II SA/Po 793/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Protokolant: starszy sekretarz sądowy Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze sprzeciwu M. B. i A. B. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 października 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala sprzeciw

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 3 października 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: K.p.a.) uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 23 czerwca 2025 r. nr [...] (znak sprawy: nr [...]) w sprawie ustalenia na rzecz Ł. P. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działki o nrewid. [...], [...], [...]) i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że 14 lutego 2025 r. organu wpłynął wniosek Ł. P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z niezbędną infrastrukturą na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działki o nr ewid. [...], [...], [...]). W dniu 1 kwietnia 2025 r. inwestor zwrócił się z prośbą o zmianę pierwotnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie nazwy inwestycji wskazując jako nową nazwę: "Siedem budynków mieszkalnych jednorodzinnych z niezbędną infrastrukturą". W dniu 23 czerwca 2025 r. Burmistrz Miasta [...] wydał decyzję nr [...] (znak sprawy: nr [...]) w sprawie ustalenia na rzecz Ł. P. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działki o nr ewid. [...], [...], [...]). W uzasadnieniu Organ wskazał, że funkcja inwestycji oraz przyjęte cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią kontynuację istniejącej funkcji w obszarze analizowanym. Dalej, odnosząc się do warunków określonych w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej u.p.z.p.), stwierdził, iż: - przedmiotowa działka posiada istniejący dostęp do drogi publicznej - ul. [...] (drogi gminy miejskiej), - na terenie działek istniejące uzbrojenie terenu: przyłącze energetyczne, przyłącze sieci wodociągowej, - warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 - nie dotyczy niniejszej sprawy, - decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W dniu 30 czerwca 2025 r. do organu wpłynęły opatrzone datą 30 czerwca 2025 r. pisma (odwołania) K. B., S. B., A. B. , M. B., J. K., S. K., M. K., R. K., mieszkańców ul. [...] (A. B., M. B., A. C., R. C. i S. I.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję o uchyleniu rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że za odwołanie uznało wyłącznie podanie J. K. i S. K., gdyż tylko ono zostało wniesione do organu I instancji po doręczeniu im zaskarżonej decyzji. Dalej Kolegium wyjaśniło, że przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji były istotne braki w materiale dowodowym oraz niewystarczające wyjaśnienie okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności nie było możliwe zweryfikowanie prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego, gdyż nie wskazano, którą część granicy działki przyjęto za front terenu, a część graficzna analizy nie obejmowała w całości wszystkich działek znajdujących się w granicach tego obszaru. Uniemożliwiało to ocenę zarówno kontynuacji funkcji zabudowy, jak i parametrów nowej zabudowy oraz spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Ponadto organ I instancji nie uwzględnił zmian wprowadzonych przez inwestora do wniosku dotyczących nazwy inwestycji, nie doprowadził do usunięcia jego braków formalnych i merytorycznych oraz nie zweryfikował wszystkich parametrów planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Kolegium zwróciło również uwagę na konieczność uzupełnienia dokumentacji kartograficznej oraz konieczność uzgodnienia i zaopiniowania wniosku. Za przedwczesne uznano także przyjęcie, że inwestycja spełnia warunki dotyczące dostępu do drogi publicznej oraz wystarczającego uzbrojenia terenu. W ocenie Kolegium nie w sprawie nie została wyjaśniona kwestia dostępu do drogi publicznej i obsługi komunikacyjnej inwestycji. Reasumując, zdaniem organu odwoławczego, skala stwierdzonych uchybień uniemożliwiała wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w postępowaniu odwoławczym, gdyż wymagały one przeprowadzenia szerokiego postępowania wyjaśniającego. Uzasadniało to uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Od powyższej decyzji sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli M. B. i A. B. (zwani dalej łącznie skarżącymi lub stroną), zarzucając organowi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazywał na konieczność wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i odmowie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działek nr [...], [...] i [...]. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprzeciw okazał się niezasadny. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2a P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie bowiem do art. 64a P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e P.p.s.a.). Zgodnie z art. 151a § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy, co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadniając to stanowisko wskazać należy, iż instytucja sprzeciwu od decyzji wprowadzona została do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 1 czerwca 2017 r. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym sprzeciwem nie stosuje się art. 33 P.p.s.a. (art. 64b § 3 P.p.s.a.), co oznacza, iż w postępowaniu tym uczestniczy tylko strona, która wniosła sprzeciw oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, a prawa do udziału w postępowaniu sądowym pozbawione są pozostałe strony postępowania administracyjnego. Jednocześnie wyrok zapadły w następstwie rozpoznania sprzeciwu zaskarżalny jest tylko w przypadku jego oddalenia, co oznacza, że od orzeczenia uwzględniającego sprzeciw i uchylającego zaskarżona nim decyzję jakikolwiek środek zaskarżenia nie przysługuje (art. 151a § 3 P.p.s.a.). Co za tym w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem ograniczenia doznają takie konstytucyjnie chronione wartości jak prawo obywatela do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz zawarta w art. 176 ust. 1 Konstytucji zasada dwuinstancyjności postępowania sądowego. Jednocześnie jakakolwiek regulacja nie wyłącza w stosunku do orzeczeń sądów administracyjnych wydawanych w następstwie rozpoznania sprzeciwu stosowania art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dla uniknięcia ewentualnej oceny przepisów P.p.s.a. ustanawiających instytucję sprzeciwu od decyzji jako sprzecznych z Konstytucją należy je zatem wykładać w taki sposób, by nie naruszały one wprost czy tez pośrednio wskazanych wyżej regulacji rangi konstytucyjnej. Badanie przez Sąd rozpoznający sprzeciw zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 K.p.a. nie może zatem dotyczyć takich zagadnień, które mają chociażby pośredni wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej i musi ograniczyć się do ściśle formalnego zbadania, czy organ odwoławczy powołał się uchylając decyzje na przesłanki wskazane w art. 138 § 2 K.p.a., w tym wykazał wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem postępowania oraz wykazał, że konieczny w jego ocenie do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, przez co uniemożliwia uzupełnienie postępowania przez organ odwoławczy bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie może zaś weryfikować, czy organ II instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy i dokonał prawidłowej oceny skutków prawnych poczynionych ustaleń faktycznych, albowiem w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej uzasadniającej jego zastosowanie. Dokonując zaś tego rodzaju ocen bez udziału innych niż autor sprzeciwu stron postępowania oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu naruszyłby konstytucyjnie chronione uprawnienia obywateli. Tego rodzaju ocen mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli nakładane sąd administracyjny dokonywać bowiem może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, przez co pozbawiano by strony tego postępowania, prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 136 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji, co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja kasacyjna uchylająca decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (działki o nr ewid. [...], [...], [...]) i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla inwestora oznacza to konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dopełnieniem tej regulacji są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., które szczegółowo określają wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przytoczone wyżej przepisy formułują zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. W literaturze wskazuje się, że jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, dost. Legalis). Dostosowanie, o którym mowa powyżej, przejawia się przede wszystkim w takim ukształtowaniu charakterystycznych cech zabudowy, jak szerokość elewacji frontowej, wysokość, kształt dachu, czy intensywność zabudowy, aby stanowiły one nawiązanie do zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie. Podobnie rzecz się ma w przypadku funkcji nowej zabudowy, która powinna stanowić bądź kontynuację funkcji już na danym obszarze istniejącej, bądź takie jej uzupełnienie, które nie będzie kolidowało z zastanym w sąsiedztwie stanem rzeczy. Instrumentem, który ma pozwolić ten cel osiągnąć jest analiza architektoniczno–urbanistyczna, której prawidłowe przeprowadzenie ma fundamentalne znaczenie dla określenia jakiego rodzaju, o jakich cechach i funkcjach zabudowa może powstać na terenie określonym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Stąd też ważne jest, aby analiza została przeprowadzona rzetelnie i w sposób wyczerpujący wyjaśniała, z jakiego rodzaju zabudową mamy do czynienia w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji i w oparciu o te