II SA/Po 862/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J. M., M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2020 r., nr [...], [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ E. Podrazik

Pismami z dnia [...] października 2020 r. i [...] października 2020 r. J. M. i M. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargi na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Skarżący wnieśli również o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek J. M. wskazała, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może powodować nieodwracalne skutki zdrowotne dla osób mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Skarżąca podkreśliła, że decyzja została wydana z bardzo istotnymi wadami prawnymi, w tym m.in. w oparciu o nieobowiązujące już przepisy prawa i już z tego powodu jej wykonanie powinno być wstrzymane. W przeciwnym wypadku inwestor będzie mógł rozpocząć realizację inwestycji i eksploatację obiektu, co może spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci realizacji inwestycji, która w sposób znaczący może oddziaływać na środowisko i zdrowie okolicznych mieszkańców. Wniosek M. M. nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. To właśnie osiągnięcie tego stanu w rzeczywistości społecznej stanowi przedmiot wykonania aktu, za który uznać należy każde zachowanie się podmiotu uprawnionego bądź zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (zob. T. Woś, Komentarz do art. 61 p.p.s.a., uwaga 3, w: H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012). Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że strona skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, której to decyzji nie można przypisać cech wykonalności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się bowiem pogląd, zgodnie z którym tego rodzaju decyzja określa tylko rodzaj możliwej do zrealizowania na danym obszarze inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293). Tym samym tego rodzaju decyzja nie daje inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Uprawnienie takie kreuje dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę i w stosunku do takiej decyzji skarżący mogliby (po uprzednim wykazaniu zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.) ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest bowiem wyłącznie etapem wstępnym do uzyskania pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego strona jest uprawniona do dochodzenia swoich praw (zob. postanowienie NSA z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 601/13, postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 693/18 – wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji. /-/ E. Podrazik