II SA/Po 69/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Michalski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania H. M., decyzją z dnia 18 listopada 2025 r. (znak [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia 9 września 2025 r. (nr [...]) o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego na dziecko N. M. za okres od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. z uwagi na fakt, że kwota [...] świadczeń rodzinnych jest wyższa od kwoty polskich świadczeń. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w okresie od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 30 września 2017 r., tj. objętym wnioskiem H. M. z dnia 3 kwietnia 2017 r. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko N. M., mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ojciec dziecka – S. M., podlegał ustawodawstwu [...] z tytułu wykonywania pracy na terytorium [...]. We wskazanym powyżej okresie matka dziecka – H. M., była osobą nieaktywną zawodowo. Zatem zachodzi pierwszeństwo do wypłaty świadczeń na terytorium [...]. [...] instytucja właściwa do wypłaty świadczeń poinformowała w dniu 4 sierpnia 2025 r., za pomocą formularza F002 w wersji elektronicznej EESSI, że wypłaciła zasiłek rodzinny na dziecko N. M. w następujących kwotach: a) [...] miesięcznie w okresie od 1 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., b) [...] miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 marca 2018 r., c) [...] miesięcznie w okresie od 1 kwietnia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., d) [...] miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. oraz w okresie od 1 października 2019 r. do 31 grudnia 2019 r., e) [...] miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 marca 2020 r., f) [...] miesięcznie w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 maja 2021 r.. Mając na uwadze powyższe organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 68 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr [...] w sytuacji, gdy wniosek zostaje złożony w instytucji właściwej państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, ale nie na zasadzie pierwszeństwa, instytucja ta zapewnia dodatek dyferencyjny określany jako różnica kwot świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo wyznaczone jako mające pierwszeństwo a kwoty świadczeń przewidzianych w kraju drugiej kolejności. Porównania kwoty świadczenia należnego na podstawie ustawodawstwa państwa [...] oraz polskiego na potrzeby ustalenia dodatku dyferencyjnego dokonano poprzez przeliczenie waluty stosując kursy, o których mowa w decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zaopatrzenia Społecznego nr [...] z dnia 15 października 2009 r.. Organy uwzględniły kurs wymiany opublikowany przez Europejski Bank Centralny dla pierwszego dnia miesiąca bezpośrednio poprzedzającego miesiąc, w którym przepis musi być zastosowany, tj. odpowiednio na dzień: a) 2 maja 2017 r. (1. roboczy dzień miesiąca), tj. [...] = [...] zł; b) 1 grudnia 2017 r., tj. [...] = [...] zł; c) 1 marca 2018 r., tj. [...] = [...] zł; d) 3 grudnia 2018 r. (1. roboczy dzień miesiąca), tj. [...] = [...] zł; e) 2 grudnia 2019 r. (1. roboczy dzień miesiąca), tj. [...] = [...] zł; f) 1 grudnia 2020 r., tj. [...] = [...] zł. Po przeliczeniu na walutę polską miesięcznych świadczeń przyznanych na podstawie ustawodawstwa [...] uzyskano kwoty: a) [...] zł/m-c od 1 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.; b) [...] zł/m-c od 1 stycznia 2018 r. do 31 marca 2018 r.; c) [...] zł/m-c od 1 kwietnia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.; d) [...] zł/m-c od 1 stycznia 2019 r. do 30 czerwca 2019 r. i od 1 października 2019 r. do 31 grudnia 2019 r.; e) [...] zł/m-c od 1 stycznia 2020 r. do 31 marca 2020 r.; f) [...] zł/m-c od 1 stycznia 2021 r. do 31 maja 2021 r.. Organ wskazał, że w Polsce skarżącej na dziecko N. M. przysługiwały świadczenia w kwotach: – [...] zł/m-c od 1 czerwca 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r., od 1 października 2017 r. do 31 sierpnia 2018 r., od 1 października 2018 r. do 31 sierpnia 2019 r., od 1 października 2019 r. do 31 października 2020 r., na co składa się świadczenie wychowawcze w kwocie [...]zł/m-c i zasiłek rodzinny w kwocie [...]zł/m-c; – [...] zł/m-c od 1 września 2017 r. do 30 września 2017 r., od 1 września 2018 r. do 30 września 2018 r., 1-30 września 2019 r., 1-30 września 2020 r., na co składa się świadczenie wychowawcze w kwocie [...]zł/m-c, zasiłek rodzinny w kwocie [...]zł/m-c, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie [...]zł. W tym stanie rzeczy organy odmówiły świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego za okres od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r., gdyż w okresie od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. kwoty świadczeń rodzinnych przyznawane w [...] ([...] zł za czerwiec–sierpień 2017 r.) przewyższały kwoty tych świadczeń w Polsce ([...] zł). Organ wyjaśnił, że celem przepisów unijnych, w tym rozporządzenia nr 883/2004 oraz rozporządzenia wykonawczego nr 987/2009, jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie strony uprawnień do przysługujących jej świadczeń. Istotą dodatku dyferencyjnego jest zaś wyrównanie różnicy między świadczeniem przewidzianym w konkurencyjnym ustawodawstwie a świadczeniem, jakie przysługuje w tym samym czasie danej osobie w kraju, w którym zamieszkują jej dzieci. Ustalanie i wypłata dodatku dyferencyjnego ma wyłącznie na celu uniknięcie sytuacji pogorszenia pod względem poziomu zabezpieczenia społecznego sytuacji członków rodziny przemieszczającego się wewnątrz wspólnoty pracownika. Zdanie SKO zasady prowadzenia postępowania przez organ I instancji określone w K.p.a. nie zostały naruszone. Wojewoda podjął działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 K.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w oparciu o treść art. 77 § 1 K.p.a. oraz dokonał oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła H. M. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącej zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem: 1. art. 68 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że dodatek dyferencyjny został ustalony prawidłowo, podczas gdy jego wysokość została obliczona w sposób niepełny, wybiórczy i sprzeczny z celem rozporządzenia, jakim jest rzeczywiste wyrównanie różnicy w poziomie świadczeń; 2. art. 60 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego (WE) nr 987/2009, poprzez jego pominięcie lub zastosowanie w sposób pozorny, bez pełnej i rzetelnej analizy sytuacji rodzinnej i dochodowej skarżącej w spornych okresach; 3. art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zmiana sytuacji uzasadniała ingerencję w prawo nabyte, mimo braku spełnienia przesłanek materialnoprawnych; 4. art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady ochrony praw nabytych oraz zaufania do państwa i stanowionego prawa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji prowadzącej do faktycznego ograniczenia wcześniej przyznanych świadczeń; 5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dowolną ocenę dowodów, jedynie opisowe uzasadnienie rozstrzygnięcia oraz utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji pomimo podstaw do jej uchylenia; 6. naruszenia zasad prawa Unii Europejskiej, tj. zasady pierwszeństwa prawa unijnego nad prawem krajowym, zasady skuteczności prawa unijnego oraz zasady proporcjonalności, poprzez podporządkowanie wykładni przepisów unijnych prawu krajowemu, iluzorycznego charakteru dodatku dyferencyjnego oraz nadmierną ingerencję w sytuację finansową i rodzinną skarżącej i jej dziecka. W uzasadnieniu skargi wskazano, że mimo obszernego uzasadnienia decyzji organ odwoławczy ograniczył się w istocie do aprobaty stanowiska organu I instancji, nie dokonując rzeczywistej kontroli jej prawidłowości. Dodatek dyferencyjny został sprowadzony do mechanicznego rachunku oderwanego od realiów społecznych i ekonomicznych. Pominięto, że celem koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie jest ograniczanie praw świadczeniobiorców, lecz zapewnienie im porównywalnego poziomu ochrony socjalnej. Skutkiem zaskarżonej decyzji jest to, że skarżąca i jej dziecko postawione zostały w gorszej sytuacji, niż wynika to z prawidłowego zastosowania prawa Unii Europejskiej. W decyzji brak rzeczywistej analizy, czy i w jakim zakresie świadczenia w państwie zatrudnienia powinny wpływać na polskie świadczenie. Brak realnej weryfikacji świadczenia, gdy w koordynacji świadczeń rodzinnych nie wystarcza goła nazwa świadczenia. Organ przyjął wykładnię prowadzącą do zaniżenia świadczeń w Polsce. W konsekwencji mechanizm koordynacji działa jak sankcja za mobilność pracowniczą/rodzinną. W uzasadnieniu brak argumentacji, że rozstrzygnięcie realizuje interes dziecka. Rozstrzygnięcie ingeruje w sferę uprawnień świadczeniowych bez wykazania przesłanek materialnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej również jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując - w zakreślonych wyżej granicach -kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja ta nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wymaga wyjaśnienia, że decyzje w sprawie