II SA/Po 866/17

Dnia 10 kwietnia 2019 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia przyznać adwokatowi P. M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej przed sądem drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym opłatę w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]), podwyższoną o kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...]) /-/ R. Talaga

Postanowieniem z dnia 4 maja 2017 roku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowił dla P. K. adwokata. Pismem z dnia 25 czerwca 2018 roku Okręgowa Rada Adwokacka w P. wyznaczyła adwokata P. M. jako pełnomocnika skarżącego z urzędu. Pismem z dnia 9 lipca 2018 roku pełnomocnik skarżącego złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2018 roku, sygn. akt II SA/Po 866/17. Postanowieniem referendarza sadowego z dnia 20 lipca 2018 roku przyznano adwokatowi P. M. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu opłatę w kwocie [...] zł podwyższoną o kwotę podatku VAT w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 roku skarżący P. K. wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, w której wyjaśnił, że jego pełnomocnik ustanowiony z urzędu nie konsultował się z nim przed złożeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 5 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 15 lutego 2019 roku adwokat P. M. złożył opinię oz braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2018 roku o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w niniejszej sprawie, według norm przepisanych, przy czym oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte przez skarżącego nawet w części. Z akt sprawy wynika, że wniesienie takiego zażalenie było intencją skarżącego P. K., który domagał się w tym celu ustanowienia kolejnego pełnomocnika z urzędu pismem procesowym z dnia 19 września 2018 roku, a także pismem procesowym z dnia 22 października 2018 roku. Stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", do czynności referendarza sądowego w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy należy m. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi lub radcy prawnemu (...) za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Zgodnie z art. 250 § 1 P.p.s.a. wyznaczony adwokat lub radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów lub radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 roku, poz. 18 t.j.), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 roku. W rozpoznawanej sprawie profesjonalny pełnomocnik ustanowiony z urzędu pismem procesowym z dnia 15 lutego 2019 roku ustosunkował się do pism procesowych strony skarżącej w ramach świadczonej pomocy prawnej z urzędu. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 P.p.s.a., jego autor, profesjonalny pełnomocnik, odniósł się w granicach prawnych możliwości do żądania zgłaszanego przez skarżącego. Zatem swym charakterem jego pismo procesowe pozostaje najbardziej zbliżone do czynności sporządzenia i wniesienia stosownego zażalenia jako środka prawnego przysługującego od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W związku z tym przyjąć należy, że za sporządzenie i wniesienie opinii w przedmiocie sporządzenia i wniesienia zażalenia jako środka prawnego przysługującego od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna), jak za sporządzenie i wniesienie zażalenia. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu (podjęte czynności procesowe), zgodnie z § 4 ust. 1-2 rozporządzenia z 2016 roku, należało ustalić opłatę za czynności adwokata podejmowane przed sądem drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym w wysokości opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia z 2016 roku, czyli w wysokości 120 zł. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2016 roku opłatę za udzielenie pomocy prawnej stronie skarżącej podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności, obowiązującą w dniu orzekania o niej. W analizowanym przypadku przyznaną opłatę podwyższa się o kwotę [...] zł. Pełnomocnikowi należało zatem przyznać tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu wynagrodzenie w łącznej wysokości [...] zł. Z tych względów, na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) oraz § 4 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia z 2016 roku, orzeczono, jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga