II SA/Po 798/20

Dnia 14 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 roku sprawy ze sprzeciwu K. B. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz sprzeciwiającej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynął sprzeciw K. B. (zwanej dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r nr [...] uchylającą decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] znak [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na maszyny rolnicze na terenie położonym w miejscowości J. P. działka ewidencyjna nr [...] obręb J. P. (własność M. W.) i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Sprzeciw został wniesiony w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Opisaną decyzją z dnia [...] września 2020 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: Kpa) orzekło kasatoryjnie na skutek odwołania K. B. od decyzji organu I instancji wydanej dla inwestora – M. W. z dnia [...] maja 2020 r. Odwołująca się podnosiła w szczególności, iż sprzeciwia się wydaniu decyzji pozytywnej z uwagi na ustaloną szerokość elewacji frontowej wiaty. Podniosła również, że w jej ocenie inwestor rozpoczął budowę przedmiotowej wiaty o szerokości 6,3 m w listopadzie 2019 r. występując dnia [...] listopada 2019 r. z wnioskiem o pozwolenie na budowę. W ocenie odwołującej się inwestor próbuje obejść zapisy decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]. Rozpatrując sprawę Kolegium wskazało i przytoczyło podstawy materialnoprawne decyzji organu I instancji, tj. przepisy ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej: ustawa), w szczególności art. 61 wskazując, iż dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co implikuje konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie SKO odwołanie zasługiwało na uwzględnienie, a wydaną w sprawie decyzję należało uznać za przedwczesną. Kolegium wywodziło, że odwołująca podała, iż w obrocie prawnym istnieje decyzja o warunkach zabudowy dla inwestora, działki i decyzji tożsamych w stosunku do tych objętych kontrolowaną decyzją organu I instancji. Okoliczność ta nie została tymczasem w ogóle zbadana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Kolegium uznało za konieczne zbadanie tej okoliczności oraz załączenie wskazanej decyzji do akt sprawy. Podkreślono, że wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną stanowi przesłankę nieważności postępowania, określoną wart. 156 § 1 pkt 3 Kpa, która jest konsekwencją zasady trwałości decyzji (art. 16 § 1 Kpa). Przesłanka ta powinna być uwzględniana na każdym etapie postępowania, w tym w postępowaniu zwykłym, gdyż przyjmuje się, że decyzja ostateczna jest prawidłowa i wiążąca. Dlatego ustalenie, że sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną prowadzić winno do jego umorzenia jako bezprzedmiotowego. W następnej kolejności podniesiono, że skarżąca zwróciła uwagę w odwołaniu, że w jej ocenie wiata na maszyny rolnicze o szerokości 6,3 m została już wybudowana w listopadzie 2019 r. i zgłoszona do organu budowlanego w dniu [...] listopada 2019 r. (który to wniosek następnie cofnięto). W okolicznościach sprawy konieczne zatem jest ustalenie, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z inwestycją już zrealizowaną. Organ gminy nie może bowiem ustalić decyzją warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji już faktycznie wykonanej, a tym bardziej użytkowanej, jeżeli nie przewiduje tego przepis szczególny. Organ I instancji winieni zatem poczynić w tej mierze stosowne ustalenia. Po trzecie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora. Oznacza to, iż to wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania zawartego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. Powołując się na orzecznictwo sądowe SKO wywodziło, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. O tym, jaka jest treść żądania strony w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ, do którego żądanie zostało skierowane. Organ jest zatem związany treścią żądania strony i tylko strona jest