II SA/Po 819/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi U. J.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego; uchyla zaskarżoną decyzję

Decyzją nr [...] [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Wójt Gminy S. na podstawie art. 3, art. 16 ust. 1-3, art. 18, art. 20, art. 24, art. 25, art. 26 i art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114 z późn. zm., dalej: "u.ś.r."), § 6 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284), § 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz. U. z 2015 r., poz. 1238) oraz art. 104 i art. 107 § 1-4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przyznał na wniosek U. J. zasiłek pielęgnacyjny dla K. K. na okres od dnia [...] lipca 2016 r., do dnia [...] marca 2018 r. w wysokości 153,00 zł miesięcznie. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2016 r. U. J. złożyła wniosek o ustalenia prawa do omawianego świadczenia na rzecz jej córki K. K.. Do tego pisma załączono orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], z którego wynika, że córka skarżącej nie została zaliczona do osób niepełnosprawnych. Jednakże w wyniku odwołania skarżącej Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt IV [...], zmienił wspomniane orzeczenie z dnia [...] marca 2015 r. w ten sposób, że K. K. została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2018 r. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] kwietnia 2016 r. Następnie organ I instancji przytoczył treść art. 24 ust. 2a u.ś.r., podnosząc, że skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do poruszanego świadczenia w dniu [...] lipca 2016 r., a zatem po upływie 3 miesięcy od dnia wydania wyroku z dnia [...] marca 2016 r. Tym samym w świetle powołanego przepisu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego przysługuje począwszy od lipca 2016 r., a nie od daty złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności K. K.. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. U. J. odwołała się od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie zgadza się z ustaleniem prawa do zasiłku dopiero od dnia [...] lipca 2016 r. U. J. dodała zarazem, że wystąpiła do Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. w celu ustalenia stopnia niepełnosprawności córki. Z uwagi na niekorzystne orzeczenie tego organu administracji publicznej skarżąca odwołała się, a następnie zaskarżyła wydane w sprawie rozstrzygnięcia do sądu powszechnego, który przychylił się do jej stanowiska. Po uzyskaniu pozytywnego dla córki wyroku U. J. złożyła w lipcu 2016 r. wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Nie miała ona jednak świadomości, że wyrok należy odebrać osobiście. Nie wiedziała również o terminie z art. 24 ust. 2a u.ś.r. Podniosła ponadto, że w październiku K. K. będzie poddana operacji, po której nastąpi długotrwała rehabilitacja. Otrzymanie należnych świadczeń od organu I instancji pozwoliłoby zatem na podjęcie dalszego leczenia. Decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., nr 72, poz. 748 z późn. zm.), § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. nr 198, poz. 1925) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2, art. 3, art. 16, art. 24 u.ś.r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, oraz wyjaśnił, że wniosek o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego został złożony w dniu [...] lipca 2016 r. Powołane wcześniej orzeczenie z dnia [...] marca 2015 r. nie zaliczyło córki skarżącej do osób niepełnosprawnych. Dopiero wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] marca 2016 r. zmienił orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], zaliczając K. K. do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2018 r. Wyrok ten zmienił również pkt 7 orzeczenia z dnia [...] czerwca 2015 r., ustalając, że w okresie od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2018 r. córka skarżącej wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K podzieliło w pełni wywody organu I instancji. Wypłata zasiłku pielęgnacyjnego za okres poprzedzający złożenie wniosku możliwa jest bowiem tylko w przypadku wystąpienia o ustalenie tego świadczenia w terminie 3 miesięcy od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Wymóg ten nie został natomiast zachowany w niniejszej sprawie. Organy administracji publicznej nie mogą natomiast wypłacić omawianych świadczeń wstecznie bez wyraźnej podstawy prawnej. Nie mogą one również przywrócić rozważanego terminu. Pismem z dnia [...] października 2016 r. U. J. zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. U. J. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2016 r. przez przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego za okres wsteczny, zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 24 ust. 2a u.ś.r. przez niepełne pouczenie skarżącej o możliwości złożenia wniosku o ustalenie prawa do omawianego świadczenia w nieprzekraczalnym terminie 3 miesięcy od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła przedstawione wyżej zarzuty, wskazując zarazem, że odpis wyroku z dnia [...] marca 2016 r. został złożony organowi I instancji przy okazji składania wniosku o świadczenia z "Programu 500+". U. J. spytała się wtedy o warunki złożenia wniosku o przyznanie poruszanego zasiłku. Nie poinformowano jej wówczas o konieczności złożenia wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w terminie z art. 24 ust. 2a u.