wydano w szczególnej procedurze – koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. w wyniku ustalenia, że podczas gdy skarżąca jako osoba nieaktywna zawodowo wniosła w kraju (w Gminie [...]) o przyznanie świadczeń rodzinnych (zasiłek rodzinny i dodatki) na dziecko N. M., ojciec dziecka – S. M. przebywał za granicami RP (w [...]), wykonując tam pracę najemną. W świetle treści art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2407; dalej w skrócie "u.p.p.w.d.") w przypadku przebywania osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2, lub członka rodziny tej osoby w dniu przyznania świadczenia wychowawczego lub po tym dniu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a także okres, w którym przepisy te mają zastosowanie (art. 16 ust. 4 u.p.p.w.d.). W przypadku gdy wojewoda ustali, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, informuje o tym fakcie organ właściwy (art. 16 ust. 8 pkt 2 u.p.p.w.d.). Jeśli w sytuacji, o której mowa w art. 16 ust. 2 u.p.p.w.d., wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, to organ właściwy uchyla prawo do świadczenia wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d.). Wedle zaś art. 16 ust. 7 u.p.p.w.d. w przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 6 u.p.p.w.d., wojewoda ustala prawo do świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 11 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń na rodzinę w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wymaga jednocześnie wyjaśnienia, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 15 u.p.p.w.d. ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, oznacza to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72, z późn. zm.) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009, str. 1, z późn. zm.). Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego znajdują zastosowanie do spraw świadczeń rodzinnych w rozumieniu art. 1 lit. z rozporządzenia nr 883/2004, gdy rodzice dziecka (po rozwodzie) zamieszkują w różnych państwach członkowskich (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 listopada 2022 r., II SA/Po 394/22, LEX nr 3439174 oraz wyrok NSA z 7 maja 2024 r., I OSK 1528/23, LEX nr 3724799). W takiej sytuacji na podstawie reguł określonych w przepisach powołanych rozporządzeń unijnych należy rozstrzygnąć kwestię, wedle prawa którego z państw członkowskich należy załatwić sprawę dotyczącą świadczeń rodzinnych. Reasumując, jeżeli rodzice dziecka zamieszkują w różnych państwach członkowskich, zagadnienie prawa do świadczeń z ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci regulują przepisy art. 67, 68 i art. 68a rozporządzenia 883/2004. Skarżąca nie kwestionuje ustaleń faktycznych, że w okresie od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. mieszkała w Polsce oraz była nieaktywną zawodowo. W tym zaś czasie ojciec dziecka S. M. wykonywał pracę najemną na terytorium [...]. W kontrolowanej sprawie poza sporem pozostaje także to, że tak skarżąca, jak i ojciec dziecka, w okresie od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. uzyskali świadczenia rodzinne na dziecko N. M., skarżąca w Polsce, będąc osobą nieaktywną zawodowo, a ojciec dziecka w [...], gdzie wykonywał pracę najemną. W zakresie świadczeń rodzinnych tytułem wskazania prawa właściwego (zasadą wyboru) jest miejsce wykonywania pracy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 67 rozporządzenia nr 883/2004 osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Na mocy wskazanego przepisu przyjmuje się, że sprawy świadczeń rodzinnych rozstrzyga się według ustawodawstwa państwa właściwego ze względu na miejsce wykonywania pracy (lex loci laboris) i to łącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym państwie członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w państwie członkowskim lex loci laboris. Skoro skarżąca uzyskała świadczenia rodzinne w Polsce i była osobą nieaktywną zawodowo (tytuł miejsce zamieszkania), a ojciec dziecka wykonywał pracę na terytorium [...] i tam uzyskał świadczenia rodzinne na dziecko N. M. na podstawie miejsca zamieszkania, to skarżone organy prawidłowo uznały, że w sprawie świadczeń rodzinnych na dziecko N. M. właściwe są przepisy prawa [...], a tym samym także organy tak wskazanego państwa członkowskiego. Uwzględniając powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 60 ust. 3 rozporządzenia 987/2009, jeżeli instytucja, w której złożono wniosek, uzna, że zastosowanie ma jej ustawodawstwo, jednak nie na zasadzie pierwszeństwa (zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia 883/2004), pozostało jej ustalenie, czy