II SA/Po 788/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2021 r. sprawy ze sprzeciwu [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewody z dnia [...] września 2020 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "K.p.a."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i wiatą manipulacyjną na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lutego 2020 r. spółka [...] S.A. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dla wyżej opisanej inwestycji na działkach nr [...] i [...] w [...], gm. [...]. Postępowanie dowodowe wykazało, że teren objęty wnioskiem znajduje się w jednostce bilansowej o symbolu 3.11 MR, MN, U, przeznaczonej w planie miejscowym pod zabudowę zagrodową, mieszkalnictwo jednorodzinne, usługi. Z zapisów planu nie wynika, aby któraś z tych funkcji była dominująca a pozostałe uzupełniające, wszystkie funkcje należy traktować ja równorzędne i możliwe do realizacji na tym terenie. Wobec tego organ I instancji uznał, że inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Odnosząc się do zastrzeżeń strony postępowania zgłoszonych w jego toku, organ I instancji wyjaśnił, że zapisy ustawy z 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568), nie zawieszają obligatoryjnie wszystkich toczących się postępowań, gdyż doprowadziłoby to do paraliżu administracyjnego Państwa, a jedynie dają taką możliwość w przypadku postępowań, w których z różnych względów nie będą mogły zapaść rozstrzygnięcia. Natomiast przesłane na prośbę pełnomocnika A. K. materiały dały możliwość zapoznania się z całokształtem sprawy, o czym zresztą świadczy treść pisma z dnia 9 kwietnia. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane organ architektoniczno -budowlany jest zobowiązany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku. W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2020 r. do Wojewody A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie przez organ II instancji o zmianie zaskarżonej decyzji i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] S.A. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), § 22 ust 5 pkt a Uchwały nr [...] Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2003 roku, art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. W uzasadnieniu odwołująca podniosła, że termin wyznaczony przez organ I instancji do zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń uległ zawieszeniu z mocy prawa, aż do czasu ustania stanu zagrożenia epidemicznego lub epidemii COVID-19. Termin z pisma z dnia [...] marca 2020 r. rozpoczął bieg w dniu [...] maja 2020 roku i upływał w dniu [...] czerwca 2020 roku, a więc po dniu, w którym została wydana decyzja w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik odwołującej sygnalizował przy tym, że zamierza zapoznać się z aktami sprawy, niemniej w związku z sytuacją epidemiczną, Starostwo Powiatowe w [...] było zamknięte dla interesantów. W dniu [...] kwietnia 2020 r. pełnomocnikowi odwołującej wysłano elektronicznie część dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jednak jakość załączonych skanów była na tyle słaba, że strona postępowania nie mogła w poprawny sposób zapoznać się z załączonymi dokumentami. Zatem organ I instancji w sposób rażący naruszył prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności pozbawił odwołującą możliwości wypowiedzenia się do zebranych dowodów i złożenia ewentualnych wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji w sprawie. Zdaniem odwołującej organ I instancji naruszył również § 22 ust. 5 pkt a uchwały nr [...] Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2003 roku poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową, mieszkalnictwo jednorodzinne i usługi (symbol jednostki 3.11 MR, MN, U) i tym samym usługi powinny być realizowane w ramach zabudowy zagrodowej, ew. mieszkalnictwa jednorodzinnego, a nie budynku handlowego o powierzchni zabudowy 589 m2. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje Uchwała Nr [...] Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. 3019 z dn. [...] października 2003 r.) w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Działki inwestycyjne o numerach [...] i [...] znajdują się w jednostce bilansowej o symbolu 3.11 MR, MN, U. W rozdziale III zawierającym ustalenia dla poszczególnych jednostek gminy [...] wraz z ustaleniami szczegółowymi dla terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, w § 22 ust. 5 a tego planu miejscowego określono ustalenia dla tego terenu, tj. przeznaczenie lub zasady zagospodarowania terenu: przeznaczenie podstawowe = zabudowa zagrodowa, mieszkalnictwo jednorodzinne, usługi. W opinii organu odwoławczego dla właściwej interpretacji powyższego zapisu konieczne jest odwołanie się do ustaleń ogólnych planu zawartych w rozdziel II. W § 8 ust. 1 planu miejscowego wskazano, że jeśli zapis przeznaczenia (symbol towarzyszący numerom terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi) zawiera kilka oznaczeń oddzielonych przecinkiem, to funkcja wymieniona na pierwszym