II SA/Po 743/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia 7 maja 2025 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 7 sierpnia 2025 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. J. od decyzji Burmistrza [...] z 7 maja 2025 r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy, utrzymało decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. E. N. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego z wiatą rekreacyjną w K. przy ul. [...], na działce nr [...]. Burmistrz [...] decyzją z 7 maja 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "K.p.a."), ustalił na rzecz E. N. warunki zabudowy w K. przy ul. [...] na działce nr [...], arkusz mapy 76, dla inwestycji obejmującej budowę budynku gospodarczego oraz wiaty rekreacyjnej. Kolegium w decyzji wskazanej na wstępie uzasadnienia stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy. Organ ten sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie zweryfikował czy planowana inwestycja spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W trakcie badań obszaru analizowanego ustalono, że na terenie tym występują budynki mieszkalne jednorodzinne z towarzyszącymi budynkami garażowymi i gospodarczymi, budynki usługowe. Do rozważenia pozostało, czy planowana inwestycja kontynuuje zasadę dobrego sąsiedztwa pod względem innych parametrów. Odnosząc się do linii zabudowy organ II instancji spostrzegł, że w obszarze analizowanym budynki usytuowane przy ul. [...] znajdują się w odległości od ok. 3,5 m do ok. 22,0 m i częściowo przy ul. [...] i [...] od ok. 3,5 m do ok. 5,0 m. Z uwagi na to, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie w głębi działki nie wpłynie na istniejącą linię zabudowy i nie zaburzy ładu przestrzennego. Intensywność zabudowy w obszarze analizowanym waha się od 16% do 45%, zaś średnia wynosi 28%. Maksymalna nadziemna intensywność zabudowy dla planowanej inwestycji wynosi max ok. 0,5, a minimalna nadziemna intensywność zabudowy wynosi 0,3. Planowana inwestycja nie naruszy istniejącego ładu przestrzennego. Udział powierzchni zabudowy dla planowanej inwestycji można wyznaczyć na poziomie 30% co nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego. Szerokość elewacji frontowej budynków znajdujących się w obszarze analizowanym wynosi od 8,0 m do 15,0 m, średnia wynosi 9,52 m. Uwzględniając 20% tolerancji parametr ten może być w przedziale od 7,62 do 11,42 m. Szerokość elewacji frontowej dla budynków garażowych i gospodarczych waha się od 3,0 do 12,0 m, średnia wynosi ok. 8,0 m. Z uwzględnieniem 20% tolerancji wynosi od ok. 6,39 m do ok. 9,61 m. Dla planowanego budynku można ustalić szerokość elewacji frontowej na poziomie max 3,0 m. Organ I instancji wyjaśnił, iż mimo że jest ona mniejsza od średniej to nie zaburzy ładu przestrzennego. Kolegium wskazało, że w wyznaczonym obszarze analizowanym są budynki gospodarcze o szerokości elewacji frontowej na poziomie 3,0 m, np. działka nr [...]. W obszarze analizowanym wysokość zabudowy waha się od ok. 3,0 m do ok. 7,0 m, średnia wynosi 5,68 m, zaś budynków gospodarczych i garażowych 4,27 m. W związku z tym, że budynki gospodarcze występują w głębi działek i mają wysokość ok. 3,0 m, organ I instancji przyjął dla planowanego budynku wysokość zabudowy do 3,0 m., co kontynuuje ten wskaźnik w obszarze analizowanym. Kolegium wskazało także, że dla planowanego budynku można przyjąć dach jedno lub dwuspadowy o kącie nachylenia do 12o, podając, że w obszarze analizowanych występują budynki z różnymi dachami. Minimalny udział powierzchni biologiczne czynnej w tym obszarze wynosi 30% i taki też został ustalony. W dalszej kolejności SKO podało, iż planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - drogi gminnej ul. [...]. Uzbrojenie terenu jest wystarczające do jej realizacji. Teren inwestycyjny nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, nie narusza przepisów odrębnych oraz nie znajduje się w obszarze w stosunku, do którego ustanowiony został sprecyzowany przez organ odwoławczy zakaz. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ I instancji szczegółowo uzasadnił stanowisko ze wskazaniem podstaw do ustalenia warunków zabudowy, wszechstronnie ustalił stan faktyczny. W sprawie prawidłowo wyznaczono obszar podlegający analizie zgodnie z warunkami określonymi w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., a sporządzona przez uprawnioną osobę analiza w sposób wystarczający przedstawiła aktualny ład przestrzenny na tym terenie. Zarzuty związane z pogorszeniem warunków życia, zwiększeniem hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenia ruchu nie mogą być skuteczne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Zarzuty te mogą być zbadane dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. W obszarze analizowanym występują liczne budynki gospodarcze i garażowe. W ocenie SKO wiata rekreacyjna nie będzie kłócić się z funkcją obiektów już istniejących. W przypadku naruszenia stosunków wodnych, odwołujący ma prawo zawiadomić o tym stosowne instytucje budowlane, które zbadają czy inwestor w sposób prawidłowy korzysta z planowanej inwestycji. Przepisy u.p.z.p. nie przewidują przeprowadzania analizy hydrologicznej w zakresie wód opadowych. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja w żaden sposób nie narusza przepisów prawa wodnego. W skierowanej do tut. Sądu skardze A. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności pominięcie oceny wpływu inwestycji na stosunki wodne oraz nieuwzględnienie rzeczywistego układu i charakteru zabudowy przy ul. [...], b) art. 10 § 1 K.p.a. przez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu i nieuwzględnienie jej stanowiska oraz zgłoszonych zarzutów, c) art. 107 § 3 K.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób schematyczny i niewystarczający, uniemożliwiający odtworzenie toku rozumowania organu; 2. prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. przez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa i warunki kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy, mimo że brak jest analogicznej zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie działki, b) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z przepisami prawa wodnego przez fakt, iż inwestycja nie może prowadzić do pogorszenia stosunków wodnych ani powodować szkód wodnych na gruntach sąsiednich. Organy nie zbadały tego w żaden sposób, brak opinii hydrologicznej, brak warunków technicznych odprowadzania wód opadowych do sieci, brak wskazania rozwiązań retencyjno-rozsączających w granicach działki. Pominęły tym samym przepisy prawa wodnego, które nakazują kształtowanie i korzystanie z wód w sposób niepowodujący szkód dla innych nieruchomości. Już na etapie ustalania warunków zabudowy organ powinien był nałożyć parametry lub warunki, c) art. 8 K.p.a. przez pominięcie interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej, d) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. przez utrzymanie w obrocie decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z 26 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Po 743/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez NSA w postanowieniu z 17 lutego 2026 r., sygn. akt II OZ 83/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesiono. Na wstępie wskazać trzeba, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez badanie zgodności z prawem działalności administracji publicznej (por. art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (por. art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 7 sierpnia 2025 r., nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza [...] z 7 maja 2025 r., nr [...], wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. oznacza konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 61 ust. 1 tej ustawy – w kształcie znajdującym zastosowanie stosownie do przepisu przejściowego z art. 59 ust. 2 ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 ze zm.) – wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 273 ze zm.), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy wymaga łącznego spełnienia wszystkich przywołanych ostatnio przesłanek. Istotne na gruncie rozpatrywanej sprawy jest jednak w pierwszej kolejności zauważenie tego, iż postępowanie w przedmiocie ustalenia tych warunków jest postępowaniem wszczynanym na wniosek (por. art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Wniosek