ustalenia formułowała postulaty, co do poszczególnych cech nowej zabudowy i jej funkcji. Część graficzną analizy (analogicznie jak i załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji) sporządza się na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, z prezentatą potwierdzenia przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, aktualnej na datę wszczęcia postępowania w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku wadliwego sporządzenia załączników do decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta może być uznana za niekompletną i może budzić uzasadnione wątpliwości, co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyroki NSA: z 21 czerwca 1999 r., IV SA 1757/98; z 12 października 2006 r., II OSK 491/06; z 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, a także wyrok WSA w Olsztynie z 25 września 2008 r., II SA/Ol 537/08; wyrok WSA w Łodzi z 2 kwietnia 2009 r., II SA/Łd 54/09). Sporządzonej w przedmiotowej sprawie analizie urbanistycznej, w treści zaskarżonej decyzji postawione zostały zarzuty takie jak: brak oznaczenia frontu terenu na mapie oraz wyjaśnienia sposobu jego ustalenia, niepełna mapa obszaru analizowanego uniemożliwiająca weryfikację analizy urbanistycznej, sporządzenie analizy urbanistycznej w sposób niepozwalający na kontrolę przyjętych parametrów, brak oznaczeń "KOPIA" i "za zgodność z oryginałem" na załącznikach graficznych, wydanie decyzji niezgodnie ze zmodyfikowanym wnioskiem inwestora (poprzez pominięcie elementu "z niezbędną infrastrukturą" w nazwie inwestycji i brak analizy tego elementu), brak pozyskania nowej koncepcji graficznej dla inwestycji po zmianie wniosku przez inwestora (m.in. w zakresie obsługi komunikacyjnej działki i zaopatrzenia w media), nieuzupełnione braki wniosku w zakresie punktów B4 i B9, brak wskazania sumy powierzchni kondygnacji podziemnych, brak daty na wniosku inwestora, brak uzgodnienia inwestycji ze wszystkimi organami (m.in. z PPIS, organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych). Zakres tych wad, w szczególności że dotyczą głównego dokumentu przesądzającego o sposobie rozstrzygnięcia sprawy, nie pozwolił zdaniem organu odwoławczego na jego uzupełnienie w ramach postępowania dowodowego przeprowadzonego w postępowaniu odwoławczym, gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady dwuinstancyjności. W ocenie Kolegium wymienione wyżej wady nie pozwalają na ocenę spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 u.p.z.p., a w konsekwencji wydana przez organ I instancji decyzja jest przedwczesna. Sąd podziela powyższe stanowisko organu odwoławczego, że przeprowadzenie postępowania dowodowego w tak znacznej części, mogłoby nastąpić z naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Zakres koniecznych uzupełnień sporządzonej analizy urbanistycznej wykracza poza racjonalnie pojmowany zakres uzupełniającego postępowania dowodowego, a postępowanie przed organem I instancji wymaga powtórzenia. Wobec tego w ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo uchyliło decyzję organu I instancji, w sytuacji gdy wykazało, iż postępowanie przed tym organem zostało przeprowadzone z istotnymi uchybieniami proceduralnymi, które uniemożliwiały dokonanie rzetelnej kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ I instancji nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego, nie zweryfikował w sposób należyty analizy urbanistycznej, nie wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku oraz nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Z tych też względów nie można było podzielić stanowiska skarżących, że w sprawie istniały podstawy do wydania decyzji merytorycznej orzekającej co do istoty sprawy. Ujawnione przez organ odwoławczy uchybienia dotyczyły przede wszystkim niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braków formalnych wniosku inwestora oraz niewystarczającego materiału dowodowego, a nie jednoznacznego wykazania niespełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W tej sytuacji rolą organu I instancji będzie wezwanie inwestora do usunięcia braków oraz do złożenia stosownych wyjaśnień i dokumentów. Dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz po bezskutecznym upływie terminu do uzupełnienia braków możliwe byłoby rozważenie wydania rozstrzygnięcia negatywnego. Wydanie decyzji odmownej bez uprzedniego umożliwienia inwestorowi usunięcia stwierdzonych braków prowadziłoby do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza art. 138 § 2 K.p.a. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151a § 2 P.p.s.a., Sąd oddalił sprzeciw. Ze względu na omówione obszernie powyżej ograniczenia procesowe jakim podlega rozpoznawanie przez sąd sprawy ze sprzeciwu odstąpiono od dokonania w niniejszym uzasadnieniu oceny stanowiska wnoszących sprzeciw, iż w sprawie zachodziły przesłanki dla uchylenia przez SKO decyzji organu I instancji i orzeczenia o odmowie ustalenia warunkowo zabudowy.