne) o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w urzędzie pocztowym, umieszczono się w oddawczej skrzynce pocztowej. Działanie to odpowiadało treści art. 44 k.p.a., który to przepis reguluje kwestię tzw. doręczenia zastępczego w sytuacji niemożności doręczenia przesyłki adresatowi na skutek jego nieobecności i niemożności pozostawienia przesyłki dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. Wyjaśnienia wymaga, że zastępcza forma doręczenia pism przewidziana w art. 44 k.p.a. rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Podkreślić trzeba, iż domniemanie prawne, o jakim mowa w art. 44 § 4 k.p.a., rodzi wyłącznie prawidłowo dokonane doręczenie zastępcze. Nie podlega dyskusji, że przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego i dlatego nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów z art. 44 k.p.a., w tym wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (por. podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. akt II RN 70/00, publ. OSNAPiUS 2001/19/574). Zważywszy, że zawiadomienie skierowane do skarżącej w trybie art. 10 § 1 k.p.a. po zakończeniu postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji odpowiadało wymogom art. 44 § 4 k.p.a., należy uznać, że organ ten przed wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2017 r. zapewnił skarżącej udział w postępowaniu. To, że faktycznie skarżąca o postępowaniu i wydanej decyzji dowiedziała się dopiero w chwili doręczenia jej decyzji I-instancyjnej w dniu [...] maja 2017 r. nie obciąża Burmistrza P. i w konsekwencji nie oznacza pozbawienia strony możności udziału w postępowaniu. Nadto Sąd pragnie zaznaczyć, że choć skarżąca dopiero z chwilą doręczenia jej decyzji organu I instancji dowiedziała się o postępowaniu, to przed złożeniem odwołania nie skorzystała z prawa zapoznania się z aktami sprawy, jak i przedstawienia nowych dowodów, czy wniosków w sprawie. Trafnie więc Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywując brak wpływu naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. na wynik sprawy podało, że K. G. w odwołaniu nie podniosła żadnych innych wniosków i argumentów. Również w skardze, choć podniesiono, że brak możliwości aktywnego działania skarżącej w postępowaniu przełożył się na uniemożliwienie jej sformułowania zarzutów materialnych, faktycznie takich zarzutów nie przedstawiono. Poza zarzutem pozbawienia czynnego udziału strony w postępowaniu ograniczono się do podania, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie bezpośrednio oddziaływać na nieruchomość skarżącej, albowiem ta usytuowana jest w odległości mniejszej niż 100 m od terenu inwestycji. W ocenie Sądu Kolegium miało rację uznając, że skarżąca nie wykazała, by zarzucane uchybienie procesowe (ujęte jako pozbawienie możliwości czynnego udziału w postępowaniu I-instancyjnym) uniemożliwiło skarżącej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a tym samym by miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że Burmistrz P. co do meritum sprawy w sposób wyczerpujący wyjaśnił wszystkie okoliczności pozwalające w świetle przepisów u.u.i.ś. na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ze stwierdzeniem braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. organ I instancji uzyskał opinie PPIS (z dnia [...] marca 2017 r.) oraz RDOŚ (z dnia [...] kwietnia 2017 r.). Przepis art. 64 ust. 3 u.u.i.ś. określa, że organy, o których mowa w ust. 1 i 1a, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W myśl zaś przepisu art. 64 ust. 3a u.u.i.ś. opinia regionalnego dyrektora ochrony środowiska o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może wskazać na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązku działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b. RDOŚ w swej opinii z dnia [...] 2017 r. Chodzi o: istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś.), wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.u.i.ś.) oraz w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - obowiązek tych działań (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b u.u.i.ś.). Zarówno PPIS, jak i RDOŚ w swych opiniach zgodnie stwierdzili, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obory dla maks. obsady 92 sztuk bydła opasowego (96 DJP) na działce nr [...] w L. nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dodatkowo RDOŚ na podstawie art. 64 ust. 3a u.u.i.