II SA/Po 624/20

Dnia 14 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 roku sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], znak [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., na podstawie art. 104 Kpa, art. 94 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 09 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1427 z późn. zm., zwanej dalej: ustawa; Usw) Dyrektor Zakładu Karnego w [...] (zwany dalej: Dyrektor ZK) zawiesił st. chor. K. C., starszego oddziałowego działu ochrony ZK w [...] (zwanego dalej: skarżący), w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] lipca 2020 r. Jednocześnie na podstawie art. 95 ust. 1 ustawy organ zawiesił skarżącemu od dnia [...] maja 2020 r. wypłatę 50% należnego uposażenia. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. Dyrektor ZK wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu. Tymczasem zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Zgodnie zaś z art. 95 ust. 1 ustawy funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, wypłatę 50 % należnego uposażenia. W związku z zawieszeniem skarżącego w czynnościach od dnia [...] kwietnia 2020 r. wypłatę należnego uposażenia organ zawiesił od dnia [...] maja 2020 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. C. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie do czynności służbowych oraz o wypłatę całego należnego mu uposażenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 94 ust. 2, ust. 3, ust. 4 ustawy poprzez jego zastosowanie i poprzez zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, podczas gdy nie ma ku temu podstaw, jak też gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim; 2. naruszenie przepisu art. 95 ust. 1 ustawy poprzez jego zastosowanie i przez to pozbawienie skarżącego 50% należnego uposażenia; 3. naruszenie przepisu art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy poprzez obniżenie skarżącemu uposażenia o 50% od dnia [...] maja 2020 r., podczas gdy z obowiązujących przepisów wynika, iż zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę; 4. naruszenie przepisów: art. 7 Kpa, 8 Kpa, art. 9 Kpa, art. 11 Kpa, art. 77 Kpa i art. 80 Kpa poprzez ich niezastosowanie; 5. dowolność w wydanej decyzji; 6. nie uwzględnienie faktu i okoliczności, że skarżący przebywał w dacie wręczenia mu decyzji i nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim; 7. naruszenie przepisu art. 107 Kpa poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie decyzji, która nie zawiera wszystkich wymaganej jej elementów oraz właściwego uzasadnienia; 8. naruszenie przepisu art. 10 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie, które miało wpływ na wynik sprawy; 9. naruszenie prawa, niezgodność z prawem wydanej decyzji; 10. niezasadne zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych i zawieszenie mu wypłaty 50% należnego uposażenia; 11. wydanie decyzji w tym samym dniu, co postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, bez przeprowadzenia sprawy; 12. brak związku sprawy z czynnościami służbowymi skarżącego, z Zakładem Karnym czy z udziałem funkcjonariuszy SW; 13. wątpliwości co do okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych; 14. brak podstaw i niezasadność zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i zawieszenia mu wypłaty 50% należnego uposażenia; 15. nieuwzględnienie faktu, że w dacie wręczania skarżącemu zaskarżonej decyzji przebywał i nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim, o czym posiadano wiedzę w Zakładzie Karnym; 16. niewyjaśnienie w żaden sposób czym się kierowano uznając za zasadne potrzebę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i czemu ma służyć zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych; 17. brak należytego i szczegółowego oraz właściwego uzasadnienia decyzji, nie uzasadnienie rozstrzygnięcia przez Dyrektora Zakładu Karnego w [...]; nie uzasadnienie powodów, jakimi kierowano się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dotyczącej zawieszenia; 18. niewskazanie czy i jakie czynności będą prowadzone i jaki jest ich związek z zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych; 19. niewskazanie czy i jak na zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych zapatruje się rzecznik dyscyplinarny, czy