ś.r. Tym samym uchybienie terminu do złożenia przedmiotowego wniosku nastąpiło ze względu na wadliwe pouczenie organu administracji publicznej, bez winy skarżącej. U. J. zauważyła ponadto, że wyrok z dnia [...] marca 2016 r. uprawomocnił się wprawdzie w dniu [...] kwietnia 2016 r., lecz stwierdzenie tego faktu nastąpiło dopiero w maju 2016 r. Dopiero w tym miesiącu skarżąca mogła zatem złożyć wniosek o wydanie odpisu tego orzeczenia z potwierdzeniem prawomocności. Nie można jej zatem obciążać negatywnymi konsekwencjami związanymi z oczekiwaniem na uprawomocnienie się wyroku z dnia [...] marca 2016 r. W piśmie tym przedstawiono również trudną sytuację życiową skarżącej i jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114 z późn. zm., dalej: "u.ś.r."). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osobie w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Jak wynika przy tym art. 16 ust. 2 u.ś.r., zasiłek pielęgnacyjny przysługuje: (1) niepełnosprawnemu dziecku; (2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; (3) osobie, która ukończyła 75 lat. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że orzeczeniem Miejskiego Zespołu do. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], K. K. nie została zaliczona do stopnia niepełnosprawności. Od tego rozstrzygnięcia złożone zostało odwołanie, a następnie skarga do sądu powszechnego. Wprawdzie odwołanie oraz orzeczenie organu II instancji nie zostały załączone do akt administracyjnych, niemniej okoliczność ta nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a zatem należy uznać ją za bezsporną. Tym bardziej, że znajduje ona swoje potwierdzenie w wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt [...] [...], na mocy którego zmieniono orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Wielkopolskim z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Zmiana ta polegała na zaliczeniu K. K. do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2018 r. oraz na modyfikacji pkt 7 orzeczenia z dnia [...] czerwca 2015 r. w ten sposób, że dla K. K. ustalono konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji na okres od dnia [...] marca 2015 r. do dnia [...] marca 2018 r. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu [...] kwietnia 2016 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że K. K. spełnia wymogi określone w art. 16 ust. 1 i art. 16 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. Okoliczność ta również nie była negowana w toku postępowania. Kontrowersje w rozpatrywanej sprawie wzbudziło natomiast pytanie, czy skarżąca może domagać się wypłaty omawianego świadczenie za okres poprzedzający złożenie wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, tj. od chwili wystąpienia o ustalenie stopnia niepełnosprawności córki. U. J. podnosiła, że żasiłek pielęgnacyjny powinien być przyznanany od dnia [...] kwietnia 2015 r. Organy administracji publicznej wskazywały natomiast na brak podstaw do wstecznej wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego. Sąd przychylił się jednak do stanowiska skarżącej. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych, w tym również do zasiłku pielęgnacyjnego, ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Od reguły tej ustawodawca przewiduje wyjątek w art. 24 ust. 2a u.ś.r. Jak wynika bowiem z tego przepisu, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że U. J. złożył wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego dla swojej córki w dniu [...] lipca 2016 r. (data wpływu do organu I instancji). Okoliczność ta nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. Tym samym w świetle ogólnej zasady z art. 24 ust. 2 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny powinien przysługiwać od lipca 2016 r. Niemniej z uwagi na opisane wyżej postępowanie zmierzające do weryfikacji orzeczenia z dnia [...] marca 2015 r. skarżąca zainteresowana była zastosowanie w niniejszej sprawie art. 24 ust. 2a u.ś.r. Organy administracji publicznej wywodziły jednak, że bieg terminu, o jakim mowa w tym przepisie, rozpoczął się od dnia wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w K., tj od dnia [...] marca 2016 r. W konsekwencji wypłata zasiłku pielęgnacyjnego za okres poprzedzający złożenie wniosku o ustalenie prawa do tego świadczenia wymagałaby złożenia przez skarżącą stosownego pisma najpóźniej w dniu [...] czerwca 2016 r., co nie zostało spełnione w rozpatrywanej sprawie. Sąd nie podzielił powyższego stanowiska organów administracji publicznej. Trzeba bowiem podkreślić, że art. 24 ust. 2a u.ś.r. posługuje się wyrażeniem "orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności". W przepisie tym użyty jest wprawdzie wyraz "orzeczenie", a zatem można by prima facie wywodzić, że zwrot ten odnosi się w równym stopniu do orzeczenia organu administracji publicznej, jak i do orzeczenia sądu. Pogląd ten należy jednak uznać za nietrafny, gdyż nie uwzględnia on istotnych różnic występujących między procedurą administracyjną i procedurą cywilną (postępowaniem przed sądem powszechnym). Trzeba bowiem zaznaczyć, że zgodnie z art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Doręczenia opierają się zatem w świetle powołanej ustawy na zasadzie oficjalności, tj. działania organu administracji publicznej z urzędu. Tymczasem w myśl art. 331 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 z późn. zm., dalej: "k.p.c.") wyrok z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która zgłosiła wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Sąd cywilny nie doręcza zatem z urzędu wydanych przez siebie wyroków. Spostrzeżenie to ma istotne znaczenie, gdyż z chwilą otrzymania orzeczenia strona ma możliwość posłużenia się nim i wdrożenia procedury zmierzającej do wypłaty omawianego świadczenia rodzinnego. Ponadto decyzja administracja w świetle art. 130 § 1 k.p.a. nie podlega co do zasady wykonaniu. Jednakże zgodnie z art. 130 § 4 k.p.a. decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, gdy jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. Ta druga sytuacja występuje z reguły w przypadku wydania pozytywnego orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. W konsekwencji strona może wystąpić o przyznanie stosownych świadczeń rodzinnych już od daty wydania omawianego orzeczenia, bez konieczności oczekiwania na uzyskanie przez to orzeczenie waloru ostateczności. Powyższa okoliczność legła u podstaw rozwiązania przyjętego w przepisie art. 24 ust. 2a u.