ś. wskazał na konieczność uwzględnienia w decyzji środowiskowej oraz w projekcie budowlanym określonych dziewięciu warunków. Wszystkie te warunki zostały ujęte następnie przez organ I instancji w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. W szczególności jako istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i użytkowania przedsięwzięcia (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś.) ustalono maksymalną liczbę bydła opasowego, z podziałem na jego wiek, sposób magazynowania i zagospodarowania obornika, czyszczenia powierzchni inwentarskich, nałożono obowiązek wyposażenia obory w sprawnie działającą wentylację grawitacyjną, a także określono sposób i czas przygotowywania paszy celem ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Nadto, zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.u.i.ś. w decyzji określono wymagania dotyczące ochrony środowiska wiążące następnie na etapie projektu budowlanego inwestycji. Ustalono bowiem, że planowany obiekt ma mieć powierzchnię zabudowy ok. 540 m2, z powierzchnią hodowlaną ok. 187 m2, z tym, że kojec dla opasów do 1 roku życia ma mieć powierzchnię 69,7 m2, dla opasów od 1 do 2 roku życia – 80,5 m2, a dla opasów powyżej 2 roku życia – 36,8 m2. Należy też stwierdzić, że organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko prezentując rzetelną analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Przedstawiając rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego tereny wyjaśnił, że działka inwestycyjna nr [...], obr. L. jest niezabudowana, ma charakter rolny, a przedsięwzięcie ma polegać na budowie obory o pow. zabudowy 540 m2, zlokalizowanej w płd-wsch. części działki. Wyjaśniono, że w otoczeniu znajdują się grunty rolne, zabudowa zagrodowa oraz droga. Ustalenia te znajdują odzwierciedlenie na rysunkach 3 i 4 k. 12 i 13 karty informacyjnej przedsięwzięcia. Odnosząc się do skali przedsięwzięcia Burmistrz prawidłowo stwierdził, że zgodnie z u.u.i.ś. przy ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stosuje się rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które zawiera przelicznik sztuk zwierząt na DJP inwentarza. Wskazano, że zgodnie z załącznikiem do tego rozporządzenia inne zwierzęta o łącznej masie 500 kg, z wyłączeniem ryb, posiadają współczynnik 1 DJP. Organ podał, że skoro inwestor w uzupełnieniu karty informacyjnej podał, że opasy do 1 roku życia będą posiadały wagę maks. - 300 kg, a opasy do 2 roku życia i powyżej 1 roku życia - 600-900 kg, to przy zakładanej wadze opasów do 1 roku życia współczynnik wyniesie 0,6 DJP, a dla opasów od 1 do 2 lat i powyżej 2 roku życia - 1,4 DJP. Dlatego maksymalna obsada obory wyniosła 96 DJP i dla tej liczby zwierząt dokonano analizy oddziaływania na środowisko. Następnie organ I instancji wyjaśnił na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnienia, że zwierzęta będą utrzymywane wolno stanowiskowo na głębokiej ściółce, obora nie będzie powiązana technicznie, ani technologicznie z innym gospodarstwem oraz nie będzie korzystać z urządzeń do magazynowania nawozów naturalnych. Burmistrz stwierdził, że skoro w planowanej oborze o pow. zabudowy 540 m2 zwierzęta będą utrzymywane na 187 m2 pow. hodowlanej, to wymiary powierzchni hodowlanej, na której będą utrzymywane zwierzęta w planowanej oborze będą spełniały wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 116, poz. 778 ze zm.) i w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. nr 56, poz. 344 ze zm.). Burmistrz w zakresie kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. f u.u.i.ś. stwierdził, że nie przewiduje się znaczących powiązań z innymi przedsięwzięciami, ani kumulowania się oddziaływań. Z kolei z uwagi na rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz przyjęte rozwiązania chroniące środowisko, w kontekście regulacji art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. e u.u.i.ś. (ryzyko awarii) stwierdził, że inwestycja nie należy do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii przemysłowej, a jego realizacja i eksploatacja nie będzie się wiązała z ryzykiem wystąpienia poważnych awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej. Odnosząc się zaś do kwestii różnorodności biologicznej (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. c u.u.i.ś.) organ stwierdził, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie wiązała się z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych oraz znaczącym negatywnym wpływem na bioróżnorodność. Odnośnie zagrożenia zanieczyszczeniami związkami azotu wyjaśniono, że z zebranej dokumentacji wynika, że obornik z obory będzie magazynowany wewnątrz budynku inwentarskiego na szczelnej posadzce. Inwestor będzie zagospodarowywał rolniczo powstający w oborze nawóz naturalny na 32 ha własnych gruntów ornych. Organ I instancji podał, że posiadane przez inwestora grunty są wystarczające do zagospodarowania całej ilości wyprodukowanego w gospodarstwie nawozu naturalnego z zachowaniem dawki nieprzekraczalnej 170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha, przy czym inwestor nie wyklucza zbywania nawozów innym podmiotom na podstawie stosownych umów. Stwierdzono, że przy założeniu, że inwestor będzie realizował inwestycję zgodnie z zapisami karty informacyjnej i warunkami decyzji, gospodarowanie nawozami nie będzie naruszać przepisów ustawy o nawozach i nawożeniu. W zakresie gospodarki wodnej przedsięwzięcia Burmistrz P. wyjaśnił, że z materiałów wynika, że woda pobierana będzie z sieci wodociągowej w celach pojenia zwierząt, bytowych i porządkowych. Plac budowy obory zostanie wyposażony w przenośne toalety opróżniane przez uprawnione firmy, a ścieki bytowe będą odprowadzane do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej. Dokumentacja wskazuje, że w chlewni ścieki przemysłowe nie będą powstawać. Wskazano, że pomieszczenia inwentarskie będą czyszczone wodą, bez dodatku środków chemicznych, za pomocą myjki wysokociśnieniowej, bez generowania ścieków, a woda po myciu odparuje. Dezynfekcja będzie prowadzona poprzez bielenie ścian z zastosowaniem biodegradowalnych preparatów. Wody opadowe i roztopowe z terenu przedsięwzięcia odprowadzane będą powierzchniowo po terenie działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Co do przewidywanej ilości i rodzaju odpadów (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. f u.u.i.ś.) Burmistrz P. wyjaśnił, że wedle karty informacyjnej na etapie realizacji przedsięwzięcia będą powstawały odpady o kodach: 170101, 170103, 170107, 170201, 170504, 170405 i 170411, a na etapie eksploatacji odpady o kodach: 020199, 150101, 150102, 150103, 150104, 150107 i 150202*. Odpady będą magazynowane selektywnie w szczelnych kontenerach i odbierane przez uprawnione podmioty posiadające odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Zwierzęta padłe i ubite z konieczności będą magazynowane na szczelnej posadzce w wydzielonym miejscu obory, zostaną zabezpieczone przed dostępem osób trzecich i zwierząt, do czasu przekazania upoważnionym podmiotom do unieszkodliwiania. W tym stanie nie przewiduje się negatywnego wpływu przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne w rejonie zainwestowania. Co do kryteriów określonych w art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. a, c, d, f, g, h, i u.u.i.ś Burmistrz stwierdził, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary wodno-błotne i obszary leśne, a także wody podziemne i powierzchniowe, w tym strefy ochronne ujęć wód. Z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia nie będzie ono miało wpływu na obszary o znaczeniu historycznym, kulturowym lub archeologicznym. Inwestycja nie będzie też zlokalizowana w obszarze o dużej gęstości zaludnienia, ani przyległymi do jezior. Na podstawie danych zawartych w karcie informacyjnej organ I instancji nie stwierdził, by przedsięwzięcie zaplanowano na obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone. W odniesieniu do kwestii środowiskowej ochrony wód (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. k u.u.i.ś.) ustalono, po analizie charakterystyki Jednolitych Części Wód Podziemnych i Jednolitych Części Wód Powierzchniowych, że inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągnięcie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. W zakresie emisji i występowania innych uciążliwości (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d u.u.i.ś.) Burmistrz wyjaśnił, że eksploatacja gospodarstwa będzie wiązała się z emisją hałasu pochodzącego od zwierząt, ze śrutownika z mieszalnikiem oraz ruchu pojazdów na terenie działki. Wskazano, że prace w oborze będą prowadzone tylko w porze dziennej. Śrutownik z mieszalnikiem będą pracować wewnątrz zamkniętego pomieszczenia o izolacyjności akustycznej przegród budowlanych minimum 30 dB, o czasie pracy - do 2 h w porze dnia. Ów warunek wynika z założeń dokonanych podczas analizy możliwego oddziaływania akustycznego obiektu inwentarskiego. Podano przy tym, że najbliższe tereny chronione akustycznie znajdują się w sąsiedztwie przedmiotowego przedsięwzięcia, a najbliższy budynek mieszkalny o charakterze zabudowy zagrodowej znajduje się w odległości ok. 41 m od planowanej obory. Dlatego wprowadzono przedmiotowy warunek nr 9. decyzji. Wyjaśniono też, że z powodu małego i czasowego natężenia ruchu pojazdów po terenie gospodarstwa, wynoszącego 8 najbardziej niekorzystnych godzin pory dziennej, do 8 pojazdów ciężkich, emisję