rzecznicy dyscyplinarni; 20. nieprawidłowe, nieskuteczne doręczenie skarżącemu decyzji, bowiem w czasie zwolnienia chorobowego; 21. przekroczenie granic uznania administracyjnego; 22. nieuwzględnienie sytuacji skarżącego; 23. oparcie się na przypuszczeniach, a nie na faktach posiadających moc dowodową. Uzasadniając tak postawione zarzuty skarżący wywodził, że zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Jego zdaniem doszło w sprawie do naruszenia tego przepisu oraz innych przepisów ustawy. W ocenie skarżącego zawieszenie w czynnościach jest fakultatywne, a decyzja uznaniowa, co oznacza, że każdorazowe podjęcie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych powinno być poprzedzone wnikliwą analizą stanu faktycznego konkretnej sprawy, a samo rozstrzygnięcie winno być należycie umotywowane, poprzez wskazanie konkretnych powodów zastosowania omawianej instytucji i opisanie motywów, którymi organ się kierował podejmując decyzję. Tego w ocenie skarżącego w zaskarżonej, decyzji brakuje. Samo zawieszenie, jak i okres tego zawieszenia w czynnościach służbowych nie powinny również budzić wątpliwości po lekturze decyzji. Brak należytego umotywowania zawieszenia w czynnościach służbowych nie pozwala skarżącemu w jego ocenie poznać i odnieść się do rzeczywistych motywów, jakimi kierował się organ wydający zaskarżoną decyzję. Skarżący wskazał również, że przekroczono granice uznania administracyjnego i nie uwzględniono okoliczności sprawy. Jednocześnie podniósł, że decyzję o zawieszeniu go w czynnościach służbowych wydano tego samego dnia, co wszczęcie postępowania dyscyplinarnego ([...] kwietnia 2020 r.) i bez przesłuchania go, przed przesłuchaniem, przed wyznaczeniem terminu na to przesłuchanie (zaplanowane na dzień [...] maja 2020 r.). Skarżący, na marginesie, zwrócił również uwagę, że czyn z art. 178 a par. 1 Kodeksu karnego - wskazany w postanowieniu o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, choć nie wymieniony w zaskarżonej decyzji, nie ma żadnego związku ze służbą, funkcjonariuszami ZK w [...], czynnościami służbowymi, czy przełożonymi skarżącego. Zatem, zdaniem skarżącego, nie ma i nie powinno być żadnych obaw i wątpliwości co do pełnienia czynności służbowych przez skarżącego. Skarżący podkreślał, że nie zostało przeciwko niemu wszczęte postępowanie karne, w tym o umyślne przestępstwo, zwłaszcza w dacie wydania decyzji. Nie zostały mu też postawione zarzuty w postępowaniu karnym, ani w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżący podkreślał, że przebywa na zwolnieniu lekarskim i usprawiedliwił niemożność stawienia się w dniu [...] maja 2020 r. celem złożenia wyjaśnień. Wskazał również, że faktem jest, że zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, o czym został poinformowany "w sposób przedstawiony w dalszej części odwołania", jednak i ono nie uzasadnia, w ocenie skarżącego, zastosowania instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych. Zawieszenie jest niecelowe i niezasadne. Nie wymaga tego dobro postępowania, ani dobro służby. Zresztą, jak twierdzi skarżący, Dyrektor wydający zaskarżoną decyzję na to się nie powołał, ani nie wskazał żadnych, a tym bardziej konkretnych powodów. Skarżący podkreślał przebywanie na zwolnieniu lekarskim oraz okoliczność, że nie przebywał i nie przebywa w pracy, nie może więc w żaden sposób wpływać na innych funkcjonariuszy czy przełożonych, ani też na postępowanie. Zawieszanie skarżącego w czynnościach służbowych, których i tak z uwagi na stan zdrowia i zwolnienie lekarskie nie wykonuje, nie ma, w jego ocenie, żadnego uzasadnienia. Tymczasem z zawieszenia w czynnościach służbowych wynikają dla skarżącego negatywne skutki. W szczególności niesłuszne jest zawieszenie mu wypłaty 50% należnego uposażenia i to od [...] maja 2020 r. Skarżący nie zgadza się również z datami podanymi w decyzji. Podnosił, że decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja nie jest ostateczna i prawomocna, ani natychmiast wykonalna. Odnosząc się do sygnalizowanej kwestii doręczenia decyzji skarżący wywodził, że odbyło się ono w sposób co najmniej wątpliwy i według skarżącego nieprawidłowy oraz w jego ocenie nie mający uzasadnienia. Mianowicie w dniu [...] kwietnia 2020 r., kiedy przebywał w swoim domu będąc na zwolnieniu lekarskim, w godzinach porannych przyjechały do niego 2 osoby z Zakładu Karnego w [...] bezwzględnie wręczyć mu w tym dniu decyzję oraz postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego z dnia [...] kwietnia 2020 r., jak również wezwanie do stawienia się w dniu [...] maja 2020 r. w Sali konferencyjnej Zakładu Karnego w [...] w celem przesłuchania w charakterze obwinionego. Skarżący poinformował wskazane osoby, że jest na chorobowym i by wysłano mu korespondencję pocztą. Na co otrzymał odpowiedź, że osoby te mają to skarżącemu doręczyć "dziś", jak również że nie jest możliwa wysyłka pocztą, bo poczta nie doręcza listów. Skarżący stwierdził, że został postawiony w niekomfortowej sytuacji. Nie wiedząc jak się zachować, co zrobić, odebrał te pisma, do czego został niemal zmuszony. Wprowadzono go w błąd mówiąc m.in. że musi je odebrać i, że poczta nie działa. Skarżący wywodził dalej, że samo wszczęcie postępowania dyscyplinarnego jest dla niego niesłuszne i niezasadne. Musi bowiem zachodzić uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego. Wskazano w tym postanowieniu, że wpłynęła informacja z Policji w [...] o prowadzeniu postępowania w sprawie z art. 178 a Kodeksu karnego, a nadto, iż funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. A naruszeniem dyscypliny służbowej jest m. in. popełnienie przestępstwa z art. 178 a Kodeksu karnego. Zdaniem skarżącego nie uwzględniono jego sytuacji rodzinnej, jak i dotychczasowego przebiegu służby. Ma bowiem wieloletnią bardzo dobrą opinię w służbie, był wielokrotnie nagradzany, nie był karany. Nie było na niego skarg. Jest ojcem trójki dzieci, z tego dwojga nieletnich i 18-letniej córki. Wszystkie dzieci się uczą. Najstarsza córka mieszka ze skarżącym. Kiedy była nieletnia została mu powierzona władza rodzicielska nad nią i objął nad nią opiekę. Na młodsze dzieci płaci alimenty. Zawieszenie go w czynnościach służbowych oraz zawieszenie wypłaty 50% należnego uposażenia powoduje, że nie ma wystarczających środków do życia i na utrzymanie dzieci i siebie. Ponadto skarżący zarzucał, że nie zostały przeprowadzone żadne czynności wyjaśniające przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego i wydaniem zaskarżonej decyzji. Pismo z dnia [...] kwietnia 2020 r. o zawieszeniu go w czynnościach służbowych i zawieszeniu mu wypłaty 50% należnego uposażenia nie nosi nazwy decyzji. Dopiero z pouczenia wynika, że tak należy je traktować. W jego ocenie nie zawiera ono elementów decyzji zgodnie z art. 107 Kpa. W ocenie skarżącego naruszono przepis art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy poprzez obniżenie mu uposażenia o 50% od dnia [...] maja 2020 r., podczas gdy z wymienionych przepisów wynika, iż zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Ponadto uniemożliwiono mu udział w sprawie, co miało wpływ na jej wynik. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej: Kpa) i art. 218 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 848, zwanej dalej: ustawa, Usw) Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej (zwany dalej: Dyrektor OSW) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wywodził, że powodem zawieszenia w czynnościach było wszczęcie przez dyrektora jednostki w dniu [...] kwietnia 2020 roku postępowania dyscyplinarnego wobec wyżej wymienionego, pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, polegającego na kierowaniu samochodem osobowym po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Podkreślono, ze stanowi to przewinienie określone w art. 230 ust. 1, 2 i ust. 4 Usw. Uznając, że odwołanie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie organ argumentował, że zgodnie z art. 94 ust. 2 - 4 i art. 95 ust. 1 Usw, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu, między innymi, postępowania dyscyplinarnego. Warunek ten został spełniony i według uznania dyrektora jednostki zaistniała konieczna przesłanka do zawieszenia w czynnościach służbowych. Naturalnym następstwem zawieszenia w czynnościach jest z kolei wstrzymanie płatności 50% należnego uposażenia. Podkreślono, że przesłanką zawieszenia w czynnościach jest wszczęcie postępowania dyscyplinarnego a nie udowodnienie przewinienia i wyjaśnienie wszystkich aspektów zdarzenia. Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji jest zatem wystarczające choć lakoniczne. Postępowanie w sprawie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie jest postępowaniem, w którym organ dokonuje jakichkolwiek ustaleń, co do zasadności postawionych w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów. Organ w postępowaniu w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych nie dokonuje także odrębnych od postępowania dyscyplinarnego ustaleń, co do zdarzeń, czy okoliczności, w związku z którymi nastąpiło postawienie skarżącemu zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym. Przekonujący opis i wyjaśnienia nie budzące wątpliwości, jakich domaga się zawieszony, nie miałaby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż dla zawieszonego przebieg zdarzenia jest znany a organ jest w trakcie badania i wyjaśniania sprawy. Sam obwiniony nie bierze udziału w postępowaniu gdyż przebywa na zwolnieniu lekarskim i nie stawił się do złożenia wyjaśnień. Organ odwoławczy wskazał, iż nie znajduje sprzeczności w fakcie wydania decyzji o zawieszeniu w czynnościach motywowanej wszczęciem postępowania dyscyplinarnego w tym samym dniu, co owo postępowanie. Wydanie decyzji przed wszczęciem takiego postępowania dopiero stanowiłoby, zdaniem organu, o bezpodstawności decyzji. Ponadto za mankamenty decyzji organ odwoławczy nie uważa też braku wszczęcia postępowania karnego czy braku przesłuchania zawieszonego, przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Organ pierwszej instancji, zawieszając funkcjonariusza nie jest związany faktem wszczęcia postępowania karnego, o ile nie opiera na takim postępowaniu swojej decyzji. Przesłuchanie zawieszanego też nie jest warunkiem do zawieszania w czynnościach, gdyż jak w rozpatrywanej sytuacji za pomocą zwolnienia lekarskiego łatwo byłoby obejść instytucję zawieszenia, co czyniłoby ją bezprzedmiotową. W ocenie organu odwoławczego, instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych nie traci swego uzasadnienia w sytuacji przebywania na zwolnieniu, poza jednostką, i jej celem nie jest tylko zapobieganie matactwu, wpływaniu na innych funkcjonariuszy czy prowadzone postępowanie. Argumentowano, że zawieszenie w czynnościach prawodawca określił w art. 94 ustawy nie tylko jako techniczne zabezpieczenie, ale przede wszystkim jako status prawny funkcjonariusza, na którym mogą ciążyć najpoważniejsze zarzuty, niekoniecznie związane ze służbą. Przykładem jest obligatoryjne zawieszanie funkcjonariusza w razie tymczasowego aresztowania. Wówczas niezależnie czy zarzuty związane są z pełnieniem służby, a podlegałby i tak izolacji bez możliwości wpływania na innych funkcjonariuszy czy postępowanie. Kolejno wskazano, że zarzut błędnego terminu zawieszenia wypłaty uposażenia również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 218 ust. 3 ustawy, wniesienie odwołania nie wstrzymuje bowiem wykonania decyzji. Decyzja taka jest zatem wykonalna w momencie wydania. Zapis ten widnieje w pouczeniu do decyzji. Dla decyzji wydanej w dniu 24 kwietnia, najbliższym terminem płatności jest pierwszy dzień następnego miesiąca, tj. 1 maja. Kolejną kwestią, jaką poruszył organ był zarzut dotyczący doręczenia decyzji organu I instancji. Organ skonstatował, iż w sposobie doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, decyzji o zawieszeniu i wezwania na przesłuchanie – nie dopatrzył się nieprawidłowości. Sprawne i skuteczne doręczenie działa, w ocenie organu, pozytywnie na sprawność prowadzonych postępowań, zapobiega znacząco ich przewlekaniu i przeciąganiu, w niczym nie narusza interesu stron. W następnej kolejności organ wywodził, iż w zakresie uwzględnienia sytuacji rodzinnej i materialnej zawieszanego w czynnościach należy stwierdzić, że obowiązujące regulacje prawne nie normują sprawy zależności zawieszenia w czynnościach służbowych od sytuacji materialnej i rodzinnej. Podobnie jak ustalanie składników uposażenia i większości należności i świadczeń (oprócz zapomóg) nie jest związane z sytuacją materialną i rodzinną. Organ I instancji ma bardzo ograniczone możliwości określenia sytuacji materialnej, zobowiązań i dochodów funkcjonariuszy. Prawodawca nie zawarł tu żadnych wskazówek. Podnoszone argumenty dotyczące dobrej opinii, nagradzania i właściwego wykonywania obowiązków służbowych mogą zostać uwzględnione przy ewentualnym wymierzaniu kary zgodnie z art. 239 ust. 1 ustawy. Za niemające wpływu na rozstrzygnięcie uznał organ odwoławczy zarzuty odwołującego dotyczące wymogów formalnych decyzji o zawieszeniu. Rozstrzygnięcie wydano bowiem w oparciu o przepisy Kpa, właściwe dla decyzji, przez właściwy organ i odpowiedniego przełożonego a określenie nazwy "decyzja" nie jest formalnym wymogiem. Za zbędne uznać należy też, w ocenie organu, zapatrywanie się na zawieszenie w czynnościach ze strony rzeczników dyscyplinarnych. Posiadają oni inny zakres kompetencji, natomiast decyzja o zawieszeniu w czynnościach jest prerogatywą przełożonego w sprawach osobowych. Przy wydawaniu decyzji o zawieszeniu w czynnościach oparto się na faktycznym wszczęciu postępowania dyscyplinarnego jako na przesłance do zawieszenia. Organ stwierdził, że w całym badaniu sprawy jest jeszcze miejsce na przypuszczenia poza dowodami, ale sam fakt zawieszenia opiera się na oczywistej czynności dokonanej. Kolejno organ odniósł się do zarzutu o uniemożliwieniu skarżącemu udziału w sprawie wskazując, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia. Podkreślono, że funkcjonariusze jednostki osobiście dostarczali skarżącemu postanowienia, wezwanie i decyzję. Zawieszony przebywa na zwolnieniu lekarskim i domagał się wysyłania pism pocztą, co spowodowałoby ewidentnie przeciąganie sprawy. Jednocześnie, w ocenie organu, złożenie odwołania od decyzji o zawieszeniu świadczy o możliwości brania udziału w postępowaniu. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że analizując i oceniając zasadność zawieszenia w czynnościach służbowych K. C., wziął także pod uwagę aktualny stan sprawy i poczynione ustalenia, niekiedy odmienny niż w momencie podejmowania decyzji o zawieszeniu w czynnościach. Podniósł mianowicie, że w dniu 21 maja zmieniono zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym, przy czym przeformułowując zarzut popełnienia przestępstwa wskazano jednocześnie na naruszenie dobrego imienia służby przez niegodne zachowanie, przez wulgarne i agresywne odnoszenie się do policjantów i personelu medycznego w szpitalu oraz naruszenie dobrego imienia służby przez fałszywe oświadczenie w okresie pandemii o swoim zarażeniu koronawirusem, co spowodowało objęcie nadzorem epidemiologicznym kilku policjantów z dwóch komend, zastępu Straży Pożarnej, kilku osób z personelu szpitala i 19 funkcjonariuszy jednostki penitencjarnej. Zdaniem organu, wybryk funkcjonariusza obejmujący nie tylko "pospolite" wjechanie do rowu pod wpływem alkoholu, ale też awanturę w szpitalu połączoną z próbą ucieczki i stosowaniem środków przymusu bezpośredniego, odsunięcie od służby zastępu strażaków wraz z zamknięciem komendy i jej dezynfekcją, odsunięcie kilku policjantów z komend w [...] i w [...] (kolejna dezynfekcja komendy), z domową izolacją 19 funkcjonariuszy ZK [...] - nie jest błahostką. KPP w [...] poinformowała jednostkę penitencjarną o wszczęciu postępowania przygotowawczego z art. 178a §1 Kodeksu karnego wobec zawieszonego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł K. C. zaskarżając w całości decyzje organów obu instancji i domagając się ich uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko skarżący zarzucił: 1. niezasadne zawieszenie w czynnościach służbowych i zawieszenie wypłaty 50% należnego uposażenia, 2. naruszenie art. 94 ust. 2, 3 i 4 ustawy poprzez zawieszenie w czynnościach służbowych, mimo braku ku temu podstaw i uzasadnienia, jak też gdy nie pełnił i nie mógł pełnić czynności służbowych z uwagi na niezdolność do pracy z powodu zwolnienia lekarskiego i pobytu w szpitalu, 3. naruszenie art. 95 ust. 1 ustawy poprzez jego zastosowanie i pozbawienie skarżącego połowy uposażenia, 4. naruszenie art. 7 Kpa poprzez jego niezastosowanie i nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 5. naruszenie art. 8 Kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do organów, 6. naruszenie art. 9 Kpa poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, 7. naruszenie art. 11 Kpa poprzez jego niezastosowanie i nie wyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, 8. naruszenie art. 77 Kpa poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie przez organ całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, 9. naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez jego niezastosowanie i sporządzenie wydanej decyzji, która nie zawiera wskazania przyczyn jakimi organ się kierował, dla których organ nie uwzględnił stanowiska skarżącego w sprawie, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej stanowisku skarżącego, którego organ nie zdążył poznać przed wydaniem decyzji, jak też wskazanie na zarzuty wobec skarżacego, bez ich zweryfikowania, 10. naruszenie art. 7 Kpa, art. 77 Kpa, art. 80 Kpa poprzez uznanie, że nie ma znaczenia dla kwestii zawieszenia okoliczność, że skarżący przebywał i nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim, był w szpitalu i nie pełni faktycznie służby, 11. naruszenie art. 10 Kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie, 12. naruszenie art. 59 i art. 60 ustawy poprzez obniżenie skarżącemu uposażenia o 50%, podczas gdy nie zaszły okoliczności uzasadniające tę zmianę i to od wskazanego w decyzji terminu, 13. nie wyjaśnienie czy, jakie i w jakim zakresie i skąd pojawiły się nowe, wcześniej nieznane zarzuty wobec skarżącego, 14. dowolność w wydanej decyzji, 15. przekroczenie granic uznania administracyjnego, 16. wydanie decyzji tego samego dnia, co postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, bez wyjaśnienia sprawy, bez ustalenia stanu faktycznego, bez udziału skarżącego, 17. niezasadne zawieszenie skarżącego w czynnościach i zawieszenie mu 50% uposażenia, 18. nie uwzględnienie faktu, że w dacie wydawania i wręczania skarżącemu decyzji przebywał na zwolnieniu lekarskim, o czym posiadano wiedzę w Zakładzie Karnym w [...], 19. nie wyjaśnienie czym się kierowano zawieszając skarżącego w czynnościach służbowych, czemu ma to służyć, 20. nie wskazanie czy i jakie czynności będą prowadzone oraz czy i jaki to ma związek z zawieszeniem skarżącego w czynnościach służbowych, 21. nie uwzględnienie sytuacji skarżącego, 22. oparcie się na przypuszczeniach, a nie faktach i dowodach. W ocenie skarżącego zaskarżone decyzje są błędne i skarżący się z nimi nie zgadza. Podtrzymując zasadniczo zarzuty stawiane w odwołaniu skarżący wywodził ponadto, iż z postanowienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu, przedstawiono zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na popełnieniu przez funkcjonariusza lub pracownika czynu zabronionego pod groźbą kary jako zbrodnia albo występek lub zatrzymania go w związku z podejrzeniem popełnienia tego czynu. Nie jest według skarżącego prawdą, że wszczęto postępowanie dyscyplinarne pod zarzutem popełnienia przeze niego przestępstwa z art. 178 a § Kodeksu karnego. Organ uzasadniając podjęcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych wskazał jedynie na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu. Skarżący wskazywał, że w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano błędne dane decyzji organu I instancji - nr [...], podczas gdy decyzja nie zawiera numeru, a jej oznaczenie to: [...] Podniósł również, że nie złożył wyjaśnień w sprawie dyscyplinarnej z uwagi na chorobę, pobyt w szpitalu i zawieszenie sprawy. Nie sposób, zdaniem skarżącego, zgodzić się z tym, że nie bierze udziału w postępowaniu. Był i jest w stałym kontakcie z jednostką w [...] Kierował pisma na bieżąco informując o swojej sytuacji. Organ winien brać to pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, co jednak pominięto. W ocenie skarżącego Dyrektor ZK wydał decyzję po otrzymaniu pisma, notatki z policji. Wiele informacji, zdaniem skarżącego, jest nieoficjalnych i nie znajdujących potwierdzenia w faktach i dowodach, jak i źle opisanych, przedstawionych, niezgodnie z rzeczywistością, o czym mowa w piśmie skarżącego z dnia [...] czerwca 2020 r., w którym odniósł się do treści pisma Dyrektora ZK z dnia [...] maja 2020 r. oraz postanowienia Dyrektora ZK z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], o zmianie zarzutów. Zdaniem skarżącego jest wiele nieprawidłowości, nieścisłości i przeinaczeń i nie sposób zgadzać się na to, by w oparciu o takie czynności i działania zawieszano skarżącego w czynnościach służbowych i zmniejszano mu uposażenie. Kolejno skarżący opisał szczegółowo swoją wersję zdarzeń dotyczącą okoliczności zdarzenia będącego podstawą wszczęcia wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego. Następnie