ś.r. Natomiast wyrok sądowy uzyskuje przymiot wykonalności modelowo dopiero w chwili, w której staje się prawomocny. Prawomocność ujmowana jest w art. 363 § 1 k.p.c. jako sytuacja, gdy od danego orzeczenia nie przysługuje już środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. W odróżnieniu jednak od decyzji administracyjnej prawomocność wyroku na mocy art. 364 § 1 k.p.c. stwierdza na wniosek strony sąd I instancji na posiedzeniu niejawnym, a dopóki akta sprawy znajdują się w sądzie II instancji – ten sąd. Tym samym stwierdzenie prawomocności może nastąpić dopiero po upływie terminu do wniesienia środka odwoławczego oraz wymaga dokonania przez stronę dodatkowego aktu procesowego – powyższe wiąże się więc z upływem czasu i w efekcie znacznym skróceniem przewidzianego dla strony w art. 24 ust. 2a u.ś.r. terminu do złożenia wniosku. W konsekwencji dochodziłoby do istotnego ograniczenia praw strony, nieuzasadnionego żadnym ważnym interesem społecznym. Nie można zatem, zdaniem Sądu, przerzucać na osobę ubiegającą się o skorzystanie z art. 24 ust. 2a u.ś.r. niekorzystnych konsekwencji związanych z oczekiwaniem na stwierdzenie prawomocności wyroku sądu. Wreszcie, nie ulega wątpliwości, że regulacja z art. 24 ust. 2a u.ś.r. odnosi się wprost jedynie do pozytywnych orzeczeń o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, wydanych przez właściwe zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności. Jeżeli bowiem orzeczenie jest negatywne, to w rozważanym przypadku prawo do zasiłku pielęgnacyjnego w ogóle nie powstaje. Konsekwentnie zatem przepis ten musi być poddany odpowiedniej wykładni w przypadku, gdy wnioskodawca zainicjował procedurę weryfikacji wspomnianych orzeczeń przed sądem powszechnym, tak w jak w niniejszej sprawie. Mając na uwadze przedstawione różnice należy zdaniem Sądu przyjąć, że chwilą, w której rozpoczyna się bieg terminu z art. 24 ust. 2a u.ś.r., jest chwila doręczenia stronie prawomocnego wyroku, jeżeli niepełnosprawność lub stopień niepełnosprawności zostały ustalone w orzeczeniu sądowym, a nie w orzeczeniu organu administracji publicznej. Okoliczność ta nie została uwzględniona przez Wójta Gminy S. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K, co przesądziło o wadliwym załatwieniu sprawy z wniosku skarżącej. Nieprawidłowości te mogą być jednak usunięte przez organ II instancji, który w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego może pozyskać samodzielnie niezbędne dane. Dlatego zasadne było jedynie uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Należy przy tym zaznaczyć, że wniosek skarżącej z dnia [...] lipca 2016 r. dotyczył w istocie kontynuacji wypłaty przyznanego wcześniej świadczenia rodzinnego. W aktach administracyjnych brak wprawdzie decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny za poprzedni okres. Niemniej wskazana okoliczność nie była negowana przez żadną ze stron postępowania. Uprawdopodabnia ją również treść odwołania z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], zaliczające K. K. do osób niepełnosprawnych. Wnioski te mają doniosłe znaczenie, gdyż wskazują na nieprawidłowe działanie organów administracji w zakresie udzielania pouczeń skarżącej. Skoro U. J. ubiegała się kolejny raz o zasiłek pielęgnacyjny dla swojej córki, to organ I instancji powinien był pouczyć ją w sposób jasny i zrozumiały o znaczeniu terminu z art. 24 ust. 2a u.ś.r. oraz o sposobie zachowania tego terminu. Brak takiej informacji lub udzielenie jej w sposób nienależyty, na co wskazuje skarżąca, prowadzi z kolei do konkluzji, że organy administracji publicznej naruszyły także art. 8 k.p.a., ustanawiający zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, oraz art. 9 k.p.a., wprowadzający zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Wady te również przemawiały za uchyleniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2016 r. Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K naruszyło art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia także art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wady te miały charakter istotny, gdyż uniemożliwiły one udzielenie odpowiedzi na pytanie o dopuszczalność przyznania skarżącej zasiłku pielęgnacyjnego za okres poprzedzający złożenie wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia [...] września 2016 r., nr [...], z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7-9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 24 ust. 2 u.ś.r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę, organ II instancji powinien ustalić, kiedy skarżąca otrzymała prawomocny wyrok z dnia [...] marca 2016 r. i na tej podstawie sprawdzić, czy termin z art. 24 ust. 2a u.ś.r. został zachowany.