II SA/Po 706/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2024 r. w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2023 r., nr [...] w przedmiocie dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 września 2023 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 4 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia 20 lutego 2023 r., nr [...], Wójt Gminy S. odmówił J. K. przyznania prawa do dodatku węglowego. Decyzją z 11 kwietnia 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że w decyzji brak informacji czy M. N. posiada odrębną kuchnię, łazienkę i pokoje. Brak również informacji czy obie rodziny posiadają odrębne dochody. Z tego względu nie sposób ustalić czy pod adresem ul. [...], [...], zamieszkują dwa gospodarstwa domowe. Ponadto brak ustalenia czy M. N. również posiada lokal składający się z odrębnej kuchni, łazienki i pokoi. Brak informacji czy pomieszczenia należące do wyłącznej dyspozycji M. N. wewnątrz domu są oddzielone od pomieszczeń służących wyłącznie jej rodzicom. Czy oprócz zewnętrznego wejścia na piętro, w domu jest klatka schodowa, która łączy obie kondygnacje? Czy wewnątrz nie ma swobodnego przejścia między lokalami? Czy na ewentualnej klatce schodowej znajdują się drzwi oddzielające oba lokale. Decyzją z 5 maja 2023 r., Nr [...] Wójt Gminy S. odmówił J. K. przyznania prawa do dodatku węglowego. Decyzją z 3 lipca 2023 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że organ przeprowadzając wywiad ustalił, że budynek posiada jedno wejście z przedpokoju. Istotne jest jednak, aby konkretny lokal umożliwiający samodzielne gospodarowanie (kuchnia, łazienka i inne pomieszczenia) był oddzielony odrębnym wejściem, tak aby nie było możliwości korzystania z nich przez osoby z innego gospodarstwa domowego. Również posiadanie wspólnego wejścia do budynku i korytarza nie może świadczyć o tym, że w jednym budynku nie mogą funkcjonować dwa odrębne lokale. W takiej sytuacji należałoby uznać, że np. nie jest możliwe wyodrębnienie lokali w kamienicy, skoro lokatorzy mają wspólne wejście do budynku i korytarz, czy klatkę schodową. Przede wszystkim ustalenia wymaga, czy wewnątrz budynku (nie)możliwe jest przejście, a tym samym swobodny dostęp z jednego gospodarstwa domowego do drugiego. Decyzją z 4 sierpnia 2023r., Nr [...], Wójt Gminy S. odmówił J. K., przyznania prawa do dodatku węglowego wskazując, iż J. K. zamieszkuje na parterze budynku, natomiast piętro budynku zajmuje jego córka - M. N. wraz z rodziną. Na piętrze M. N. ma swoją kuchnię , łazienkę, 4 pokoje oraz pralnię. Do części mieszkalnej M. N. prowadzą schody z klatki schodowej wspólnej z części mieszkalnej J. K.. Część mieszkalna M. N. oddzielona jest drzwiami zamykanymi na klucz. Rodzina M. N. podjęła działania w celu wykonania oddzielnego wejścia, tj. założeniu schodów do wejścia, które było już wcześniej wykonane. Zamontowanie schodów jest możliwe najpóźniej w ciągu miesiąca. Na dzień dzisiejszy rodzina M. N. korzysta z klatki schodowej wspólnej. Część mieszkalna M. N. jest wyodrębniona trwałymi ścianami. W sytuacji, gdy są schody zewnętrzne rodzina M. N. nie korzysta ze wspólnej klatki schodowej, drzwi łączące obie części budynku są zamykane na klucz. Oddzielne faktury są za wywóz nieczystości, telefon i internet. W domu jest jeden licznik za energię elektryczną, wodę. W listopadzie 2022 r. J. K. wraz z córką udali się do Urzędu Gminy w S. celem wyodrębnienia oddzielnego numeru lokalu córki, po czym zostali skierowani do Starostwa Powiatowego, gdzie udzielono wyjaśnień w sprawie procedury nadania odrębnego numeru lokalu. W trakcie wywiadu ustalono również, iż do posesji prowadzą dwie odrębne furtki do odrębnych części mieszkalnych obu rodzin. Do protokołu J. K. dołączył oświadczenie oraz 9 zdjęć budynku. Z notatki służbowej z dn. 04 sierpnia 2023 r. wynika, iż część mieszkalna J. K. ma charakter otwarty - brak drzwi z przedpokoju do kuchni i salonu. Wszyscy członkowie obydwu gospodarstw domowych mają swobodny dostęp do części mieszkalnej J. K.. Z tego powodu organ I instancji uznał, że nie można stwierdzić, że pod adresem ul. [...] w S. znajdują się dwa odrębne lokale. Ponadto odmowę przyznania dodatku uzasadniono brakiem podjęcia formalnych kroków w celu wyodrębnienia adresu zamieszkania. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. K. wskazując, że w budynku mieszkają dwa gospodarstwa domowe. Każde ma odrębne wejście. Chwilowo córka korzysta ze wspólnego wejścia, ponieważ schody do jej piętra są zdemontowane z powodu remontu. Utrzymując w mocy ww. decyzję Wójta Gminy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazało, iż z materiału dowodowego sprawy wynika, że J. K. z żoną posiadają swoją kuchnię, łazienkę i pokoje. Taki sam układ pomieszczeń posiada ich córka. Rodziny posiadają odrębne dochody i dzielą się kosztami utrzymania domu. Należy więc przyjąć, że pod wskazanym adresem zamieszkują dwa gospodarstwa domowe. Kolegium podniosło ponadto, że nieuzasadnionym powodem odmowy przyznania dodatku węglowego jest argument niepodjęcia kroków formalnych, prowadzących do nadania odrębnego adresu zamieszkania. Takie podejście stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji np. osoby, które złożyłyby wniosek nawet nie spełniając warunków samodzielności lokali, w stosunku do osób, których lokale spełniają wymogi samodzielnego mieszkania, ale z powodu obiektywnych przeszkód nie mogą uzyskać odrębnego adresu zamieszkania. Celem zmian wprowadzonych art. 3c i 3d u.d.w. było przyznanie prawa do dodatku węglowego także tym gospodarstwom domowym, zamieszkującym odrębne lokale, dla których w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie można ustalić odrębnego numeru porządkowego adresu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Organ wyjaśnił, iż ustawa o dodatku węglowym nie wskazuje wprost, że dodatek ten może otrzymać jedynie osoba, która podjęła kroki celem nadania odrębnego numeru. Wręcz przeciwnie mowa jest o tym, że dodatek przysługuje również gospodarstwu domowemu dla którego nie jest możliwym ustalenie odrębnego adresu. Następnie organ wskazał, iż do rozstrzygnięcia pozostaje jednak kwestia ustalenia czy M. N. oraz J. K. z żoną na dzień złożenia wniosku o dodatek węglowy posiadali odrębne lokale mieszkalne. Ustawa o dodatku węglowym posługuje się terminem "odrębnego lokalu", jednak i w tym przypadku go nie definiuje. W jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Innymi słowy samodzielny lokal mieszkalny ma spełniać wymagania do korzystania z niego zgodnie z przeznaczeniem, przy uwzględnieniu stałego przebywania w nim ludzi, bez konieczności korzystania z innych samodzielnych lokali. Kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest samodzielność lokalu. Lokal posiada cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami, swobodny dostęp do niego właściciela czy mieszkańca i możliwość korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela, mieszkańca. Natomiast definicję "mieszkania" zawiera § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2022r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z powołanym przepisem jest to zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Definicja ta odwołuje się do wymogu odrębnego wejścia dla zespołu pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych (por. wyrok NSA z 11 października 2017r., II OSK 2920/16). Organ I instancji ustalił, że rodziny korzystają ze wspólnego wejścia. J. K. posiada kuchnię, łazienkę i pokoje. Jest to więc mieszkanie umożliwiające samodzielne gospodarowanie. M. N. również posiada lokal składający się z odrębnej kuchni, łazienki i innych pomieszczeń. Pomieszczenia należące do wyłącznej dyspozycji M. N. wewnątrz domu są oddzielone drzwiami ze wspólnego korytarza. Takiego wydzielenia ze wspólnego korytarza nie posiada jednak lokal J. K.. Osoby z drugiego gospodarstwa domowego po wejściu do domu mają swobodny dostęp do tych pomieszczeń. Obecnie nie ma znaczenia, że córka J. K. planuje zamontowanie oddzielnych, zewnętrznych schodów, ponieważ zarówno na dzień złożenia wniosku o dodatek, jak i wydania decyzji przez organ I instancji obie rodziny korzystały ze wspólnego wejścia. Również w odwołaniu Strona wskazuje, że wciąż jeszcze schodów tych nie zamontowano. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J. K. podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponieważ z zebranego materiału dowodowego sprawy jasno wynika, że wraz z żoną posiadamy własna kuchnię, łazienkę i pokoje. Skarżący podniósł, iż taki sam układ pomieszczeń posiada moja córka M. N., która mieszka z mężem i dziećmi. Dom posiada dwa osobne wejścia. Parter domu zajmuję z żoną natomiast na piętrze zamieszkuje i prowadzi osobne gospodarstwo domowe córka M. z mężem i dziećmi. Dowodem tego jest fakt, że obie rodziny złożyły osobne deklaracje za gospodarowanie odpadami i płacimy odrębnie za wywóz śmieci. Kolejnym dowodem na prowadzenie osobnego gospodarstwa domowego jest fakt, że córka pobierała zasiłek rodzinny, świadczenie wychowawcze jak i świadczenia z funduszu alimentacyjnego i w składzie rodziny nigdy nie podawała mnie z żoną jako członków rodziny. Przy składaniu wniosku na dodatek osłonowy także każda z rodzin składała osobno deklaracje ponieważ, każda z rodzin prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Skarżący zaznaczył, iż córka M. wraz z mężem i dziećmi posiadają lokal składający się z odrębnej kuchni, łazienki i pokoi, które należą do wyłącznej dyspozycji córki, i które są oddzielone od pomieszczeń służących wyłącznie nam, czyli są wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku. Faktury za prąd i wodę są wspólne, ponieważ na cały dom jest jeden licznik. Faktury widnieją na mnie, a córka partycypuje w opłatach za dom. Posiadanie wspólnego wejścia do budynku i korytarza nie może świadczyć o tym, że w jednym budynku nie mogą funkcjonować dwa odrębne lokale. W takiej sytuacji należy uznać, że np. nie jest możliwe wyodrębnienie lokali, skoro lokatorzy mają wspólne wejście do budynku i korytarz, czy klatkę schodową. W art.2 ust.3d ustawy o dodatku węglowym jest mowa o "zamieszkiwaniu pod jednym adresem w odrębnych lokalach", a więc skoro ustawodawca nie posłużył się pojęciem odrębnej własności lokali, to przez odrębność lokali należy rozumieć odrębność w sensie funkcjonalnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny mogą rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona lub uczestnik postępowania wniosą o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wniosek strony lub uczestnika postępowania wiąże sąd. W przedmiotowej sprawie zarządzeniem z dnia 14 listopada 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, a żadna ze stron poinformowana o powyższym nie wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy o odmowie przyznania dodatku węglowego. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 141 – dalej jako "ustawa"). Stosownie do treści art. 2 ust. 1 tej ustawy dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przez gospodarstwo domowe, stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy, rozumie się osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe). Natomiast przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3 ustawy). W tym miejscu, co ma istotne znaczenia w sprawie, wskazać należy, iż na mocy art. 50 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1967, obowiązującego od 20 września 2022 r.) w ustawie o dodatku węglowym dokonano nowelizacji art. 2 wprowadzając regulację odnoszącą się do sytuacji zamieszkiwania pod jednym adresem więcej niż jednego gospodarstwa domowego. Zgodnie z brzmieniem dodanego ust. 3a i 3b art. 2 ustawy w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem (ust. 3a), w przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (ust. 3b). Ponadto dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotna jest również kolejna zmiana omawianego art. 2 ustawy dokonana ustawą z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2236). Na podstawie art. 26 pkt 1 lit. a tej ustawy dokonano zmiany ustawy poprzez dodanie ust. 3c-3e. W myśl art. 2 ust. 3c ustawy w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W tym przypadku gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d zd. 1 i 2 ustawy). Odnotowania wymaga, iż kolejne nowelizacje ustawy jasno wskazują, że ich ratio legis sprowadza się do objęcia wsparciem w formie tego świadczenia jak największej liczby gospodarstw domowych, poprzez odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 maja 2023 r. sygn. II SA/Gl 210/23). Cel tych przepisów polega niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do przedmiotowego świadczenia gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe. W związku z powyższym na organie spoczywał obowiązek ustalenia, czy w sprawie zaistniały okoliczności będące warunkiem zastosowania wyjątku od zasady określonej w art. 2 ust. 3b ustawy. W przedmiotowej sprawie prawidłowo Kolegium uznało, że pod jednym adresem zamieszkują dwa gospodarstwa domowe. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż Skarżący z żoną posiadają swoją kuchnię, łazienkę i pokoje. Taki sam układ pomieszczeń posiada ich córka. Rodziny posiadają odrębne dochody i dzielą się kosztami utrzymania domu. Ponadto słusznie organ odwoławczy uznał, iż nieuzasadnionym powodem odmowy przyznania dodatku węglowego jest argument niepodjęcia kroków formalnych, prowadzących do nadania odrębnego adresu zamieszkania. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, i na co zwrócone uwage na wstępie, iż celem zmian wprowadzonych art. 3c i 3d ustawy było przyznanie prawa do dodatku węglowego także tym gospodarstwom domowym, zamieszkującym odrębne lokale, dla których w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie można ustalić odrębnego numeru porządkowego adresu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Natomiast istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy lokal zajmowany przez córkę Skarżącego oraz lokal zajmowany przez Skarżącego i jego żonę stanowią dwa samodzielne lokale. Wobec powyższego wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 2 z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1048) - dalej: "u.w.l.", samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne, niż mieszkalne. Cechy samodzielności lokali nie zostały zdefiniowane w ustawie. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że charakteryzuje się ona tym, iż właściciel i inne osoby korzystające z lokalu mają do niego swobodny dostęp, a także tym, że korzystanie z lokalu zgodnie z jego funkcją nie wymaga korzystania z innych lokali. Nie przekreśla tej samodzielności konieczność korzystania z pomieszczeń, będących elementem nieruchomości wspólnej (por. G. Bieniek, S. Rudnicki, Nieruchomości. Problematyka prawna, Warszawa 2013 r., str. 429). Lokal posiada zatem cechę samodzielności, jeżeli funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny, decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku, swobodny dostęp do niego właściciela (mieszkańca) oraz możliwość korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela (mieszkańca). Nie można więc mówić o samodzielności lokalu, który pomimo wydzielenia trwałymi ścianami do pełnienia przypisanej mu funkcji wymaga korzystania z innych samodzielnych lokali. Z kolei o możliwości uznania konkretnego pomieszczenia za przynależne do konkretnego lokalu decyduje to, czy mogą z niego korzystać wyłącznie mieszkańcy określonego lokalu, czy też mieszkańcy kilku lokali. Jeżeli z pomieszczenia korzystają właściciele więcej niż jednego lokalu, wówczas jest ono elementem nieruchomości wspólnej. "Pomieszczenia tego typu jak: strychy, magazynki, piwnice, jeżeli nie staną się częścią składową lokalu mieszkalnego lub użytkowego, będą stanowić przedmiot nieruchomości wspólnej, co do zasady stanowią współwłasność właścicieli lokali, podobnie jak: klatki schodowe, windy, mury zewnętrzne, fundamenty" (por. G. Bieniek, S. Rudnicki, Nieruchomości. Problematyka prawna, Warszawa 2013 r., str. 435). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż z materiału dowodowego wynika, że Skarżący posiada kuchnię, łazienkę i pokoje. Również M. N., córka Skarżącego, posiada lokal składający się z odrębnej kuchni, łazienki i innych pomieszczeń. Pomieszczenia należące do wyłącznej dyspozycji M. N. wewnątrz domu są oddzielone drzwiami ze wspólnego korytarza. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwoma samodzielnymi lokalami. Fakt korzystania ze wspólnego korytarza czy też okoliczność, iż pomieszczenia będące w użytkowaniu Skarżącego i jego żony nie są oddzielona drzwiami od części wspólnej nie ma przesądzającego znaczenia. Istotne jest, iż oba lokale są oddzielone od siebie, czego organ nie kwestionuje, i co wskazano już wyżej mogą całkowicie samodzielnie funkcjonować. Oba lokale posiadają własne łazienki, kuchnie i inne pomieszczenia, a jedyną wspólną częścią jest wejście do tych lokali. Z tych też względów Sąd uznał, że organy błędnie dokonały oceny kwestii odrębności lokalu zajmowanego przez Skarżącego wydając tym samym decyzje wadliwą. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę organ będąc związanym, na mocy art. 153 P.p.s.a., wykładnią dokonaną w niniejszej sprawie ponownie przeanalizuje sprawę z punktu widzenia spełniania przesłanek do przyznania Skarżącemu dodatku węglowego.