uprawniona do zmiany żądania wskazanego wniosku i może to uczynić do czasu wydania decyzji administracyjnej. Żądanie wszczęcia postępowania określa bowiem przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, a nie do oceny organu administracji. W razie wątpliwości co do charakteru zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy wniosek, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśniających treść żądania strony. W tym kontekście Kolegium podniosło, że inwestor wystąpił o warunki zabudowy dla wiaty o szerokości 6,3 m. Natomiast organ I instancji w decyzji wskazał tę szerokość w pkt ll.1.f) - od 5,0 m do 8,0 m. W ocenie Kolegium przyjęta przez organ I instancji szerokość elewacji frontowej wykracza zatem ponad żądanie wniosku i jest rozpoznaniem sprawy ponad żądanie. W opisanych okolicznościach, według Kolegium, naruszone zostały art. 7, 77, 80 i 107 § 3 Kpa. W sprzeciwie od powyższej decyzji skarżąca wskazała, iż decyzję zaskarża w całości i zarzuca naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 7, 7b, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 3 oraz § 3, art. 138 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 3 Kpa polegające w szczególności na nierozpoznaniu sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący oraz braku pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca wywodziła, że uwagi i spostrzeżenia, jakie podnosiła w toku postępowania nie zostały uwzględnione w decyzji organu I instancji, na skutek czego wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od decyzji organu I instancji. W odwołaniu tym wskazała w szczególności, że: 1. warunki zabudowy dla budowy wiaty określone w decyzji ustalają jej szerokość frontową na 5 do 8 m, na co nie wyraża zgody; odległość budynku gospodarczego do granicy z działką [...], należącą do skarżącej, do której ma przylegać projektowana wiata wynosi ok. 8,0 m i przyjęcie takiej szerokości elewacji frontowej będzie kolidować z pasem zieleni, do którego posadowienia inwestor był zobowiązany w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na przebudowie budynku gospodarczego na bukaciarnię oraz budową płyty gnojowej wraz ze zbiornikami na gnojówkę; 2. przylegająca do budynku gospodarczego wiata ze spadkiem dachu dostosowanym do dachu tegoż budynku oznacza odprowadzanie wód opadowych, nie tylko z przedmiotowej wiaty, ale również z połaci dachu budynku gospodarczego, w bezpośrednie sąsiedztwo działki [...]; 3. w obrocie prawnym znajduje się już ostateczna decyzja Wójta nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r., dotycząca warunków zabudowy dla tego samego inwestora M. W., tej samej działki nr [...] oraz tej samej inwestycji - budowy wiaty na maszyny rolnicze, w której szerokość elewacji frontowej dla przedmiotowej wiaty (pkt II, pkt 1, lit. f) określono na 3-5 m, zaś wg załączonej mapy do celów projektowych szerokość ta ustalona została na 4,0 m; 4. na podstawie wskazanej decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2018 r., inwestor M. W., w dniu [...] listopada 2019 r. złożył, w Starostwie Powiatowym w [...], wniosek o pozwolenie na budowę wiaty na maszyny rolnicze; 5. pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżąca została zawiadomiona przez Starostwo Powiatowe w [...] o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę wiaty na maszyny rolnicze, w odległości 1,34 do 2,03 m od granicy z jej działką nr [...], na działce nr [...]