ten oprócz tego, iż powinien spełniać wymogi formalne każdego innego podania, o których mowa w art. 63 K.p.a., powinien zawierać także elementy, o których mowa w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Z tych ostatnich regulacji wynika, że ów wniosek powinien zawierać: 1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej – w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej; 1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; 3) w przypadku lokalizacji składowiska odpadów: a) docelową rzędną składowiska odpadów, b) roczną i całkowitą ilość składowanych odpadów oraz rodzaje składowanych odpadów, c) sposób gromadzenia, oczyszczania i odprowadzania ścieków, d) sposób gromadzenia, oczyszczania i wykorzystywania lub unieszkodliwiania gazu składowiskowego. Wniosek inwestora wyznacza podmiot, przedmiot i zakres rozstrzygnięcia w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co w konsekwencji oznacza, iż organ związany jest treścią tego żądania, przez co sam nie może modyfikować wniosku w żadnym zakresie ani też nie jest dopuszczalne rozstrzygnięcie wykraczające poza granice wniosku. Niewątpliwie wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy wiąże organy orzekające w sprawie, chociaż w zakresie parametrów inwestycji nie jest to związanie bezwzględne. Niesporne jest także, że w toku postępowania wniosek może zostać przez inwestora modyfikowany, również w wyniku działań zainicjowanych przez organ. W sytuacji, gdy powstaną jakiekolwiek wątpliwości co do treści wniosku, w szczególności co do zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, by ten sprecyzował swoje żądanie. Organ nie może modyfikować wniosku o ustalenie warunków zabudowy "z urzędu", bez uprzedniego zwrócenia się do inwestora o zajęcie w tym przedmiocie stanowiska (por. m.in. wyrok NSA z 30 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1330/18, dostępny w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu złożony w kontrolowanej sprawie przez inwestora wniosek nie jest jednoznaczny i wymagał podjęcia przez organ orzekający dodatkowych działań wyjaśniających. Z wniosku tego nie wynika zwłaszcza w sposób nie budzący wątpliwości, czy teren inwestycji obejmować ma całą działkę ewidencyjną nr [...], czy jedynie jej część. W pkt 7.2 wniosku inwestor z jednej strony zaznaczył, że teren inwestycji obejmować ma całą działkę inwestycyjną, poprzez postawienie krzyżyka w odpowiedniej kratce, z drugiej zaś podał, że powierzchnia terenu inwestycji w metrach kwadratowych, w przypadku gdy teren inwestycji obejmuje część co najmniej jednej działki inwestycyjnej, wynosić ma: 35 m2, poprzez wypełnienie informacji w ppkt 7.2.1 wniosku. Wynikających stąd sprzeczności nie pozwala rozwiązań załączona do wniosku kopia mapy zasadniczej w skali 1:500. Na mapie tej zakreślono liniami ukośnymi znajdujący się pomiędzy budynkiem mieszkalnym a granicą fragment działki ewid. nr [...] w kształcie prostokąta, jednak z uwagi na brak jakiegokolwiek doprecyzowania, choćby w formie legendy czy dodatkowych wskazań inwestora, nie wiadomo, czy ów fragment określać ma teren inwestycji objęty wnioskiem, czy też np. sposób planowanego zagospodarowania działki ewidencyjnej. Wartym uwagi jest przy tym to, że stosownie do pkt 7) objaśnień do wniosku w przypadku określenia granic terenu objętego wnioskiem jako część działki ewidencyjnej wymagane jest określenie granic terenu w formie graficznej. W świetle pojawiających się rozbieżności w treści wniosku nie jest wiadomym jaką funkcje spełniać ma oznaczenie naniesione na załączoną do wniosku kopię mapy zasadniczej. Wyjaśnienie powyższych wątpliwości przez orzekający w sprawie organ było bezwzględnie konieczne przed wydaniem decyzji, bowiem wątpliwości te odnoszą się bezpośrednio do samego przedmiotu postępowania. Organ ten powinien wobec tego – stosując się do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. – wystąpić do inwestora o zajęcie dodatkowego stanowiska i skorygowanie sprzeczności zawartych we wniosku. Nota bene, dostrzeżone powyżej wątpliwości przeniosły się na treść samego rozstrzygnięcia, zawartego w decyzji Burmistrza [...] z 7 maja 2025 r. Odnotować bowiem trzeba, iż zbliżony fragment działki nr [...], jaki został oznaczony przez inwestora na załączonej do wniosku kopii mapy zasadniczej, wykorzystany został przez organ I instancji przy formułowaniu orzeczenia w sprawie. W pkt 2 ppkt 1 lit. a rozstrzygnięcia, określając warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, Burmistrz podał jak następuje: "linia zabudowy: linia zabudowy bez zmian, planowana inwestycja zlokalizowana w głębi działki w obszarze oznaczonym literami abcd, zgodnie z załącznikiem nr 1 do niniejszej decyzji". Na wspomnianej kopii mapy zasadniczej organ kolorem żółtym oznaczył kontur działki nr [...], zaś tuż przy budynku mieszkalnym (pomiędzy tym budynkiem, a granicą działki) umieścił litery a, b, c i d wraz z oznaczeniami w postaci linii krzyżujących się bądź przerywanych zakreślających prostokąt. Analiza decyzji I instancji łącznie z jej uzasadnieniem nie pozwala na stwierdzenie, czym dokładnie ma być obszar wyznaczony przez Burmistrza literami a, b, c i d. Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać – z uwagi na miejsce, w którym w sentencji decyzji zawarto odniesienie do tych oznaczeń – iż wyznaczać mają one linię zabudowy. Dalsza analiza zawartej w pkt 2 ppkt 1 lit. a rozstrzygnięcia treści wskazuje jednak, że linia zabudowy pozostawać ma bez zmian, zaś kontestowane oznaczenia nie ograniczają się do linii, a do wyznaczenia – jak zostało to wspomniane – fragmentu działki nr [...] w kształcie prostokąta. Obszar wyznaczony literami a, b, c i d może oznaczać zatem teren, dla którego w decyzji tej ustalono warunki zabudowy, choć jednocześnie uzasadnienie tej decyzji sugeruje, iż terenem inwestycji ma być cała działka nr [...] o pow. 530 m2. Nie można wykluczyć wreszcie i tego, że organ I instancji poprzez powyższe wskazania chciał w istocie określić lokalizację planowanego obiektu. Pojawiających się w tym względzie wątpliwości nie pozwala rozwiać kopia mapy zasadniczej, która i w tym przypadku pozbawiona została jakiejkolwiek legendy. Chociaż w pkt 3 rozstrzygnięcia decyzji I instancji wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, stanowiącej załącznik nr 1 do tej decyzji, brak legendy sprawia, iż jedynie domyślać się można, które oznaczenie na mapie odnosi się do tej części rozstrzygnięcia. Na marginesie ostatnich rozważań zauważyć trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy jest jedynie etapem wstępnym procesu inwestycyjnego i opiera się wyłącznie na przesłankach wynikających z art. 61 u.p.z.p. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest dokonywana szczegółowa analiza warunków technicznych planowanej inwestycji. Warunki techniczne zyskują kluczowe znaczenie na etapie projektowania konkretnego obiektu budowlanego i mają na celu spełnienie wymagań określonych w art. 5 i art. 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 418), nie stanowiąc jednocześnie przesłanki warunkującej uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Na etapie "planistycznym", gdy nie jest ustalana konkretna lokalizacja inwestycji i konkretne rozwiązania wynikające z projektu budowlanego, organ administracji publicznej nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w tym zakresie. Organ nie jest uprawniony, nie dysponując konkretnymi rozwiązaniami projektowymi, by oceniać czy lokalizacja budynku inwestora w granicy sąsiednich działek będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z sąsiednimi terenami oraz nie ograniczy sposobu użytkowania tych terenów (por. wyroki NSA z 13 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1883/22, z 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 986/20, CBOSA). Należy w konsekwencji uznać, że przeprowadzany obecnie etap procesu inwestycyjnego nie jest właściwy do wskazania konkretnej lokalizacji planowanego zamierzenia budowlanego. Ponadto, w pkt 2 ppkt 4 lit. e rozstrzygnięcia decyzji I instancji, przy określeniu warunków i szczegółowych zasad w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, Burmistrz wskazał co następuje: "sposób odprowadzania wód deszczowych: zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym m.in. do projektowanego zbiornika retencyjnego". Orzeczenie to w tej