Sygnatura
II SA/Po 829/26
Postanowienie WSA w Poznaniu z 23 października 2026 r., II SA/Po 829/26 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Wynik
Odrzucono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
- Data orzeczenia
- 23 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu 23 października 2026 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 17 maja 2016 r., nr XXVIII/245/2016 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Działający samodzielnie P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismem z dnia 31 sierpnia 2026 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska dnia 17 maja 2016 r., nr XXVIII/245/2016, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych Gminy Pobiedziska, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej działek nr 126/4, 126/7 i 127/8 obręb Stęszewsko, gmina Pobiedziska. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Pobiedziska, powołując się na uchwałę Rada Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 24 września 2026 r. wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sadu z dnia 2 października 2026 r. wezwano stronę skarżącą do wykazania w terminie 7 dni, iż przed wniesieniem skargi wezwała na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Nadto zarządzeniem z tej samej daty Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uzupełnianie w terminie dni braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL skarżącego pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wezwanie te wraz z inną korespondencją sądową wysłane zostało na adres skarżącego wskazany w skardze i doręczone w dniu 8 października 2026 r. do rąk dorosłego domownika skarżącego - N. M.. W dniu 22 października 2026 r. w biurze podawczym tut. Sadu zlozona został skarg z uzupełnionym numerem PESEL skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) Na wstępie należy wskazać, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm., dalej u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Należy również zwrócić uwagę, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która wprowadziła zmiany m.in. do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami oraz do u.s.g. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, to jest ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Z przytoczonej powyżej regulacji wynika, że dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu. Zaskarżona w niniejszej sprawie Uchwała została podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (w dniu 17 maja 2016 r.), a weszła w życie w dniu 21 czerwca 2016 r., co oznacza, iż zastosowanie w sprawie znajdą przepisy art. 52 i art. 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 52 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). W myśl natomiast art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed omawianej nowelizacji, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z cytowanymi wyżej przepisami korespondowało brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g., który przed nowelizacją stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie skarga P. K. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska dnia 17 maja 2016 r., nr XXVIII/245/2016 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Dokumentu takowego brak było w przekazanej Sądowi wraz ze skarga i odpowiedzią na skargę dokumentacji, jak również nie przedstawiła go mimo skierowania do niej odpowiedniego wezwania strona skarżąca. Stąd wobec brzmienia art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 52 P.p.s.a. sprzed nowelizacji, należy stwierdzić, że skarżący nie spełnił przesłanki warunkującej skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Należy przy tym zaznaczyć, że za spełnienie wymogu wezwania organu administracji publicznej do usunięcia naruszenia prawa nie można uznać prowadzenia bliżej nieokreślonej korespondencji z tym organem, która jedynie pośrednio dotyczy określonego problemu, w tym składania wniosków w ramach procedowania projektu ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (sprzed nowelizacji), jest rodzajem sformalizowanej prośby (remonstracji) o uchylenie lub zmianę jakiegoś aktu administracyjnego, wnoszonej do organu w związku z zagrożeniem zwrócenia się o ochronę sądową (zob. postanowienie WSA w Warszawie z 13 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1820/17). Wniesienie do sądu administracyjnego skargi bez uprzedniego wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia, tj. wymaganego przez ustawę wezwania do usunięcia naruszenia, jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Niezależnie od powyższego skarga podlegała również odrzuceniu z powodu niezupełnienia w terminie jej braku formalnego w postaci wskazania numeru PESEL skarżącego. Stosownie do przepisu art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 57 § 1 powołanej powyżej ustawy skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W szczególności w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. pierwsze pismo wniesione w danej sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W uchwale z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. wymogu podania w skardze będącej pierwszym pismem w sprawie numeru PESEL jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Skarga złożona przez P. K. nie spełniała powyższego wymogu formalnego, a wynikający stąd brak formalny został uzupełniony już po wyznaczonym w wezwaniu terminie. Skoro wezwanie do uzupełnienia rzeczonego braku doręczono skarżącemu, w trybie uregulowanym w art. 72 § 1 P.p.s.a., to jest doręczenia zastępczego do rąk dorosłego domownika w dniu 8 października 2026 r., to wynikający stąd 7 dniowy termin upływał 15 października 2026 r. Tymczasem skarżący uzupełnił brak formalny dopiero 22 października 2026 r. Jak przewiduje zaś art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Dokonana przez skarżącego czynność uzupełnienia braku formalnego nie mogła w konsekwencji odnieść skutków procesowych, a skarga także z tego powodu podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 2 października 2026
- Skarżony organ
- Rada Gminy
- Sędziowie
- Tomasz Świstak /przewodniczący sprawozdawca/
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Sz 839/26 · 23 października 2026
Postanowienie WSA w Szczecinie z 23 października 2026 r., II SA/Sz 839/26 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Sygnatura: II SO/Ol 24/26 · 23 października 2026
Postanowienie WSA w Olsztynie z 23 października 2026 r., II SO/Ol 24/26 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Sygnatura: II SA/Łd 397/26 · 22 października 2026
Wyrok WSA w Łodzi z 22 października 2026 r., II SA/Łd 397/26 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny