II SA/Po 869/22

Dnia 10 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym połączonych spraw ze skarg R. K. i S. K. na postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 września 2022 r., nr [...] oraz z dnia 15 września 2022 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargi.

Przedmiotem niniejszej sprawy są skargi R. K. oraz S. K. (zwanych dalej łącznie "zobowiązanymi" lub "skarżącymi") na postanowienia wydane wobec nich, odpowiednio postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "[...]WINB" lub "organem II instancji") z dnia 15 września 2022 r., nr [...] oraz postanowienie [...]WINB z dnia 15 września 2022 r., nr [...] W postanowieniach tych [...]WINB uchylił w częściach odpowiednio postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (zwanego dalej "PINB" lub "organem I instancji") z dnia 14 lipca 2022 r., nr [...] oraz [...], w których: 1) nałożono na zobowiązanych grzywnę w kwotach po [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytułach wykonawczych nr [...] oraz [...] z dnia 14 lipca 2022 r. i zobowiązano ich do uiszczenia grzywny w terminie do dnia 16 sierpnia 2022 r.; 2) zobowiązano ich do uiszczenia kwoty [...]zł za wydanie tychże postanowień; 3) zobowiązano ich do powiadomienia PINB o wykonaniu obowiązku i orzekł w zakresie pkt 1 i 3 w ten sposób, że [...]WINB wskazał, że każdy z ww. obowiązków należy spełnić do dnia 31 grudnia 2022 r. W pozostałym zakresie [...]WINB utrzymał postanowienia w mocy. Zaskarżone postanowienia zapadły w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny. Decyzją z dnia 15 listopada 2018 r., nr [...], znak: [...] (zwaną dalej "decyzją z 2018 r.") PINB nakazał zobowiązanym rozbiórkę ściany oporowej o wymiarach 15,9 m + 21 m i wysokości 3,3 m, zlokalizowanej w R. przy ul. [...], gm. R.. Decyzja z 2018 r. jest prawomocna od momentu, w którym uprawomocnił się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Po [...], w którym oddalono skargę na postanowienie [...]WINB o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 2018 r. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 29 września 2020 r. W związku z licznymi kontrolami stanu wykonania decyzji z 2018 r. (ostatnia kontrola odbyła się w dniu 4 grudnia 2020 r.), pracownicy PINB stwierdzili brak przystąpienia do wykonania decyzji. W piśmie z dnia 12 stycznia 2021 r. PINB wystosował do zobowiązanych upomnienie. Organ pouczył zobowiązanych, że dalsza zwłoka związana z niewykonaniem decyzji z 2018 r. będzie skutkować wszczęciem postępowania egzekucyjnego po upływie 7 dni od dnia doręczenia tegoż upomnienia. Podczas kontroli w dniu 6 lipca 2022 r. ponownie stwierdzono, że zobowiązani nie przystąpili do rozbiórki muru. PINB wystawił tytuły wykonawcze w dniu 14 lipca 2022 r. nr [...] oraz nr [...], w których zobowiązano skarżących do rozbiórki muru oporowego. Jednocześnie, postanowieniami z dnia 14 lipca 2022 r., nr [...], znak: [...] oraz nr [...], znak: [...] PINB nałożył na zobowiązanych grzywny w kwotach po [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytułach wykonawczych, wezwał ich do uiszczenia grzywny do dnia 16 sierpnia 2022 r., ustalił opłaty za wydanie tych postanowień w kwocie po [...] zł oraz wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku do dnia 16 sierpnia 2022 r., o czym należy powiadomić organ egzekucyjny. Niewykonanie obowiązku będzie skutkowało orzeczeniem wykonania zastępczego. PINB wyjaśnił, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja z 2018 r., w której nałożono na zobowiązanych nakaz rozbiórki muru oporowego znajdującego się na działce nr [...], przy ul. [...] w R,. Zobowiązanym nie udało się wzruszyć decyzji z 2018 r., pomimo licznych prób. PINB wskazał, że nałożenie na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia ma charakter przymuszający, a nie zaspokajający. PINB skorzystał z najłagodniejszego środka egzekucyjnego, ponieważ następnie będzie mógł zastosować najsurowszy z możliwych środków – wykonanie zastępcze. Istnieją ograniczenia w stosowaniu grzywny w celu przymuszenia. Na osobę fizyczną nie można nałożyć więcej niż [...] zł. PINB nie zastosował najwyższej kwoty, ale trzeba mieć na względzie to, że od kilku lat zobowiązani są świadomi swojego obowiązku rozbiórki. Zobowiązani złożyli zażalenia od postanowień organu I instancji. Podniesiono zarzuty naruszenia: 1) art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez dowolną ocenę zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego; 2) art. 7 i art. 77 w związku z art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym poprzez nie zebranie całego dostępnego organowi materiału