części jest nie tylko nieprecyzyjne z uwagi na jego otwarty charakter nadany zwrotem "m.in.", lecz ponadto jest sprzeczne z treścią wniosku. W załączniku A. do wniosku, zawierającym dane dotyczące infrastruktury technicznej, inwestor podał, że odprowadzanie wód opadowych i roztopowych odbywać się będzie na własny, nieutwardzony teren inwestycji, nie zaś do projektowanego zbiornika retencyjnego. W konsekwencji powyższego zasadne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., lecz z innych powodów niż w niej podano. Organ bowiem co do określenia sposobu wyznaczenia terenu inwestycji niedostatecznie zbadał treść skierowanego do niego wniosku, nie usunął występujących w tym względzie rozbieżności i niejasności, a w konsekwencji nie ustalił prawidłowo przedmiotu postępowania, a odnośnie określenia sposobu odprowadzania wód deszczowych orzekł wręcz niezgodnie z treścią wniosku, nie wskazując na przyczyny takiego postępowania. Organ ten dopuścił się także istotnego naruszenia art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 54 pkt 3 u.p.z.p. nie określając w sposób jednoznaczny linii rozgraniczających teren inwestycji. Kwestie te nie zostały dostrzeżone na etapie postępowania odwoławczego, co z tych samych przyczyn czyni wadliwą decyzję Kolegium. Skarżący w sposób nieuprawniony doszukuje się natomiast naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w kwestii braku wystarczających wyjaśnień organu odnośnie wpływu inwestycji na stosunki wodne, powołując się na szczególne warunki hydrologiczne. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ma ustalić, czy wnioskowana inwestycja jest możliwa do zrealizowania na danym terenie w świetle przepisów u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano na tym tle, że kwestia ewentualnego naruszenia stosunków wodnych nie ma wobec tego żadnego znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy (por. np. wyrok NSA z 23 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3131/14, CBOSA). Samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może powodować naruszenia stosunków wodnych. Nie można wyprowadzić naruszenia przepisów prawa tylko z takiego założenia, że w przyszłości z ustalenia warunków zabudowy mogą wynikać negatywne następstwa dla gruntów sąsiednich (por. wyrok NSA z 5 października 2023 r., sygn. akt II OSK 347/22, z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 76/13, CBOSA). Sąd nie dopatrzył się także istotnego naruszenia art. 8 i art. 10 § 1 K.p.a. Pierwszy z tych artykułów w § 1 ustanawia zasadę zaufania do władzy publicznej. Przewiduje on, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżący naruszenia tej zasady w istocie dopatruje się w tym, że organy nie podzielają jego stanowiska zwłaszcza co do zakresu postępowania wyjaśniającego. Subiektywne przekonanie skarżącego o trafności jego poglądów nie może jednak samo w sobie oznaczać, że organy naruszają zasadę z art. 8 K.p.a., zwłaszcza że jednocześnie odnoszą się one do prezentowanych przez niego twierdzeń i wskazują, dlaczego ich nie podzielają. Z podobnych powodów nie sposób podzielić zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Nie można uznać, że skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału postępowaniu tylko dlaczego, że nie uwzględniono jego stanowiska i zgłaszanych zarzutów. Odniesienie się do pozostałej argumentacji i zarzutów skarżącego, w tym wskazywanych przez skarżącego nieprawidłowości w sporządzonej analizie urbanistycznej i podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, jest w powyższych okolicznościach przedwczesne. W pierwszej kolejności konieczne jest bowiem przede wszystkim jednoznaczne wykazanie przez organ jaki jest przedmiot tego postępowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku, a więc o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W pkt II. sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. postanowiono o zwrocie kosztów postępowania, uwzględniając wpis od skargi w kwocie 500 zł. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz [...] zastosuje się do wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu oceny prawnej i wynikających z niej wskazań co do dalszego postępowania.