miejscu jest przeznaczeniem podstawowym, pozostałe funkcje wymienione po przecinku są przeznaczeniami uzupełniającymi. Zapis ten znajduje się w ustaleniach ogólnych planu i odnosi się do wszystkich terenów objętych planem. Skoro więc teren obejmujący działki, na których inwestor planuje budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i wiatą manipulacyjną oznaczony jest symbolem 3.11 MR, MN, U, dla którego przeznaczenie podstawowe zostało określone jako zabudowa zagrodowa, mieszkalnictwo jednorodzinne, usługi, to w kontekście zapisów cytowanego wcześniej § 8 ust. 1 planu należy uznać, że przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa zagrodowa, natomiast pozostałe funkcje wymienione po przecinku są przeznaczeniami uzupełniającymi. Zatem w omawianym przypadku mieszkalnictwo jednorodzinne i usługi na omawianym terenie mogą być realizowane jako przeznaczenie uzupełniające. Zdaniem organu odwoławczego niezasadne jest więc twierdzenie Starosty [...], że z zapisów planu nie wynika, by któraś z funkcji była dominująca a pozostałe uzupełniające. Tym samym nie sposób się również zgodzić ze stwierdzeniem, że wszystkie funkcje wymienione w omawianej jednostce bilansowej należy traktować jako równorzędne i możliwe do realizacji na omawianym terenie. Tym samym uzasadnienie Starosty [...] znajdujące się w zaskarżonej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., wskazujące na zgodność projektowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie odpowiada prawu. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że analiza projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją Starosty wykazała, że brak w nim decyzji nadających uprawnienia projektantom. Zdaniem organu odwoławczego słusznie również podniesiono, że decyzja została wydana przedwcześnie, albowiem strona nie miała możliwości zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zatem wobec zgłaszania przez stronę odwołującą chęci zapoznania się z aktami sprawy, organ winien wstrzymać się z wydaniem zaskarżonej decyzji. Skoro bieg terminu w związku z przepisami dotyczącymi COVID-19 rozpoczął się od dnia [...] maja 2020 r., to strony winny mieć możliwość zapoznania się z aktami do dnia [...] czerwca 2020 r. Reasumując organ wskazał, że dokonana przez Starostę [...] analiza projektu budowlanego w kontekście jego zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była niewłaściwa. Ponadto organ odwoławczy dopatrzył się dodatkowych kwestii wymagających uzupełnienia. Stąd wydana decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższe uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę korzystając z dyspozycji art. 35 ust. Prawa budowlanego organ I instancji winien zobowiązać inwestora do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z obowiązującymi przepisami, albowiem brak w nim decyzji nadających uprawnienia projektantom. W sprzeciwie z dnia [...] października 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, aby wydać decyzję rozstrzygającą sprawę, a zatem brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i to z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji Wojewody. Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, co wynika zresztą z treści decyzji organu odwoławczego, że na terenie objętym planowaną inwestycją dopuszcza się zabudowę usługową, a zatem możliwe jest prowadzenie działalności usługowej na działkach nr [...] i [...]. Skarżąca podkreśliła, że zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. jest uwarunkowane przesłankami procesowymi. Pierwsza polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, druga sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W treści zaskarżonej decyzji Wojewody natomiast żadna z tych przesłanek nie została wskazana. Spółka wskazała również, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 15 zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, bowiem wstrzymanie biegu terminu dotyczy tylko terminów procesowych i sądowych, a więc etapu sądowo- administracyjnego. Decyzja Starosty [...] nie była więc przedwczesna. A. K. otrzymała dokumenty drogą elektroniczną, a zatem nie było żadnych przeszkód do zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia przez nią uwag. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw okazał się zasadny. Przedmiotem sądowej kontroli jest wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. decyzja Wojewody z dnia [...] września 2020 r., nr [...], uchylająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zaprezentowane przez Sąd w niniejszym wyroku stanowisko wymaga na wstępie poczynienia kilku uwag o charakterze ogólnym, odnoszących się do instytucji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej. W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Z zacytowanych przepisów wynika, że kontrola prawidłowości decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Stosownie do art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd wyjaśnia, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" na gruncie art. 138 § 2 K.p.a. jest równoznaczny z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 – wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, orzecznictwo w sposób jednolity wskazuje, że przesłanki określone w art. 138 § 2 K.