skarżący podnosił, iż nie unika kontaktu z Zakładem Karnym w [...], a wręcz przeciwnie, jest w stałym kontakcie telefonicznym i listownym. Podał nadto, iż chce składać wyjaśnienia, żeby przedstawić szczegółowo swoje stanowisko i racje. Skarżący czuje się poszkodowany i wskazywał, iż funkcjonariusze z zarzutami karnymi i wyrokami sądowymi nadal pracują w Zakładzie Karnym. Nie byli i nie są zawieszeni, ani nie toczyło się i nie toczy przeciwko nim postępowanie dyscyplinarne. Ponadto były i są osoby, które nadużywają alkoholu w pracy, jeżdżą pod wpływem alkoholu, wożąc innych i nie spotyka ich za to żadna kara, ani niedogodności. Zdarzają się też i osoby z przewinieniami związanymi bezpośrednio ze służbą i w takich przypadkach nadal pracują i otrzymują pełne wynagrodzenie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że skarżący w zasadzie powtórzył w treści skargi zarzuty podniesione w odwołaniu. Podkreślono, że w przypadku skarżącego przesłanką zawieszenia w czynnościach służbowych było wszczęcie przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego. Fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jest bezzsporny. Okres zawieszenia objęty zaskarżoną decyzją już upłynął. Zawieszenie wypłaty 50% wynagrodzenia jest natomiast ustawową konsekwencją podjęcia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, o czym stanowi art. 95 ustawy. Podkreślono, że organ orzekający w I instancji jest tym przepisem związany i nie ma swobody działania w zakresie kształtowania wynagrodzenia w czasie zawieszenia. W tym też kontekście nie ma znaczenia sytuacja rodzinna czy finansowa skarżącego. W związku z powyższym nie został naruszony przepis art. 95 ustawy. Zdaniem organu charakter zarzucanych czynów, w tym podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 178 a Kodeksu karnego, uzasadniał konieczność odsunięcia skarżącego od wykonywania obowiązków służbowych. Natomiast instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych nie wymaga potwierdzenia stawianych zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym. Nie jest też prawnie możliwe prowadzenie postępowania dotyczącego tych samych zarzutów w dwóch odmiennych trybach: administracyjnym w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych i postępowaniu dyscyplinarnym. Dlatego zarzuty dotyczące naruszenia zasad procedury administracyjnej są, w ocenie organu, bezzasadne. Podkreślono, że skarżącemu znane były postawione mu zarzuty dotyczące zarówno prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości i spowodowania wypadku komunikacyjnego, jak i dotyczące jego postępowania wobec funkcjonariuszy policji oraz pracowników służby zdrowia, którzy posiadają status funkcjonariuszy publicznych. Był uczestnikiem zarzucanych czynów. Waga i charakter zarzucanych czynów uzasadniały, według organu, odsunięcie funkcjonariusza od służby. Należy zwrócić uwagę, że skarżącemu zarzuca się nie tylko popełnienie przestępstwa z art. 178 a Kodeksu karnego ale także wprowadzenie w błąd właściwych organów co do wystąpienia u skarżącego choroby COVID-19, co skutkowało podjęciem szeregu opisanych w decyzji czynności jak odsunięcie znacznej grupy funkcjonariuszy różnych służb od obowiązków służbowych jak i podjęcie czynności związanych z dezynfekcją komisariatów. Co więcej, podejrzenie o popełnienie takich czynów, ocenionych jako działanie z niskich pobudek, uzasadniały wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, a w konsekwencji również zawieszenie w czynnościach służbowych. To, że nastąpiły tego samego dnia, nie ma znaczenia dla prawidłowości zawieszenia. Organ uwypuklił, iż dla instytucji zawieszenia postępowania nie ma znaczenia przebieg postępowania dyscyplinarnego jak i okoliczność, że postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego stanowi samodzielną przesłankę zawieszenia funkcjonariusza w służbie zgodnie z art. 95 ustawy. Natomiast przeprowadzenie dowodów, które miałyby potwierdzić lub wykluczyć popełnienie przewinień dyscyplinarnych następuje wyłącznie w postępowaniu dyscyplinarnym, a nie w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych. Dlatego zarzut skarżącego odnoszący się do przeprowadzenia dowodów należy uznać za chybiony. W tym miejscu wskazano, iż wiele zarzutów