. Skarżąca wskazała kolejno, że w związku z powyższym wniosła do Starostwa Powiatowego zastrzeżenie dotyczące budowy wiaty na maszyny rolnicze w odległości 1,34-2.03 m od granicy z jej działką z powodu niezgodności tej odległości z zapisami i ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. Ostatecznie inwestor wycofał wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej wiaty i wydana została przez Starostwo decyzja umarzająca. Kolejno skarżąca podniosła, że inwestor ponownie złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej wiaty. Wskutek powyższego, na podstawie decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. ([...]) oraz decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2018 r. Starostwo w dniu [...] marca 2020 r. wszczęło oraz aktualnie prowadzi postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej wiaty. Skarżąca wskazała, iż do powyższego odwołania załączone zostały również kserokopie wszystkich pism potwierdzających stan faktyczny, kserokopie map do celów projektowych (w różnych datach) oraz zdjęcia o nr [...] opisane w odwołaniu jako załączniki nr [...] oraz [...] Odnosząc się do zaskarżonej sprzeciwem decyzji SKO z dnia [...] września 2020 r. skarżąca zarzuciła, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jej zdaniem rozstrzygnięcie zostało sformułowane nieprecyzyjnie, z niedomówieniami, możliwością różnej interpretacji, a wręcz wprowadzające w błąd, poprzez: 1. przywołanie niewłaściwie oznaczonego numeru decyzji, na którą strona wniosła odwołanie; 2. niewłaściwe przywołanie przedmiotu odwołania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego gdy w istocie warunki zabudowy dotyczą budowy wiaty na maszyny rolnicze); 3. brak wyszczególnienia strony (inwestora, którego dotyczą wydane warunki zabudowy). Zdaniem skarżącej powyższe sprawia, że rozstrzygnięcie i uzasadnienie decyzji są ze sobą niespójne, nielogiczne oraz mogące wprowadzić w błąd. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy miał również możliwość zebrania całego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Treść decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2018 r. jest zaś organowi odwoławczemu wiadoma. Na podstawie wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Po 1041/18 z dnia [...] marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] stycznia 2020 r. decyzję nr [...],[...], utrzymującą w mocy przedmiotową decyzję Wójta z dnia [...] lipca 2018 r. Kolejno skarżąca wskazała, iż z treści uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, jakoby odwołująca się podnosiła, że w jej ocenie wiata na maszyny rolnicze o szerokości 6,3 m została już wybudowana w listopadzie 2019 r. i zgłoszona do organu budowlanego w dniu [...] listopada 2019 r. Skarżąca zaprzeczyła tej okoliczności i wskazała, że twierdzenia organu są niezgodne z prawdą i stanem faktycznym. W uzasadnieniu odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca opisała, że zgodnie z decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. szerokość wiaty na maszyny rolnicze ustalona została na 3,0 do 5,0 m. Według załączonej mapy z 2017 r. (zał. nr [...] do odwołania), dołączonej do decyzji z [...] lipca 2018 r., ta szerokość to 4,0 m. Inwestor, w listopadzie 2019 r. rozpoczął budowę przedmiotowej wiaty, ale o szerokości 6,30 m występując dnia [...] listopada 2019 r., jak wynika z akt sprawy, z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę oraz załączając inną mapę tj. z listopada 2019, gdzie rozpoczęta budowa wiaty opisana została jako istniejąca wiata. Skarżąca nie zgodziła się z tym, jak również z twierdzeniem, że jest to wiata do 50,0 m dlatego, że jednocześnie z rozpoczętą budową wiaty posadowione zostały betonowe podstawy dla pozostałej części wiaty (załączone zdjęcie nr [...], jako załącznik nr [...] do odwołania). W ocenie skarżącej sugeruje to próbę obejścia przepisów oraz ustaleń wynikających z decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2018 r. w zakresie frontowej szerokości wiaty określonej na 3,0 do 5,0 m, a wg mapy do celów projektowych na 4,0 m. Kolejno skarżąca wywodziła, że frontowa część przedmiotowej wiaty usytuowana została w bezpośrednim sąsiedztwie jej domu mieszkalnego w odległości ok. 6 m od otworów pomieszczenia przeznaczonego na kuchnię, a w połączeniu z pozostałą częścią wiaty stanowić będzie integralną całość. W decyzji Wójta z dnia [...] lipca 2018 r. określono, że ma to być wiata na maszyny rolnicze natomiast w części powstałej wiaty parkowane są przyczepy, ciągniki, a ostatnio składowana jest również słoma. Również to sugeruje, w ocenie