hałasu w wyniku pracy silników do środowiska należało uznać za pomijalnie niską. Uwzględniwszy zaś rodzaj, skalę i lokalizację inwestycji organ I instancji stwierdził brak ryzyka przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Ocena ta została poparta stanowiskiem PPIS zawartym w opinii z [...] marca 2017 r. Co do emisji substancji do powietrza stwierdzono ich niewielkie rozmiary w fazie prowadzenia prac budowlanych (okresowo - pyły z prowadzenia robót ziemnych i procesy spalania paliw w silnikach maszyn i urządzeń pracujących na budowie) i uznano za pomijalne. Następnie wskazano, że eksploatacja obory generować będzie substancje zapachowo-czynne, głównie z procesów chowu zwierząt. Zważywszy jednak na lokalizację obory, charakteru i wielkości emisji stwierdzono, że przy utrzymaniu sprawnej wentylacji oraz magazynowaniu obornika wewnątrz budynku inwentarskiego, inwestycja nie będzie przekraczać wartości odniesienia substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny oraz przekroczeń standardów jakości powietrza określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). W tym zakresie Burmistrz jako własne przyjął stanowisko PPIS. Wyczerpująco organ I instancji wyjaśnił też kwestię wpływu przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e u.u.i.ś.). Podał, że teren inwestycji leży poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Najbliżej położonymi obszarami Natura 2000 są: Ostoja M.-S., Puszcza N. oraz Z. P., oddalone o ok. 2 km od przedsięwzięcia. Obiekt inwentarski powstać ma w obrębie istniejącego gospodarstwa rolnego i jego budowa nie wiąże się z wycinką drzew lub krzewów. W tej sytuacji zdaniem organu realizacja inwestycji nie wpłynie na obszary chronione, w tym na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Dodano, że z uwagi na położenie w niedalekiej odległości od innych zakładów przemysłowych inwestycja nie wpłynie na krajobraz, nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk, nie wpłynie na funkcję ekosystemu oraz nie będzie miała wpływu na ciągłość korytarzy ekologicznych i funkcję ekosystemu. Oceniając skalę, rodzaj i cechy możliwego oddziaływania przedsięwzięcia (art. 63 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś.) wyjaśniono trafnie, że jego realizacja nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska i nie będzie ono transgranicznie oddziaływać na środowisko. Reasumując w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzasadniające odmowę wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Oceniając materiał dowodowy w sprawie organy obu instancji doszły do prawidłowych konkluzji uznając, iż przy uwzględnieniu nałożonych decyzją środowiskową warunków, zabezpieczone zostanie środowisko przed potencjalnie negatywnym wpływem ze strony planowanego przedsięwzięcia. Nie zostaną przekroczone normy hałasu, normy emisji substancji do powietrza przy jednoczesnym dotrzymaniu standardów jakości powietrza. Co najistotniejsze w decyzji organu I instancji z dnia n23 maja 2017 r. przewidziano szereg warunków i wymagań organizacyjno-technicznych minimalizujących negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w zakresie ochrony środowiska gruntowo-wodnego, powietrza i klimatu akustycznego. Wracając do postawionych w skardze zarzutów uchybienia przez organy wymogom k.p.a., wyjaśnić należy, że Sąd nie stwierdził naruszenia tych przepisów w stopniu, uzasadniającym uchylenie zaskarżonych decyzji. Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania jest bowiem możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Oznacza to, że naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że organy I i II instancji z uwzględnieniem zasad określonych art. 6, 7 i 8 k.p.a. wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji, wydały decyzję z uwzględnieniem wszelkich w tym zakresie przepisów, uwzględniły interes stron, w tym skarżącej poprzez nałożenie na inwestora istotnych ograniczeń (warunki 1-9 decyzji) w zakresie skali przedsięwzięcia, wielkości zabudowy, sposobu magazynowania i zagospodarowania obornika, czyszczenia powierzchni inwentarskich, wyposażenia obiektu w wentylację grawitacyjną, czy sprecyzowanie miejsca i czasu przygotowywania paszy. Podkreślić należy, że samo niezadowolenie skarżącej jako właścicielki nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji nie jest wystarczającą przesłanką odmowy wydania decyzji środowiskowej. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, odnoszą się do zasadniczych dla zakończonego postępowania administracyjnego kwestii i nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.