dowodowego; 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak wykonywania czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 4) art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479, zwanej dalej "u.p.e.a.") poprzez przyjęcie, że zobowiązani uchylali się od wykonywania ciążącego na nich obowiązku. Zobowiązani stwierdzili, że do kwietnia 2022 r. kiedy uprawomocnił się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. akt II SA/Po [...] (oddalenie skargi na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 2018 r.), decyzja z 2018 r. nie była prawomocna, dlatego nie było potrzeby przystępowania do jej wykonywania. Zdaniem zobowiązanych, PINB nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Postanowieniami z dnia 15 września 2022 r., nr [...] oraz nr [...] [...]WINB uchylił zaskarżone postanowienia w częściach i orzekł co do istoty w ten sposób, że czas na wykonanie wszystkich obowiązków wskazanych w postanowieniach PINB zobowiązani mają do dnia 31 grudnia 2022 r. W pozostały zakresie [...]WINB utrzymał w mocy postanowienia PINB. W uzasadnieniach postanowień [...]WINB wskazał, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania merytorycznych podstaw powstałego obowiązku prawnego. Jego zadanie ogranicza się wyłączenie do oceny, czy prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest dopuszczalne czy nie. Wbrew zarzutom zobowiązanych, decyzja z 2018 r. stała się prawomocna i ostateczna w dniu 29 września 2020 r. Natomiast w kwietniu 2022 uprawomocniło się postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 2018 r. Są to dwa odrębne postępowania administracyjne. Zobowiązani mają prawomocny obowiązek rozebrać swój mur oporowy począwszy od dnia 29 września 2020 r. Od tamtej pory zobowiązani nie zrobili nic, aby wykonać ciążący na nich obowiązek. Potwierdziła to każda przeprowadzona kontrola. Zdaniem [...]WINB, PINB prawidłowo przeprowadził postępowania egzekucyjne. Wystosowano upomnienie, a wobec braku jakiejkolwiek reakcji na to pismo, wystawił tytuły wykonawcze. Skarżący wnieśli osobno skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując w całości postanowienia organu II instancji. Skargi te zostały zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Po [...] oraz II SA/Po [...]. Skarżący podnieśli tożsame zarzuty, jak w zażaleniach. Skarżący wnieśli więc o uchylenie zaskarżonych postanowień w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący pozostają na stanowisku, że do kwietnia 2022 r. decyzja z 2018 r. nie była prawomocna, w związku z czym nie było podstaw do wykonania jej, bowiem dopiero w kwietniu 2022 r. uprawomocnił się wyrok o sygn. akt II SA/Po [...]. W pozostałym zakresie, treść uzasadnienia skarg jest tożsama z treścią uzasadnienia zażaleń. W odpowiedziach na skargi [...]WINB wniósł o ich oddalenie. Organ II instancji podtrzymał wszystkie swoje twierdzenia, jakie dotąd wyraził. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2023 r. o sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy o sygn. akt II SA/Po [...] i II SA/Po [...] w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i tak połączone sprawy prowadzi pod wspólną sygn. akt II SA/Po 869/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie." Niewątpliwie wniesione skargi dotyczą postanowień WINB wydanych na skutek rozpoznania zażaleń w ramach postępowań egzekucyjnych. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 10 maja 2023 r., zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem skarg jest ocena zgodności z prawem częściowo reformatoryjnych postanowień WINB, dotyczących nałożenia grzywny w celu przymuszenia skarżących do wykonania obowiązku określonego w decyzji z 2018 r. – nakazu rozbiórki muru oporowego. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji. Decyzja administracyjna jest rozstrzygnięciem sprawy zawisłej przed organem administracji publicznej, w której dokonuje się podwójny skutek – załatwia się sprawę (aspekt procesowy), gdyż dochodzi do zamknięcia postępowania, a więc zespołu czynności procesowych, a także rozstrzyga się tę sprawę (aspekt materialny), a więc dochodzi do skonkretyzowania prawa lub obowiązku o charakterze publicznoprawnym (por. K. Ziemski, Indywidualny akt administracyjny jako forma prawna działania administracji, Poznań 2005, s. 232). Decyzja administracja kształtuje więc ostatecznie treść prawa lub obowiązku, jaki jest kierowany do jej adresata – strony postępowania. Zasadą jest, że zanim decyzja administracyjna uzyska przymiot ostateczności, nie podlega ona wykonaniu. Stanowi o tym przepis art. 130 § 1 k.p.a. Dopiero kiedy zapadnie decyzja ostateczna, a więc decyzja organu odwoławczego, która zawsze ma charakter ostateczny z racji obowiązującej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) i utrzymuje ona w mocy orzeczenie organu I instancji, decyzja wydana w pierwszej instancji podlega wykonaniu (zob. np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 167/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja taka korzysta z domniemania prawidłowości, a więc zakłada się, że odpowiada ona prawu, a także domniemuje się, że decyzja taka zapadła w prawem określonej procedurze i posiada moc wiążącą (P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2021). Innymi słowy, dopóki decyzja nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w sposób prawem przewidziany, należy dawać jej posłuch i dążyć do jej wykonania. Fakt złożenia skargi do sądu administracyjnego nie sprawia, że decyzja nie podlega wykonaniu. Świadczy o tym przepis art. 61 § 1 p.p.s.a. – "Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności". Od ostateczności należy odróżnić prawomocność decyzji. Drugi z tych przymiotów wiąże się z postępowaniem sądowoadministracyjnym, w którym kontroli poddaje się decyzję ostateczną. Już w czasie trwającego postępowania sądowoadministracyjnego można przystąpić do wykonania decyzji ostatecznej, nawet pomimo ryzyka, że taka decyzja nie ostanie się na skutek wydania orzeczenia przez sąd administracyjny. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. sprawia, że decyzja ostateczna pozostaje w obrocie prawnym, a po uzyskaniu przez wyrok przymiotu prawomocności, prawomocność uzyskuje także decyzja ostateczna. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zaznaczyć, że decyzją z 2018 r. nakazano skarżącym rozbiórkę ściany oporowej o wymiarach 15,9 m + 21 m i wysokości 3,3 m, zlokalizowanej w R. przy ul. [...], gm. R.. Skarżący zakwestionowali tę decyzję przed organem odwoławczym, jednakże zapadło niekorzystne dla nich orzeczenie. Następnie podjęto próbę uchylenia decyzji WINB oraz poprzedzającej ją decyzji z 2018 r., ale prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Po [...], tut. Sąd oddalił skargę na postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 2018 r. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 29 września 2020 r., gdyż nie złożono skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak stanowi przepis art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Prawomocny wyrok oddalający skargę sprawia, że orzeczenie poddane kontroli uzyskuje przymiot prawomocności, a więc co do zasady na stałe utrzymuje je w obrocie prawnym. Oznacza to, że decyzja z 2018 r., pomimo ostateczności w momencie wydania przez WINB postanowienia o niedopuszczalności odwołania od decyzji z 2018 r., była wykonalna już w tym momencie, to organ I instancji zaczekał na rozstrzygnięcie tut. Sądu, aby nie podejmować ryzyka prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wobec którego mogłoby dojść do odpadnięcia podstawy do jego prowadzenia. Z tego względu PINB zaczekał do zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...]. Skarżący zaniechali zaskarżenia ww. wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a więc w dniu 29 września 2020 r. wyrok tut. Sądu stał się prawomocny i od tego momentu zaczął wywoływać skutki prawne. Tym skutkiem stała się prawomocność decyzji z 2018 r. Od tego momentu można było już prowadzić postępowanie egzekucyjne bez obawy o odpadnięcie podstawy prawnej egzekucji w toku jej trwania. Jak stanowi Naczelny Sąd Administracyjny: "Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości." (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2190/11, zob. także wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 808/05, dostępne w CBOSA). Skarżący nie mają racji w kwestii tej, że dopiero w kwietniu 2022 r. decyzja z 2018 r. stała się wykonalna. W kwietniu 2022 r. uprawomocnił się wyrok tut. Sądu w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 2018 r. Zauważyć należy, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym, na podstawie przesłanek wskazanych w art. 145-145b k.p.a., podejmuje się próbę uchylenia decyzji ostatecznej. Decyzja ostateczna korzysta już ze wspomnianych domniemań, a więc podlega ona wykonaniu przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną nie ma na celu podważenia jej wykonalności. Nie może to także nastąpić później, w postępowaniu egzekucyjnym. "Podważenie mocy obowiązującej decyzji nie może nastąpić przez zaskarżenie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a., który stanowi o niedopuszczalności badania zasadności i wymagalności obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej w postępowaniu egzekucyjnym." (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2683/16, dostępny w CBOSA). Rację ma [...]WINB twierdząc, że decyzja z 2018 r. stała się wykonalna na długo przed uprawomocnieniem się wyroku tut. Sądu o sygn. akt II SA/Po [...]. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, Sąd stwierdza ich niezasadność. Nie doszło bowiem do naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. Organy obu instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy. Prawidłowo wskazano, że decyzja z 2018 r. była wykonalna, a prawomocna z dniem 29 września 2020 r. Błędne jest przekonanie skarżących, że wykonalność decyzji z 2018 r. zaistniała dopiero w kwietniu 2022 r. Organy nadzoru budowlanego trafnie odczytały moment, w którym powstała przymiot wykonalności i prawomocności decyzji z 2018 r. Nie może być mowy o naruszeniu przepisu art. 7 i art. 77 w związku z art. 10 k.p.a. Przypomnienia wymaga, że postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem rozpoznawczym, w którym ustala się w oparciu o zaistniały stan faktyczny treść prawa lub obowiązku. W postępowaniu egzekucyjnym mowa jest już o wykonaniu nałożonego obowiązku. Na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego podjęto prawidłowe działania zmierzające do rozebrania muru oporowego. To, że PINB czy WINB zaniechali prowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie sprawia, że dopuszczono się naruszenia prawa. Organy zdają sobie sprawę z tego, że w niniejszej sprawie nie ma już zakresu, który wymagałby wyjaśnienia. Sąd stoi na stanowisku, że to właśnie ze względu na ochronę interesu społecznego należy doprowadzić do wykonania rozbiórki, aby dać wyraz temu, że organy władzy publicznej nie tolerują naruszeń prawa i skutecznie egzekwują publicznoprawne obowiązki orzeczone w decyzjach ostatecznych. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 11 k.p.a. Słuszny interes skarżących nie może doprowadzić do legalizacji działań, co do których prawomocnie orzeczono ich nielegalność. Nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu przepisów prawa przez PINB czy przez WINB, ponieważ organy przez wiele lat nie podejmowały egzekucji administracyjnej z uwagi na trwające postępowania nadzwyczajne, jakie inicjowali skarżący, chcąc uniknąć obowiązku rozbiórki. Pomimo wykonalności decyzji z 2018 r. jeszcze w samym 2018 r., PINB zwlekał z wykonaniem do momentu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt II SA/Po [...]. Przeprowadzone kontrole wykazywały przez kilka lat od wydania decyzji z 2018 r., że skarżący nie są zainteresowaniu dobrowolnym rozebraniem muru oporowego. Żaden z organów nadzoru budowlanego nie naruszył art. 6 § 1 u.p.e.a. Skarżący mimo ostatecznego obowiązku rozbiórki nie wykonali ciążącego na nich obowiązku. Pozostali niewzruszeni faktem doręczenia im upomnień, nie podjęli żadnych działań, mimo nieudanej próby wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 2018 r. Efekty kontroli sprawiały, że skarżący nie poczuwali się do wykonania ciążącego na nich obowiązku. Wykonalność decyzji z 2018 r. jest faktem od 2018 r. Pamiętając treść art. 61 § 1 p.p.s.a., należy stwierdził, że złożenie skargi, wobec której zapadł wyrok oddalający ją o sygn. akt II SA/Po [...], jak i następnie II SA/Po [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania, nie sprawiło, że decyzja nie była wykonalna jeszcze przed zapadłymi orzeczeniami sądowymi. Wyrok o sygn. akt II SA/Po [...] nadał decyzji z 2018 r. jedynie przymiot prawomocności. Prawomocność nie wiąże się z wykonalnością, bowiem wykonalność istnieje od momentu wyczerpania administracyjnego toku instancji (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 418/07, dostępny w CBOSA). Końcowo, należy jednoznacznie ocenić fakt zastosowania przez PINB środka egzekucyjnego w postaci grzywny celem przymuszenia. Jest to bowiem najłagodniejszy środek egzekucyjny, ponieważ ma on charakter mobilizujący, a nie ma na celu zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Opór zobowiązanych może w dalszej kolejności doprowadzić do zastosowania o wiele bardziej dolegliwych środków egzekucyjnych – np. wykonanie zastępcze (zob. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2035/18, dostępny w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skarg, jak i ich samych. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., nie znaleziono żadnych podstaw skutkujących uchyleniem zaskarżonych postanowień lub poprzedzających ich postanowień PINB. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił obie skargi, o czym orzeczono w sentencji wyroku.