skarżącej, że wiata jest/będzie użytkowana niezgodnie z przeznaczeniem. W odpowiedzi na sprzeciw organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej: Ppsa) rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa. Ze względu na szczególny charakter i funkcje sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu przedmiotem kontroli zaskarżonej sprzeciwem decyzji jest zatem prawidłowe zastosowanie art. 138 § 2 Kpa, według którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów określonych w art. 138 § 2 Kpa. Sąd nie rozstrzyga zatem o materialnych prawach i obowiązkach stron, lecz dokonuje oceny spełnienia w sprawie warunków wydania decyzji kasacyjnej. Zgodnie z powołanym przepisem art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 Kpa, gdy wystąpią łącznie następujące przesłanki: a) postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania; b) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. Inne wady postępowania lub inne wady decyzji organu I instancji nie mogą być uznane za normatywną podstawę do wydania przez organ odwoławczy decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa. Powyższy przepis nie zawiera unormowań dotyczących istoty i treści tych przesłanek. Ich stwierdzenie pozostawiono właściwemu organowi odwoławczemu, który dokona w tym zakresie stosownych ustaleń na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy. Uzasadnione jest jednak stanowisko, że naruszenie przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym przyjęcie, iż wystąpiła pierwsza przesłanka, zachodzi: a) gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego; b) gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych (np. czynności przeprowadził pracownik wyłączony ze sprawy, stronę pozbawiono udziału w postępowaniu); c) gdy nastąpiło naruszenie przepisów postępowania przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Podkreślić należy, że nowelizacje kodeksu postępowania administracyjnego i wreszcie wprowadzenie instytucji sprzeciwu wskazują na to, że ustawodawca konsekwentnie dąży do przyspieszenia rozpatrywania spraw administracyjnych wzmacniając zakres i funkcję postępowania odwoławczego i nakładając nowe obowiązki na organy II instancji. Zmiana treści art. 136 Kpa, dokonana tzw. nowelą kwietniową z 2017 r. (ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2017 r. poz. 935) istotnie wzmacnia i podkreśla merytoryczny charakter postępowania odwoławczego, który nawet przy istotności naruszeń przez organ I instancji reguł postępowania dowodowego nie musi prowadzić do uchylenia decyzji i ponownego rozpatrywania sprawy. Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie przypadek uzasadniający w oczywisty sposób kasację decyzji organu I instancji w sprawie nie wystąpił. Uzasadnienie organu odwoławczego nie wskazuje i nie uzasadnia okoliczności mieszczących się w katalogu przesłanek art. 138 § 2 Kpa. Nie wynika z niego brak możliwości zastosowania art. 136 Kpa. Nie odnosząc się do materialnoprawnej kwalifikacji wszystkich spornych elementów sprawy (z braku prawnej dopuszczalności takiej oceny) wskazać należy, że z decyzji organu odwoławczego wynika, że organ ten stwierdził braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez Wójta. Dokładnie zaś organ uznał, że skarżąca podniosła w odwołaniu okoliczności, których organ I instancji nie zbadał i nie brał pod uwagę. W szczególności chodziło o: potencjalne istnienie decyzji tożsamej z decyzją kontrolowaną (przesłanka nieważnościowa), okoliczność, że inwestycja, której dotyczyć miały warunki zabudowy została już zrealizowana, kwestię ewentualnego nieprawidłowego wyznaczenia szerokości elewacji frontowej poprzez określenie jej w wartości przekraczającej żądnie wniosku; kolizję rozwiązania przyjętego w zakresie elewacji frontowej z pasem zieleni, do posadowienia którego inwestor, wedle twierdzeń skarżącej, był zobowiązany w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na przebudowie budynku gospodarczego na bukaciarnię oraz budową płyty gnojowej wraz ze