II SA/Po 720/23

Dnia 11 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięciuset dziewięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga R. K. (zwanego dalej "inwestorem" lub "skarżącym") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 28 sierpnia 2023 r., nr [...]. W postanowieniu tym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. (zwanego dalej "Burmistrzem" lub "organem I instancji") z dnia 20 stycznia 2023 r., nr [...] Zaskarżone postanowienie zapadło w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny. Z inicjatywy inwestora toczy się postępowanie administracyjne o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjno-magazynowej z zapleczem socjalnym oraz częścią biurowo-usługową na działce nr ew. [...], obręb K.1, gm. K.. Na skutek rozpoznania wniosku inwestora, decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r., nr [...] Burmistrz odmówił ustalenia ww. warunków zabudowy. Pismem z dnia 7 marca 2023 r. inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. J. J. – wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Odwołanie zostało wniesione w dniu 7 marca 2023 r. W toku postępowania odwoławczego SKO zwróciło się do Burmistrza z zapytaniem kiedy dokładnie nastąpiło doręczenie decyzji organu I instancji inwestorowi. W aktach sprawy znajduje się pusta koperta z adnotacją, że pełnomocnik inwestora nie podjął korespondencji i wróciła ona do Urzędu Miasta i Gminy K. z datą doręczenia 15 lutego 2023 r. Poza tym, znajduje się jeszcze w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że korespondencję nadano, a pełnomocnik inwestora odebrał ją w dniu 23 lutego 2023 r. Odpowiadając na zapytanie SKO, Burmistrz wskazał, że decyzję wysłano dwa razy. Pierwszy raz, koperta nie posiadała dopisku, że siedziba kancelarii pełnomocnika inwestora znajduje się w lokalu na I piętrze kamienicy przy ul. [...] w P., stąd pełnomocnik nie mógł odebrać korespondencji. Za drugim razem, uszczegółowiono adres kancelarii i wówczas pełnomocnik inwestora odebrał korespondencję z decyzją organu I instancji. Kolegium zwróciło się do Poczty Polskiej S.A. z prośbą o wyjaśnienie, czy pierwsza próba doręczenia decyzji organu I instancji inwestorowi odbyła się z poszanowaniem reguły podwójnej awizacji korespondencji. W piśmie z dnia 2 sierpnia 2023 r. Poczta Polska S.A. wskazała, że na przesyłce nie ma wzmianki o drugim awizo, co wynika z błędu listonosza, ale system informacyjny odnotował drugą próbę doręczenia przesyłki i pozostawienie drugiego awizo. Poczta Polska S.A. stwierdziła, że procedura doręczenia przesyłki przebiegała prawidłowo. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2023 r., nr [...] Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia SKO zrelacjonowało stan faktyczny i wyjaśniło zamieszanie wywołane podwójnym wysłaniem decyzji organu I instancji do pełnomocnika inwestora. Poczta Polska S.A. wyjaśniła, że w jej systemie odnotowano podwójną próbę doręczenia pierwszej przesyłki, co ostatecznie skończyło się tym, że korespondencja wróciła do organu I instancji ze skutkiem doręczenia. Kolegium wyjaśniło, że wcześniej pełnomocnik inwestora odbierał korespondencję mimo, że na zwrotnych potwierdzeniach odbioru nie było dopisku, iż kancelaria pełnomocnika inwestora znajduje się w lokalu na pierwszym piętrze kamienicy przy ul. [...] w P.. SKO uznało, że decyzja Burmistrza została ostatecznie skutecznie doręczona w trybie tzw. fikcji doręczenia. Skarżący, działając przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując postanowienie organu II instancji. Podniesiono zarzut naruszenia: 1) art. 134 w związku z art., 44 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez błędne zastosowanie przywołanych przepisów i uznanie, że odwołanie z dnia 7 marca 2023 r. od decyzji organu I instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu, chociaż nie doszło do skutecznego doręczenia zastępczego przesyłki, gdyż: a) nadano ją na niepełny adres, b) listonosz operatora pocztowego nie podjął próby doręczenia korespondencji z decyzją w dniu rzekomej pierwszej awizacji, tj. 31 stycznia 2023 r., o czym świadczy fakt, że we wskazanym dniu doręczono inną korespondencję adresowaną w sposób prawidłowy, c) listonosz nie pozostawił w dniu 8 lutego 2023 r. powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki, o czym świadczy fakt, że na dowodzie, czyli na kopercie brakuje właściwych adnotacji, d) nawet samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę pieczęci urzędu pocztowego i daty czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a., albowiem bezwarunkowo konieczna jest wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w tym przepisie, e) nawet Burmistrz uznał, że pierwsze nadanie decyzji było nieprawidłowe i postanowił ponowić doręczenie korespondencji; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., z których wywodzona jest zasada prawdy obiektywnej, poprzez błędne uznanie, że pocztowy dowód urzędowy w postaci koperty z przesyłką przedstawia wartość dowodową, skoro: a) wyjaśnienia Poczty Polskiej S.A. nie są wystarczające do stwierdzenia, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, skoro opierają się wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach operatora pocztowego, b) koperta nie zawiera urzędowej adnotacji o tym, że doręczyciel dokonując rzekomego doręczenia pierwszego awizo zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 § 2 k.p.a., c) koperta nie zawiera urzędowej adnotacji o drugim pozostawieniu awiza, co narusza art. 44 § 2 k.p.a., d) nawet Poczta Polska S.A. potwierdza pomyłkę listonosza w zakresie nanoszenia właściwych adnotacji urzędowych, e) nie ma znaczenia, że poprzednia korespondencja, mimo braku dopisku o lokalu na pierwszym piętrze, została odebrana przez stronę; 3) art. 42 § 1 k.p.a. w związku z art. 37 ust. 1 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1640 z późn. zm.) w związku z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1191 z późn. zm.) poprzez wadliwą wykładnię tych przepisów lub ich całkowite pominięcie – przy ocenie tego czym jest i co powinien zawierać prawidłowy adres korespondencji nadawanej do adresata, skoro: a) adres określa się poprzez podanie w gminach, które uzyskały status miasta, nazwy miasta, ulicy, numeru domu i oznaczenie lokalu oraz kodu pocztowego, b) korespondencja wysłana po raz pierwszy była wadliwie zaadresowana, c) prawidłowe i kompletne oznaczenie adresata w osobie pełnomocnika skarżącego powinno precyzować oznaczenie lokalu skoro takim się posługuje i tam można go zastać, d) pełnomocnik stale posługuje się tym adresem. W oparciu o ww. zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej postanowienia, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów, które są istotne dla sprawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że domniemanie, o którym mowa w art. 44 k.p.a., nie wprowadza ochrony prawnej, jeżeli korespondencja została nieprawidłowo nadana. Pełnomocnik skarżącego posiada jasno sformułowany adres, który niepełnie został przedstawiony, a to spowodowało nieprawidłowość doręczenia korespondencji. Pełnomocnik zawsze bowiem posługuje się oznaczeniem lokalu w budynku, w którym znajduje się siedziba jego kancelarii. Koperta jest dowodem tego, co zostało na niej odwzorowane. Jednakże widać, iż brakuje tam właściwych adnotacji, które mogłyby stwarzać wrażenie prawidłowego sposobu doręczenia. Koperta nie zawiera adnotacji o ponownym awizowaniu, a więc nie można uznać tego za dowód świadczący o udanej próbie doręczenia korespondencji. Skarżący uważa, że prawidłowy obieg korespondencji musi opierać się na właściwie podanych adresach. Jeżeli jego pełnomocnik posługuje się dodatkowo oznaczeniem lokalu to organ powinien wysyłać korespondencję z właściwie oznaczonym adresem. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonym postanowieniu. Organ odwoławczy dodał, że oznaczenie "lokal I piętro" nie jest właściwy określeniem numeru lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty były zasadne. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie". W niniejszej sprawie wydano postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania – kończące postępowanie. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 11 stycznia 2024 r., zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, które kończą postępowanie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W wyniku rozpoznania skargi Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji. Przepis art. 129 § 2 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Bieg tego terminu rozpoczyna się wyłącznie na skutek prawidłowego doręczenia decyzji. Innymi słowy, niedoręczenie decyzji albo nieprawidłowe doręczenie decyzji nie stanowi przesłanki do rozpoczęcia się biegu terminu do wniesienia odwołania. Procedura doręczenia jest w istocie rzeczy zespołem czynności materialno-technicznych, ale ich dopełnienie w całości i to w sposób prawidłowy, rodzi skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1870/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca wyczerpująco uregulował przebieg, a także kolejność wszystkich wspomnianych czynności. Na gruncie niniejszej sprawy dwukrotnie podjęto próbę doręczenia skarżącemu decyzji Burmistrza, a w zasadzie jego pełnomocnikowi. Pierwsza, w ocenie Sądu, była nieskuteczna, co Sąd wyjaśni poniżej. Druga natomiast była skuteczna. Burmistrz nadał egzemplarz decyzji dla skarżącego w dniu 27 stycznia 2023 r. Pełnomocnik skarżącego nie odebrał tej korespondencji, co odnotowano na kopercie: "AWIZO 31-01-2023". Procedura doręczania korespondencji została uregulowana w przepisie art. 44 § 1 k.p.a. Operator pocztowy jest zmuszony do przechowania korespondencji w swojej placówce na okres 14 dni (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Następnie operator ten jest zobowiązany do pozostawienia zawiadomienia (awizo) wraz z informacją o możliwości odbioru przesyłki w terminie siedmiu dni w miejscu zamieszkania adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Te czynności należy powtórzyć, jeżeli w terminie siedmiu dni adresat nie podejmie korespondencji (art. 44 § 3 k.p.a.). Dopiero po upływie 14 dni od pierwszej próby doręczenia, uznaje się, że korespondencja została skutecznie doręczona, a przesyłkę zwraca się do nadawcy (art. 44 § 4 k.p.a.). Kumulatywne, a więc łączne spełnienie wszystkich ww. przesłanek może rodzić skutek doręczenia korespondencji. Trzeba mieć jednak na uwadze to, że każda z ww. czynności musi zostać skrupulatnie odnotowana z uwagi na obowiązującą zasadę oficjalności doręczeń (wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1507/12, dostępny w CBOSA). Sąd w składzie orzekającym, po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, że operator pocztowy popełnił uchybienia, które nie mogą skutkować uznaniem, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w trybie art. 44 § 4 k.p.a. z dniem 15 lutego 2023 r. Tak jak wspomniano, na kopercie zawierającej decyzję organu I instancji, odnotowano pozostawienie pierwszego awizo. Co ciekawe, koperta nie posiada przyklejonego do jej tyłu zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym zaznaczono by chociaż datę pozostawienia pierwszego awizo wraz z informacją o miejscu pozostawienia korespondencji w oczekiwaniu na pełnomocnika skarżącego. Ponadto na kopercie nie ma żadnych adnotacji o kolejnym awizo, o którym mowa w art. 44 § 3 k.p.a. Oznacza to tyle, że nie podjęto ponownej próby doręczenia korespondencji. Wniosek Sądu jest niewzruszony, pomimo twierdzeń SKO, że Poczta Polska S.A. dysponuje wydrukiem z systemu informacyjnego, w którym stwierdza się, że procedura podwójnego awizowania była należycie przeprowadzona. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym powyżej wyroku jasno zaznaczył, że każde działanie operatora pocztowego musi zostać odnotowane w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, a ponadto adresat korespondencji także musi zostać o wszystkim powiadomiony. "Osoba doręczająca powinna w treści takiego zawiadomienia poinformować o pozostawieniu pisma procesowego do odbioru, precyzyjnie wskazać miejsca (tzn. określić nazwę danej instytucji i jej adres), w którym pismo może być odebrane; wskazać, że pismo może być odebrane w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a.; oraz szczegółowo pouczyć o skutkach prawnych nieodebrania pisma w tak wyznaczonym terminie. (...) Adresat musi być zawiadomiony w sposób niebudzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma, miejscu, gdzie może je odebrać, jak i terminie odbioru. W przypadku braku takiej informacji doręczenie zastępcze jest bezskuteczne. Samo zatem umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1870/16, zob. także wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2696/15, wyrok NSA z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 920/19, dostępne w CBOSA). Należy zaakceptować zacytowany pogląd, ponieważ koperta, która powróciła do organu administracji publicznej jest dowodem na okoliczność próby doręczenia korespondencji, tak jak zresztą zwrotne potwierdzenie odbioru (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2302/18, dostępny w CBOSA). Koperta i zwrotne potwierdzenie odbioru stanowią dowód, którego ranga jest wyższa niż dowód w postaci wydruku z systemu informacyjnego, gdyż są to dokumenty urzędowe i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Ponadto należy podkreślić, że doręczyciel operatora pocztowego ma prawny obowiązek odnotowywania wszystkich okoliczności związanych z doręczeniem korespondencji (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 1127/17, dostępny w CBOSA). Tylko w sytuacji, gdy koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru posiadają wszystkie niezbędne adnotacje, można wywodzić z tego domniemanie w postaci skuteczności doręczenia korespondencji. Pogląd ten jest w całości akceptowany przez Naczelny Sąd Administracyjny – "Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy. Warunkiem tego domniemania jest jednak, aby adnotacje te zostały prawidłowo sporządzone i podpisane." (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 236/17, dostępny w CBOSA). Fikcja doręczenia, o której mowa w art. 44 § 4 k.p.a. może nastąpić w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dysponuje dowodem doręczenia, tj. zwrotnym poświadczeniem odbioru z podpisem adresata i datą doręczenia oraz kopertą z naklejonym zwrotnym poświadczeniem odbioru, na której będą pieczęcie i podpisy pracownika poczty przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz datą zwrotu pisma - podobnie - z podpisem pracownika podejmującego próbę doręczenia przesyłki i datą zwrotu. Dodatkowo musi znajdować się adnotacja pracownika poczty ze wskazaniem gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 780/19, dostępny w CBOSA). Koperta, w której nadano decyzję organu I instancji nie zawiera żadnej adnotacji o ponownym awizowaniu. Nie ma także zwrotnego potwierdzenia odbioru, które odzwierciedlałoby wszystkie czynności związane z doręczeniem. Nawet jeśli Burmistrz wyekspediował korespondencję z wykorzystaniem elektronicznego potwierdzenia odbioru, powinno ono znajdować się w aktach sprawy. Tego natomiast również nie ma. Oznacza to bezspornie, że koperta, będąca dowodem w sprawie, nie korzysta z domniemania, o którym mowa w art. 44 § 4 k.p.a. Próba doręczenia decyzji organu I instancji była zatem nieskuteczna, a to oznacza, że z dniem 15 lutego 2023 r. nie rozpoczął swojego biegu 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Burmistrz co prawda z innych względów podjął drugą próbę doręczenia korespondencji w stosunku do pełnomocnika skarżącego, jednakże ta motywacja była błędna, co Sąd jeszcze wyjaśni. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, które świadczy o tym, że "druga" próba doręczenia decyzji organu I instancji powiodła się. Sąd zastosował cudzysłowie, ponieważ to doręczenie było de iure pierwszym doręczeniem, a więc skutecznym. Pełnomocnik skarżącego odebrał decyzję Burmistrza w dniu 23 lutego 2023 r., a odwołanie wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy K. z dniem 9 marca 2023 r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu. Przechodząc do tych zarzutów skargi, które Sąd uznał za nietrafne, należy podkreślić, że to nie ma już wpływu na ostateczny wynik sprawy. Skarżący, jak i Burmistrz zresztą, uznali, że został błędnie wskazany adres kancelarii pełnomocnika skarżącego. Nie było bowiem dopisku "lokal na I piętrze". Sąd w składzie orzekającym uznaje ten zarzut za niezasadny, ponieważ po zapoznaniu się z aktami sprawy można bezspornie stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego odbierał korespondencję zarówno, gdy posiadała ona wspominany dopisek, jak i gdy go nie posiadała. Jeżeli da się jasno zidentyfikować miejsce, gdzie należy doręczyć korespondencję chociażby w oparciu o wcześniejsze skuteczne doręczenia, to uchybienie w postaci niepełnego ujawnienia adresu nie wyłącza możliwości powoływania się na domniemanie doręczenia przesyłki na podstawie art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1027/15, dostępny w CBOSA). Burmistrz po ujawnieniu braku spornego dopisku nie miał obowiązku ponownego wysyłania korespondencji. Wiedziony błędnym mniemaniem postąpił prawidłowo, chociaż zapewne nieświadomie, ponieważ koperta, w której znajdowała się jego decyzja posiada istotne wady. Te zaś nigdy nie wywołałyby skutku doręczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o zasadności większości zarzutów podniesionych w skardze. SKO dopuściło się naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości 597 zł, na które złożyły się: 100 zł – wpis stały od skargi, 480 zł – opłata za czynności adwokata, reprezentującego skarżącego przed sądem administracyjnym I instancji oraz 17 zł – opłata od udzielonego pełnomocnictwa (pkt II sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę, Kolegium będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim SKO uzna, że odwołanie skarżącego wpłynęło z zachowaniem 14-dniowego terminu i w związku z tym przystąpi do merytorycznego rozpoznania odwołania.