II SA/Po 927/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. H. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy; postanawia odmówić przywrócenia M. H. terminu do uiszczenia wpisu od skargi. /-/ W. Batorowicz

W dniu 1 grudnia 2016 r. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu odebrała babcia skarżącego – B. H.. W dniu 17 grudnia 2016 roku skarżący przelał na rachunek tutejszego Sądu [...] zł tytułem wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. H. wniesioną w niniejszej sprawie z powodu nieuiszczenia w zakreślonym 7-dniowym terminie wpisu sądowego od skargi. Pismem złożonym w tutejszym Sądzie dnia 17 stycznia 2017 r. skarżący M. H. wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci uiszczenia opłaty od skargi w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazał m.in., że od dnia 28 listopada 2016 roku do dnia 16 grudnia 2016 roku przebywał w [...]. Po powrocie, 17 grudnia 2016 roku, udał się do mieszkania B. H. – miejsca swojego zameldowania. Niezwłocznie po zaznajomieniu z treścią przesyłki jeszcze tego samego dnia dokonał przelewu wymaganego wpisu od skargi na rachunek tutejszego Sądu. Skarżący podniósł, że okoliczności sprawy uniemożliwiły mu w sposób niezależny od jego woli uzupełnienie braku w postaci wpisu od skargi. Po otrzymaniu w dniu 11 stycznia 2017 roku odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi skarżący wniósł o przywrócenie uchybionego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek M. H. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie był uzasadniony. Zważyć należy, iż zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 778 ze zm., dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). W myśl przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Przypomnieć należy, iż postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 roku Sąd odrzucił skargę M. H. wniesioną w niniejszej sprawie, z uwagi na nieuiszczenie w wyznaczonym terminie wpisu od skargi. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 11 stycznia 2017 roku. Jednakże skarżący nie dochował terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., bowiem złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu nie w terminie 7 dni od dnia, w którym dowiedział się o wezwaniu do uiszczenia wpisu, a w terminie 7 dni od dnia odrzucenia skargi. W związku z tym nawet przedmiotowa czynność uzupełnienia braku formalnego w postaci wpisu od skargi dokonana jeszcze przed wydaniem postanowienia z dnia 29 grudnia 2016 roku nie wypełnia dyspozycji art. 87 § 4 p.p.s.a. Powoływanie się przez skarżącego na okoliczność nieznajomości prawa nie może prowadzić do wyjątkowego traktowania skarżącego. Wynika to stąd, że obowiązek stosowania reguł postępowania przed sądami administracyjnymi nie jest implikowany przez świadomość uczestników postępowania o obowiązywaniu danych norm, ale przez sam fakt ich obowiązywania w świetle prawa. Przystępując do oceny, czy skarżący uprawdopodobnił, że nie ponosi winy za uchybienie terminu do uiszczenia wpisu należy wskazać, iż w judykaturze przyjmuje się, iż przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15, Lex nr 1643289). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę Sąd uznał, iż nie uprawdopodobnił on braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zważyć należy, iż Sąd pismem z dnia 24 listopada 2016 roku wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie z uwagi na nieobecność M. H. została doręczona jego babci B. H., co zgodnie z art. 72. § 1. p.p.s.a. jest równoznaczne z doręczeniem adresatowi. Jak bowiem mówi tenże przepis jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. O tym fakcie – jak wynika z oświadczenia B. H. załączonego do wniosku o przywrócenie terminu – adresat dowiedział się dopiero 17 grudnia 2016 roku, a zatem był wtedy pozbawiony możliwości dochowania wskazanego w odpisie zarządzenia 7-dniowego terminu do usunięcia braku formalnego. Jednakże po zapoznaniu się z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi za staranne działanie uznać należy nie tylko uregulowanie przedmiotowej opłaty, ale również postępowanie w zgodzie z przepisami p.p.s.a., czego skarżący nie uczynił. Stąd Sąd orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. /-/ W. Batorowicz