II SA/Po 742/12

Dnia 04 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Protokolant St.sekr.sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 października 2012 r. sprawy ze skargi A Spółka Komandytowa na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną przez Spółkę komandytową A (dalej: "spółka A"/skarżąca/inwestor) decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2012 r., którą Starosta wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu reklamy dwutablicowej na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie [...] w gminie [...], podnosząc, że opisana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy, przyjętym przez Sąd na podstawie art. 133, art. 141 § 4 i art. 188 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), nazywanej dalej: p.p.s.a.". W dniu 26 kwietnia 2012 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania przez inwestora (zgłoszenie podpisał pełnomocnik) robót budowlanych polegających na montażu reklamy dwutablicowej w wyżej opisanej lokalizacji. W komparycji pisma wskazano pełnomocnika P. D. oraz adres: [...] i numer telefonu. Ponadto poniżej podpisu pełnomocnika umieszczono odcisk pieczęci spółki, zawierający wskazanie następującego adresu: [...]. Do zgłoszenia dołączono między innymi: wizytówkę P. D., na której znajduje się adres tożsamy z adresem siedziby inwestora; rysunek techniczny urządzenia reklamowego; kopię mapy zasadniczej z zaznaczonym usytuowaniem planowanych robót budowlanych. Z rysunku wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje konstrukcję wsporczą słupową pod reklamę złożoną z dwóch tablic, które mają wymiary 4 m x 12 m; łączna wysokość słupa z tablicami reklamowymi wyniesie 16 m. Z rysunku wynika, że słup będzie wymagał trwałego związania z gruntem. Sprzeciw z dnia [...] 2012 r. został wysłany do pełnomocnika inwestora za pomocą Poczty Polskiej w dniu 10 maja 2012 r., przesyłkę nadano na adres: [...]. Przesyłka została odebrana w dniu 28 maja 2012 r. przez osobę podpisaną jako B. R., określona przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako pełnomocnik. Ponadto sprzeciw został odrębnie skierowany bezpośrednio do spółki A i doręczony w ten sam sposób i w tej samej dacie. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] 2012 r. o sprzeciwie, wniesionym w dniu 11 czerwca 2012 r., inwestor domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, podnosząc, że sprzeciw wpłynął do siedziby inwestora w 31 dniu od dokonania zgłoszenia, a ponadto nastąpiło to wbrew ustawowemu obowiązkowi doręczenia sprzeciwu pełnomocnikowi na wskazany przez niego adres. W ocenie inwestora decyzja o sprzeciwie nie wywołuje żadnych skutków prawnych, bowiem wniesienie sprzeciwu nie jest ani zgodne z art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego ani z bezwzględnym obowiązkiem wynikającym z art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa"). Powołując się na "bogate orzecznictwo" inwestor stwierdził, że 31 dnia od chwili zgłoszenia, jeżeli nastąpiło milczenie organu, inwestor może rozpocząć roboty budowlane. Inwestor wskazał na zawity i materialny charakter terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego oraz powołał się na orzecznictwo, które jego zdaniem jednolicie wskazuje na to, że termin 30 dni liczony od dnia zgłoszenia jest terminem do doręczenia sprzeciwu zainteresowanemu. Zdaniem strony w zgłoszeniu robót budowlanych został wskazany adres do doręczeń: [...], inny niż adres siedziby inwestora. Decyzja o sprzeciwie nigdy nie została doręczona pełnomocnikowi, co narusza art. 40 § 2 kpa i powoduje prawną bezskuteczność sprzeciwu. Ponadto inwestor przedstawił poglądy oparte na orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z lat 2005-2008, które jego zdaniem przemawiają za uznaniem, że art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementy konstrukcyjne konieczne do montażu samej tablicy reklamowej. Stąd wniesienie sprzeciwu uznał za naruszające art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Strona zarzuciła organowi również naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 kpa. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że sprzeciw został doręczony stronie w terminie wynikający, z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623) – nazywanej dalej: "Prawo budowlane", bowiem sprzeciw został nadany w placówce pocztowej w dniu 10 maja 2012 r., zatem przed upływem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w wyżej przywołanym przepisie, a odebrany przez pełnomocnika inwestora w osiemnastym dniu po jego nadaniu. Powołując się na poglądy orzecznictwa organ II instancji stwierdził, że nie można utożsamiać terminu do wniesienia sprzeciwu z doręczeniem decyzji o sprzeciwie, bowiem od chwili nadania pisma organ traci wpływ na dalsze losy pisma. Wniesienie sprzeciwu należy zatem rozumieć jako sporządzenie i wysłanie (nadanie) decyzji przez organ. Zdaniem organu nie można kwestii zachowania przedmiotowego terminu rozpatrywać bez nawiązania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 57 ust. 5 kpa. Odnosząc się do przepisów art. 40 § 2 i art. 41 § 1 kpa organ odwoławczy stwierdził, że pod podpisem pełnomocnika złożonym na zgłoszeniu inwestora widnieje pieczątka spółki A wskazująca adres tożsamy z tym, który widnieje na wizytówce pełnomocnika spółki. Organ II instancji uznał, że pełnomocnik posługuje się dwoma adresami, a zatem organ architektoniczno-budowlany był uprawniony do wyboru jednego z podanych adresów, w tym wypadku adresu miejsca pracy pełnomocnika. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że urządzenie reklamowe wskazane w zgłoszeniu inwestora jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jego opis nie był dla organu wiążący. Na postawie zgromadzonego w sprawie materiału organ uznał, że inwestor planuje wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji dwutablicowego nośnika reklamowego o wymiarach planszy 12 m x 4 m zamocowanego do betonowego słupa o wysokości 16 m. Powołując się na stanowisko orzecznictwa, organ stwierdził, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem inwestora dotyczą wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, słup reklamowy będzie zamocowany do solidnej podstawy, przedmiotowe urządzenie oparte będzie na stabilnej podstawie uniemożliwiającej jego łatwe przesunięcie, przeniesienie czy zniszczenie. O trwałym związaniu urządzenia z gruntem decyduje zaś nie to, czy obiekt ma fundamenty, lecz czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć konstrukcję ustawioną na tym obiekcie. W ocenie organu odwoławczego realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego nosi wszelkie cechy budowy z art. 3 ust. 5 tej ustawy i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem nie obejmuje go wyłączenie z art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy. Za nieuprawnione organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący naruszenia pozostałych przepisów postępowania, bowiem zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający dla ustalenia i oceny stanu faktycznego. W skardze na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2012 r. inwestor domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucił tym decyzjom naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą interpretację, a także art. 30 ust. 5 tej ustawy poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie. Ponadto zarzucił naruszenie art. 40 kpa poprzez błędne uznanie skuteczności doręczenia sprzeciwu; art. 57 § 5 w zw. z art. 109 oraz art. 110 kpa poprzez błędne przyjęcie, że dla wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wystarczające jest nadanie jej [przed upływem tego terminu] w placówce pocztowej operatora publicznego; art. 7, art. 8, art. 9 w zw. z art. 77 § 1, a także art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu inwestor rozwinął argumentację wcześniej przedstawioną w odwołaniu i podtrzymał stanowisko, że decyzja o sprzeciwie nigdy nie została doręczona pełnomocnikowi inwestora. Podniósł, że nowelizacja Prawa budowlanego w 1997 r. rozszerzyła stosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy i zakres przedmiotowy pojęcia instalowanie obejmuje "zarówno instalowanie tablic i reklam na istniejących, jak i nieistniejących obiektach i to bez względu na rodzaj i specyfikacje techniczne samej konstrukcji reklamowej i tablicy". Ponadto stwierdził, że powołany przepis zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementy konstrukcyjne konieczne do montażu samej tablicy reklamowej. Twierdzenia te pełnomocnik inwestora podtrzymał na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, powołując się na poglądy orzecznictwa, podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z konsekwentnym stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które tutejszy Sąd podziela w niniejszej sprawie, przepisy ustawy Prawo budowlane zagadnienia dotyczące urządzeń reklamowych regulują w art. 3 pkt 3 i w art. 29 ust. 2 pkt 6. Na podstawie powyższych przepisów należy wyróżnić dwa rodzaje urządzeń reklamowych (por. wyroki NSA z dnia: 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2558/10, 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1788/10, 12 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1433/10 i powołane tam wcześniejsze orzecznictwo – wyroki dostępne w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do pierwszego trzeba zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawo budowlane "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 powołanej ustawy. Drugi zaś stanowią tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których wymagane jest jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma zatem wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami w świetle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi). Dalej należy wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny w kolejnych orzeczeniach celnie zwrócił uwagę na to, że użycie zwrotu "instalacja" w kontekście art. 29 ust. 2 pkt 6, 14 i 15 Prawa budowlanego wskazuje, iż odnosi się on do robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Kwalifikacja prawna tego, z jakim rodzajem urządzeń reklamowych mamy do czynienia w danej sprawie, należy do organu architektoniczno-budowlanego, który jest właściwy do wydania pozwolenia na budowę, jak i do wniesienia sprzeciwu. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma zatem, wbrew stanowisku skarżącego inwestora, wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (patrz: wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 25/10 odwołujący się do wyroku NSA z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08 – orzeczenia dostępne jw.). W przedmiotowej sprawie inwestycja obejmuje konstrukcję wsporczą słupową pod urządzenie reklamowe złożone z dwóch tablic, które mają wymiary 4 m x 12 m, a wysokość słupa z tablicami reklamowymi wyniesie 16 m. Tego rodzaju konstrukcja, pomimo skrzętnego pominięcia przez inwestora w zgłoszeniu opisu sposobu osadzenia słupa nośnego w gruncie czy też posadowienia na gruncie, niewątpliwie wymaga trwałego z tym gruntem (podłożem) związania. Podkreślić należy, że – jak wypowiedział się już NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 1999 r. sygn. akt II SA 1617/98 (Lex nr 46756) – dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, uniemożliwiające jej przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych wiatrach. Reasumując tę część rozważań należy podkreślić, że przedmiotowy obiekt jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość, odpowiada cechom budowli, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Tego rodzaju obiekt budowlany stanowi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, do którego nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia: 1 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2558/10, 22 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 134/09– dostępne jw.). W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że zgłoszona przez inwestora budowa w postaci wykonania instalacji urządzenia reklamowego dwutablicowego na konstrukcji wsporczej, a zatem wykonania tak określonej budowli, objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji uzasadnione było zastosowanie w sprawie art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy i wniesienie sprzeciwu wobec budowy takiego urządzenia (budowli). Dlatego też brak było podstaw do podzielenia stanowiska inwestora co do naruszenia przez organy architektoniczno-budowlane przepisów prawa materialnego, w tym zwłaszcza art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. W następnej kolejności należy odnieść się do kwestii wykładni i prawidłowości zastosowania w sprawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Oceniając treść tego zarzutu skargi w tym zakresie oraz jego uzasadnienie należy stwierdzić, że sprowadza się on do negowania skuteczności wydania decyzji w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowlanego z uwagi na niezachowanie przez organ trzydziestodniowego terminu, wskazanego w powołanym wyżej przepisie. Ponadto wiąże się z zarzutem naruszenia art. 40 § 2 kpa poprzez niedoręczenie sprzeciwu pełnomocnikowi inwestora, który zostanie omówiony osobno. Podstawowy problem w rozpatrywanym zakresie sprowadzał się do zastosowania art. 30 ust. 5, tzn. ustalenia momentu upływu trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu przez organ architektoniczno-budowlany. Trafnie skarżący wskazał na materialny charakter tego terminu, o którym mowa w powołanym przepisie. Zachowania go oczekuje się od organu, co też oznacza, że tylko w tak zakreślonych ramach czasowych organ administracji jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez inwestora robót budowlanych. Z kolei upływ tego terminu oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu. Skarżący, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, przyjął w istocie, że jest to termin do załatwienia