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 K.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. Dlatego też organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., jest zobowiązany do wykazania w uzasadnieniu swej decyzji, dlaczego nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt I OSK 517/17). W zakresie przesłanki odnoszącej się do naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, podkreśla się również, że nie chodzi tu o jakiekolwiek naruszenia przepisów postępowania, a zgodnie z wykładnią zorientowaną na cel powyższego przepisu chodzi tutaj o naruszenie wyłącznie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie tych innych przepisów miało wpływ na postępowanie wyjaśniające przed organem I instancji (M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2020, Art. 138, pkt 7). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że organ odwoławczy wydał decyzję z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Jak wynika ze stanowiska organu odwoławczego, powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jest błędna wykładnia przepisów planu miejscowego, a w konsekwencji wadliwe uzasadnienie decyzji organu I instancji w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, brak w zatwierdzonym projekcie budowlanym decyzji nadających uprawnienia projektantom oraz naruszenie przez organ I instancji art. 10 § 1 K.p.a. W pierwszej kolejności odnosząc się do błędnej wykładni przez organ I instancji zapisów planu miejscowego, czego konsekwencją było wadliwe uzasadnienie decyzji organu I instancji w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że organ odwoławczy wskazał, że § 22 ust. 5 lit. a należy odczytywać przez pryzmat § 8 ust. 1 planu miejscowego, co oznacza, że mieszkalnictwo jednorodzinne i usługi na o terenie oznaczonym symbolem 3.11 MR, MN, U mogą być realizowane jako przeznaczenie uzupełniające dla zabudowy zagrodowej. Organ odwoławczy nie zgodził się więc z wykładnią przepisów planu miejscowego dokonaną przez organ I instancji, jakoby z zapisów planu nie wynikało, aby któraś z tych funkcji była dominująca, a pozostałe uzupełniające. Jednocześnie organ odwoławczy nie wskazał jednak na konieczność wyjaśnienia przez organ I instancji, czy planowana przez inwestora zabudowa wpisuje się w przeznaczenie uzupełniające dla zabudowy zagrodowej, ani nie przeprowadził samodzielnych rozważań w tym zakresie. Co prawda w przypadku, gdy organ I instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji kasacyjnej organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a K.p.a.), to jednak w pierwszej kolejności organ odwoławczy musi bezwzględnie wykazać, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Idąc dalej wskazać należy, że wezwanie inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o decyzje nadające uprawnienia projektantom nie wykraczałoby poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego uregulowanego w art. 136 K.p.a. Przyczyną wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego nie mogło być również uznanie zarzutu uniemożliwienia stronom postępowania czynnego udziału w sprawie. Zdaniem Wojewody przejawem takiego naruszenia był fakt, że decyzja organu I instancji została wydana w okresie zawieszenia biegu terminu do wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, który zaczął biec od dnia [...] maja 2020 r. Naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego nie mieści się jednak w zakresie naruszeń przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie zasady ogólnej postępowania administracyjnego miało wpływ na postępowanie wyjaśniające przed organem I instancji. Toteż spełnienie pierwszej przesłanki dla zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. w kontekście formułowanego przez Wojewodę naruszenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego można oceniać jedynie, jeżeli wykaże się, że naruszenie tej zasady miało wpływ na postępowanie wyjaśniające, czego Wojewoda nie uczynił, zwłaszcza w kontekście przesłania pełnomocnikowi A. K. skanów części projektu budowlanego – projektu zagospodarowania terenu, elewacji, opisu do projektu zagospodarowania terenu i działki, a także złożenia przez niego pisma z dnia [...] kwietnia 2020 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd działają na podstawie art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, albowiem wydano ją z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. O kosztach postępowania zasądzonych od organu na rzecz skarżącego, na które składa się kwota [...]zł tytułem opłaty sądowej od sprzeciwu, kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, a także kwota [...]zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] listopada 2020 r., wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.