zbiornikami na gnojówkę. Nie badając podniesionych przez skarżącą kwestii organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i niejako nakazał mu zbadanie zarzutów odwołania. Tym samym, w ocenie Sądu, nie dokonał merytorycznej oceny sprawy, a de facto odstąpił od spełnienia swojej zasadniczej roli, tj. rozpatrzenia odwołania, co w istocie scedował na organ I instancji. Zdaniem Sądu wszystkie okoliczności wskazane w odwołaniu skarżącej, a następnie podniesione w zaskarżonej decyzji Kolegium, pomijając ocenę merytorycznej ich trafności, mogą być, a ściślej rzec biorąc powinny być rozpatrzone na etapie postępowania odwoławczego. Zgodnie z aktualnym modelem postępowania -przeprowadzenie postępowania dowodowego i orzeczenie merytoryczne w tym zakresie nie przekraczało kompetencji organu wynikających z art. 136 § 1 Kpa i powinno było mieć miejsce. Brak jest uzasadnienia do kolejnego prowadzenia postępowania na etapie pierwszej instancji w celu zweryfikowania kilku kwestii, jeśli organ II instancji mógł je potwierdzić, bądź wykluczyć w toku postępowania odwoławczego. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji. Zarówno postępowanie pierwszoinstancyjne, jak i odwoławcze mają w pełni charakter merytoryczny, co nie wyklucza przeprowadzenia istotnych dowodów przez organ II instancji i wydania decyzji co do meritum sprawy. Poszukiwanie wskazanej przez skarżącą decyzji mogącej być decyzją tożsamą z rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym nie tylko nie jest czynnością niemożliwą do wykonania przez organ odwoławczy, ale nie wymaga nawet dużego wysiłku ze strony SKO. Sprawdzenie, czy kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy nie dotyczy inwestycji już zrealizowanej również nie wymaga od organu uruchamiania środków nadzwyczajnych. Dodać należy, że spory sąsiedzkie skarżącej i inwestora wielokrotnie były poddawane kontroli nie tylko instancyjnej, ale i sądowej, stąd katalog źródeł informacji (akta spraw, decyzje, postanowienia i wyroki) jest stosunkowo szeroki już bez podejmowania dodatkowych czynności. Organy odwoławcze dysponują również stosunkowo szeroką inicjatywą dowodową, jako instancja merytoryczna, wobec czego mogą zwracać się od innych organów, czy też inwestora o dokumenty i wyjaśnienia. Organ odwoławczy może nawet, jeśli zajdzie potrzeba, zlecić przeprowadzenie we wskazanym zakresie postępowania organowi, który wydał decyzję. Sąd nie dostrzegł również potrzeby przeprowadzania ponownie całego postępowania pierwszoinstancyjnego, nawet gdyby przyjąć, że organ I instancji orzekł ponad wniosek, albowiem zmniejszenie szerokości elewacji frontowej nie wymagałoby w okolicznościach sprawy przeprowadzenia ponownie analizy. Wartość wskazana we wniosku mieściła się bowiem w tzw. widełkach wskazanych w decyzji organu I instancji. Podsumowując, Sąd stanął na stanowisku, że dopiero wykorzystawszy własne prerogatywy dowodowe organ odwoławczy powinien dokonać oceny decyzji I instancji i stwierdzić, czy na skutek dokonanych ustaleń decyzja ta może się ostać, czy też konieczne jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Ubocznie jedynie Sąd zawraca uwagę, że skarżąca zasadnie wskazała na uchybienia decyzji odwoławczej w zakresie poprawności formalnej samej decyzji (m.in. w zakresie oznaczenia numeru skarżonej decyzji, jej przedmiotu, czy też braku wskazania inwestora). Kwestie te wprawdzie same w sobie nie byłyby samodzielnie uchybieniami skutkującymi uchyleniem decyzji odwoławczej, w szczególności w związku z późniejszym sprostowaniem decyzji, niemniej jednak organ winien przyłożyć większą wagę do wytycznych z art. 107 § 1 i 3 Kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 Kpa, co uzasadniło jej uchylenie na podstawie art. 151a § 1 Ppsa (pkt I wyroku). O kosztach postępowania należnych stronie orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 w zw. z art. 64b § 1 Ppsa (pkt II wyroku). Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z [...] grudnia 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).