skarżącej (matce) na dziecko N. przysługuje dodatek dyferencyjny. Ten zaś – jak wynika z art. 68 ust. 2 rozporządzenia 883/2004 – dotyczy sumy, która przekracza kwotę świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo. Dodatek dyferencyjny to świadczenie, które strona otrzymuje jako wyrównanie w sytuacji, gdy świadczenia w państwie pierwszego wyboru są niższe niż w państwie drugiego wyboru. Jak wynika z dokumentacji akt sprawy [...] instytucja wypłaciła zasiłek rodzinny na dziecko N. M. w kwocie [...]DKK miesięcznie w okresie od 1 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r., co po przeliczeniu, według kursu wymiany opublikowanego przez Europejski Bank Centralny, daje kwotę [...]zł/m-c od 1 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.; Natomiast w Polsce skarżącej na dziecko N. M. przysługiwały świadczenia w kwocie [...]zł/m-c od 1 czerwca 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r., W tym stanie rzeczy organy zasadnie odmówiły przyznania świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego za okres od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r., gdyż w okresie od dnia 1 czerwca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. kwoty świadczeń rodzinnych przyznawane w [...] ([...] zł za czerwiec–sierpień 2017 r.) przewyższały kwoty tych świadczeń w Polsce ([...] zł). W niniejszej sprawie organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy, w tym dały podstawę faktyczną/dowodową przyjęcia pierwszeństwa ustawodawstwu [...] (m.in. formularz F002 z 4 sierpnia 2025 r. właściwej instytucji z [...] informujący o wypłacie S. M. zasiłków rodzinnych na N. ). Argumentacja skargi zmierza de facto do podważenia zasadności przyznania ojcu dziecka (z którym skarżąca ma orzeczony rozwód) owych świadczeń rodzinnych, jednakże to nie polskie organy ani nie polski sąd administracyjny przesądza, któremu z rodziców owe świadczenia rodzinne się należą. Rację ma skarżąca, że świadczenie winno podążać za dzieckiem i realizować jego interes, jednakże w realiach unijnej koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego kluczowe znaczenie ma realizacja zasady skuteczności prawa UE. W sytuacji bowiem, gdy pracujący rodzic dziecka uzyskuje na nie świadczenia w kraju, w którym świadczy pracę, a faktycznie nie opiekuje się dzieckiem i nie łoży na jego utrzymanie, a obowiązki te spoczywają na drugim rodzicu dziecka, który zamieszkuje w innym państwie członkowskim i pozostaje nieaktywny zawodowo, istnieją podstawy do zastosowania regulacji art. 68a rozporządzenia 883/2004. Ewentualne próby podważenia rozstrzygnięcia o przyznaniu/wypłaceniu ojcu dziecka świadczeń rodzinnych na córkę N. winno odbywać się na podstawie prawa [...], czyli w państwie członkowskim, które te świadczenia wypłaciło. W tym stanie sprawy Sąd uznał, że zarzuty skargi - jako istotnie wykraczające poza zakres przedmiotowy sprawy – są niezasadne. Organy prawidłowo zastosowały bowiem przepisy prawa materialnego, w szczególności przepisy rozporządzenia 883/2004 i rozporządzenia 987/2009. Dodać należy, że skarżąca na tyle odlegle od stanu faktycznego sprawy sformułowała zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, że Sąd nie jest w stanie odnieść ich do okoliczności sprawy. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by którekolwiek ustalenia stanu faktycznego organów orzekających były wadliwe, czy niepełne, a w konsekwencji, by doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, czy procesowego. Sąd faktycznie dostrzega, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się zasadniczo do zarzutów odwołania. Niemniej zważywszy, że podobnie jak zarzuty w skardze, zarzuty odwołania zostały sformułowane bez odniesienia się do okoliczności sprawy, należy uznać naruszenie przez Kolegium art. 107 § 3 K.p.a. za takie, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnośnie pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8, art. 11 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) Sąd uznał, że o tyle nie zasługują one na uwzględnienie, że w istocie Kolegium wyjaśniło w granicach sprawy ustalenia pierwszeństwa ustawodawstwa Państwa Członkowskiego i zasadności przyznania dodatku dyferencyjnego przesłanki rozstrzygnięcia, a skarżąca nie podała, dlaczego z rozstrzygnięciem tym się nie zgadza. Również akta sprawy odzwierciedlają tok rozumowania organów obu instancji, w tym dały podstawę do przyjęcia pierwszeństwa ustawodawstwu [...] (m.in. formularz F002 z 4.08.2025 r. właściwej instytucji z [...] informujący o wypłacie S. M. zasiłków rodzinnych na N. ). Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.