II SA/Po 816/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję

Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1, pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 77 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. H. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r, nr [...], orzekającej o uznaniu M. H. za osobę bezrobotną z dniem [...] lutego 2018 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że M. H. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. (dalej jako: "PUP") w dniu [...] lutego 2018 r., jako osoba bezrobotna (była to kolejna 7 rejestracja Zainteresowanego w PUP). Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], Starosta P. orzekł o uznaniu M. H. za osobę bezrobotną z dniem 12 lutego 2018 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Zainteresowany odwołał się od powyższej decyzji w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu M. H. wskazał, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, z uwagi na fakt, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP, przepracował łącznie 376 dni. Rozpoznając wniesione odwołanie Wojewoda przytoczył treść art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wyjaśniając, że w świetle powyższego przepisu warunkiem przyznania zasiłku jest przepracowanie 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP. W przypadku Zainteresowanego można zaliczyć okresy zatrudnienia: - w Firmie [...] sp. z o.o., od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] września 2016 r. - [...] dni, - w Firmie [...] sp. z o.o., od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r. - 252 dni, - w Firmie A. P. sp. z o.o., od dnia [...] października 2017 r. do dnia [...] października 2017 r. - 1 dzień. Dodatkowo do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku na podstawie przepisu zawartego w art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy zaliczyć można również okres pobierania zasiłku chorobowego, od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] października 2017 r. - 24 dni. Łącznie daje to 327 dni. Wojewoda zauważył, że do powyższego nie można zaliczyć okresów świadczenia pracy w Firmie [...] sp. z o.o. , [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o., z uwagi na fakt, iż M. H. przedłożył w PUP zaświadczenia z ZUS potwierdzające jedynie fakt zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego przez płatnika składek, nie wykazując podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Z powyższego wynika, iż Pan M. H. w dniu rejestracji w PUP, tj. w dniu 12 lutego 2018 r. nie udokumentował w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla osób bezrobotnych. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. H. podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo do skargi załączono zaświadczenie z ZUS, z którego wynika, że w okresie zatrudnienia w [...] sp. z o.o. , [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o. odprowadzane były składki na ubezpieczenia społeczne oraz wskazano podstawę wymiaru składek. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostaje kwestia, czy skarżąca spełniła przesłanki uzasadniające Wskazać należy, ze przepis art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Natomiast art. 71 ust. 6 powołanej ustawy stanowi, że w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1 (6 lub 12 miesięcy, w zależności od spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek zamieszkania). Podkreślić w tym miejscu należy, że dyspozycja art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego już po wydaniu decyzji dotyczącej uznania za osobę bezrobotną i odmówienia przyznania prawa do zasiłku. Na podstawie przedłożonych przez skarżącego dokumentów organy ustaliły, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy nie legitymował się 365 dniami uprawniającymi do przyznania prawa do zasiłku. Do okresu tego nie zaliczono bowiem zaś okresu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w [...] sp. z o.o. , [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o., wskazując, że zaświadczenia z ZUS potwierdzające jedynie fakt zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego przez płatnika składek. Jednakże już na etapie postępowania odwoławczego – w dniu 03 lipca 2018 r. – skarżący przedstawił zaświadczenie z ZUS, z którego wynika, że w okresie zatrudnienia w [...] sp. z o.o. , [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o. odprowadzane były składki na ubezpieczenia społeczne oraz wskazano podstawę wymiaru składek. Tymczasem organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do powyższej kwestii, co narusza zasadę pogłębionego zaufania do organów Państwa (art. 8 K.p.a.), a nadto narusza art. 7 oraz art. 77 K.p.a., albowiem organ miał obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, w tym jednoznacznego wyjaśnienia, czy były odprowadzane za skarżącego składki na ubezpiezenie społeczne. Skoro skarżący wskazuje, że składki takie były za niego odprowadzane przez pracodawcę, to obowiązkiem organu było odniesienie się do powyższej kwestii. Sąd wskazuje, że na tym etapie niemożliwe jest odniesienie się do kwestii, czy istotnie spełnione zostały przesłanki przyznania zasiłku. Skoro jednak na etapie odwołania od decyzji organu I instancji zostało złożone przez stronę zaświadczenie wystawione przez ZUS jako organ uprawniony, odnoszące się do opłacania należnych składek, to podlegało ono weryfikacji w trybie postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Podkreślić bowiem należy, że regulacja art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zmienia ogólnych zasad prowadzenia postępowania dowodowego przez organ administracji. Strona zobowiązana jest udokumentować okres uprawniający do zasiłku. W postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy jest organem o kompetencjach merytorycznych, a przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. daje organowi odwoławczemu możliwość orzeczenia co do istoty sprawy. Konsekwentnie zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przesłanek przyznania zasiłku miało niewątpliwy wpływ na sytuację strony, albowiem doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji odmownej. Natomiast wydanie rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję o odmowie przyznania zasiłku było dopuszczalne w sytuacji jednoznacznego ustalenia, że przesłanki przyznania prawa do zasiłku nie zostały spełnione. To, że strona nie przedstawiła w dniu rejestracji dokumentu potwierdzającego odprowadzanie składek od co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę nie ma zatem znaczenia dla dopuszczalności przedłożenia takiego dokumentu w toku trwającego postępowania, w tym odwoławczego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.