sprawy, co według niego oznacza, że decyzja zostaje wydana, a sprzeciw zgłoszony dopiero z dniem doręczenia decyzji stronie. Tak ujętego rozumienia przedmiotowego terminu tutejszy Sąd nie podziela. W tym zakresie Sąd, posiłkując się orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdza, że dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie przed upływem tego terminu sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia i nadanie przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym, które potwierdza fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. Data nadania przesyłki, zawierającej decyzję o sprzeciwie, w urzędzie pocztowym ma znaczenie dowodowe w przypadku podnoszenia przez strony zarzutów np. antydatowania decyzji przez organ administracji w celu stworzenia pozoru zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu, określonego w art. 30 ust. 5 (por. wyroki NSA z dnia: 2 września 2011 r. sygn. akt II OSK 737/11, stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 105/10, 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 79/06, 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 574/08 – powołane w wyroku NSA z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1899/10, dostępnym jw.). Odmienne poglądy orzecznictwa w tym zakresie opierają się na stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu Sędziów NSA z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt II GPS 4/08 (dostępny jw.), a wyrażającej takie właśnie stanowisko na gruncie ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2009 r. nr 146, poz. 1188 ze zm.), która również reguluje zbliżoną instytucję sprzeciwu. Należy jednak pamiętać o tym, że uchwała odnosi się do i odnosi się do terminu do doręczenia przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwu na podstawie art. 69 ust. 2 powołanej ustawy okręgowej radzie adwokackiej lub zainteresowanemu. Proste przenoszenie jej na grunt innych dziedzin prawa i odnoszenie do specyficznych instytucji właściwym ustawie Prawo budowlane (sprzeciw z art. 30 ust. 5 i 6 czy analogiczny sprzeciw, o którym mowa w art. 54 ustawy) prowadziłoby do takiej wykładni pojęcia "wniesienie sprzeciwu", które byłoby w ocenie Sądu niezgodne z celami tej ustawy i prowadziłoby do poważnych komplikacji w stosowaniu instytucji sprzeciwu. Przyjęcie stanowiska, jak tego domaga się skarżący inwestor, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnienie daty odbioru wysłanej przez organ korespondencji. Zauważyć należy, że w treści przepisu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nie ma wyraźnego powiązania zachowania przez organ budowlany terminu 30 dni z doręczeniem inwestorowi decyzji o sprzeciwie wobec zgłaszanych robót budowlanych. Przeciwnie, organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu, liczone od dnia doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi. Bieg materialnego terminu do zgłoszenia sprzeciwu wiąże się zatem z doręczeniem, ale jedynie zgłoszenia organowi zamiaru wykonania robót budowlanych. Natomiast organ ma 30 dni nie na doręczenie sprzeciwu inwestorowi, lecz na wniesienie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Nie sposób też pominąć przy ocenie kwestii zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu, że specyfika postępowania administracyjnego prowadzonego w wyniku dokonanego zgłoszenia jest na tyle szczególna, iż nie mają do niej zastosowania wszystkie regulacje kodeksowe. Wobec tego w orzecznictwie przyjmuje się, że skoro w sprawie wszczętej zgłoszeniem, zachodzi możliwość wydania decyzji o sprzeciwie, to sprawy te traktuje się jako sprawy administracyjne regulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można jednak zapominać, że ustalenie w przepisach szczególnych odmiennych od tych, jakie zawiera Kodeks postępowania administracyjnego uregulowań, wyłącza zastosowanie przepisów tego Kodeksu, które ze względu na charakter w sposób szczególny unormowanej instytucji nie mogą znaleźć zastosowania. Tak się właśnie dzieje w sprawie regulacji dotyczącej instytucji zgłoszenia, określonej przepisem art. 30 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 197/05, dostępny jw.). Wydanie decyzji o sprzeciwie uruchamia jednakże, w odróżnieniu od fazy poprzedzającej wywołanej doręczeniem organowi zgłoszenia, nazywanej też "postępowaniem uproszczonym" (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 667/09, dostępny jw.), zwykłą procedurę administracyjną. Zatem do czynności podejmowanych od tego momentu należy stosować (czy to wprost czy to odpowiednio) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym ogólny przepis postępowania, jakim jest art. 57 kpa, a który ma zastosowanie do obliczania nie tylko terminów procesowych, ale i terminów materialnych określonych w Kodeksie (np. terminy, o których mowa w art. 146 § 1 i art. 156 § 2 kpa – patrz B. Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 11., Warszawa 2011, komentarz do art. 57, Nb 7). Dlatego też należy uznać, że termin do zgłoszenia przez organ sprzeciwu jest zachowany, jeżeli w ciągu 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa (por. Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2011, wydanie 4., komentarz do art. 30, Nb 9). W myśl tego przepisu termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało m.in. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (art. 57 § 5 pkt 2). Na powyższe trafnie też zwrócił uwagę organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Z wykładni celowościowej przepisu art. 30 ust. 5 prawa budowlanego wynika ponadto, że dochowanie lub brak dochowania przez organ terminu na wniesienie sprzeciwu musi wynikać z działania lub braku działania tego organu administracji. Natomiast w przypadku przyjęcia, że istnieje obowiązek doręczenia inwestorowi decyzji o sprzeciwie w terminie 30 dni, zachowanie terminu byłoby de facto uzależnione od działania pocztowych placówek operatora publicznego, a często też stron postępowania, którym zależałoby na opóźnieniu odbioru przesyłki, nie zaś od organu administracji (tak NSA w wyroku sygn. akt II OSK 1899/10 – jw.). W niniejszej sprawie 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu został przez organ zachowany. Zgłoszenia dokonano w dniu 26 kwietnia 2012 r., zaś decyzję o sprzeciwie z dnia [...] 2012 r. wysłano do pełnomocnika inwestora za pomocą placówki pocztowej operatora publicznego (Poczty Polskiej) w dniu 10 maja 2012 r., a zatem przed upływem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Doręczona zaś została w dniu 28 maja 2012 r. w sposób zapewniający pełnomocnikowi zapoznanie się z jej treścią i terminowe wniesienie odwołania. Co się tyczy zarzutu strony skarżącej, że sprzeciw w niniejszej sprawie w ogóle nie został doręczony pełnomocnikowi inwestora, co narusza art. 40 § 2 kpa, stwierdzić należy, że jest on bezpodstawny. Sąd w całości podziela stanowisko organu odwoławczego, że pełnomocnik spółki A w zgłoszeniu budowlanym wskazał dwa adresy. Jeden w komparycji pisma (adres: [...]), a ponadto poniżej podpisu pełnomocnika wskazany został drugi (podpis został opatrzony pieczęcią spółki, zawierającą wskazanie następującego adresu: [...]). Co więcej, do zgłoszenia pełnomocnik dołączył swoją (imienną) wizytówkę, na której został uwidoczniony adres spółki (miejsca pracy pełnomocnika). W ocenie Sądu nie sposób tych okoliczności pominąć przy ocenie, czy organ I instancji doręczył pełnomocnikowi inwestora decyzje o sprzeciwie. Wysłanie decyzji na jeden z dwóch adresów alternatywnie wskazanych przez pełnomocnika (jeden można umownie nazwać adresem zamieszkania, a drugi adresem miejsca pracy, do doręczeń) nie stanowiło naruszenia przepisów procedury administracyjnej regulującej doręczenia w toku postępowania. W ocenie Sądu organ nadał sprzeciw na wskazany przez pełnomocnika adres do doręczeń. Pełnomocnik został imiennie wskazany w adresie. Przesyłka wskazująca imiennie oznaczonego adresata (zawierająca decyzję o sprzeciwie) została skutecznie doręczona pod tym adresem osobie uprawnionej do odbioru korespondencji, w sposób, który zapewniał pełnomocnikowi możliwość zapoznania się z jego treścią. Pełnomocnik spółki wniósł odwołanie w terminie. W konsekwencji Sąd nie doszukał się w działaniu organów naruszenia art. 40 § 2 kpa formułującego obowiązek doręczania pism ustanowionemu pełnomocnikowi. Zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania również okazały się bezzasadne. Materiał procesowy został w sprawie należycie zebrany, tym bardziej, że z uwagi na specyfikę postępowania materiał ten w swej zasadniczej postaci składa się z przedkładanej przez inwestora dokumentacji przy zgłoszeniu zamiaru robót budowlanych, o którym mowa w z art. 30 Prawa budowlanego. Zgromadzone materiały były wystarczające dla rozpatrzenia sprawy i jej merytorycznego załatwienia. Stanowisko organów obydwu instancji zostało należycie przedstawione w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. W szczególności zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy uzasadnienia, a stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiony przez organ odwoławczy dawał podstawy do stanowczego rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy, skoro z przedstawionych wyżej przyczyn należało skargę oddalić, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.