zawartych w skardze dotyczy de facto postępowania dyscyplinarnego (np. doręczenia, wezwania na wysłuchanie, zmiana zarzutów w postępowaniu dyscyplinarnym) a nie poddanego kontroli Sądu - w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych. Postępowanie dyscyplinarne i postępowanie w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych są odrębne, oparte na innych przepisach proceduralnych. Okoliczność czy zostało wszczęte przeciwko skarżącemu postępowanie karne byłaby z kolei istotna, gdyby na tej podstawie oparto zawieszenie w czynnościach służbowych. W niniejszej sprawie, jak wielokrotnie już wskazano, przesłanką zawieszenia było wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, a nie karnego. Bez znaczenia dla zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych pozostaje również fakt, że funkcjonariusz w dacie wydania decyzji przebywał na zwolnieniu lekarskim. W przeciwnym razie zwolnienie lekarskie stanowiłoby łatwą drogę do uchylenia się od zawieszenia i zachowania 80% uposażenia. Zdaniem organu zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych było zgodne z prawem i w pełni uzasadnione. Kolejno, w pismach procesowych z dnia [...] września 2020 r., [...] listopada 2020 r. oraz [...] grudnia 2020 r. skarżący zasadniczo podtrzymał po raz kolejny swoje dotychczasowe stanowisko i polemizował ze stanowiskiem organu II instancji, który z kolei w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. podtrzymał swoje stanowisko w całości. Jednocześnie organ poinformował Sąd, iż z informacji uzyskanej z Zakładu Karnego w [...] wynika, że Prokuratura Rejonowa w [...] z dniem [...] listopada 2020 r. skierowała przeciwko K. C. akt oskarżenia o przestępstwo 178 a § 1 Kodeksu karnego oraz art. 224 a tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza Służby Więziennej w czynnościach służbowych została wydana na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Stosownie do tego przepisu funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy (ust. 3). Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy, sprawy dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji. Stosownie do art. 218 ust. 4 Usw do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.). Decyzja przełożonego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego albo dyscyplinarnego ma charakter fakultatywny i uznaniowy, co oznacza, że wydanie tego rodzaju decyzji nakłada na organ obowiązek dokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego, na gruncie konkretnej sprawy, a rozstrzygnięcie wymaga należytego umotywowania. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd podzielił również argumentację organów, uznając ją za prawidłową. Dostrzegając pewne niedostatki uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej Sąd uznał jednak, że nie miały one zasadniczego wpływu na poprawność tej decyzji. Co więcej wszelkie wady rozstrzygnięcia Dyrektora ZK zostały konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Uzasadnienie decyzji Dyrektora OSW spełnia wszelkie wymagania stawiane mu przez obowiązujące przepisy i wyrażone w nim stanowisko Sąd w całości podziela. Wskazać bowiem należy, że - jak wskazywano powyżej - z akt sprawy wynika, że Dyrektor ZK postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 roku wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że w postępowaniu dotyczącym zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych organy wydające decyzję nie mają możliwości oceniania prawidłowości wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a także weryfikowania dowodów uzyskanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Wydanie decyzji na podstawie art. 94 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej ma miejsce w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych, zakończonym wydaniem odrębnej decyzji. Według Sądu, trafne jest stanowisko organu, że dopuszczalność zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz postawienia mu zarzutów, nie zaś od stwierdzenia winy funkcjonariusza co do popełnionych czynów. Decyzja o zawieszeniu nie przesądza o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu dyscyplinarnym. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2032/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane przez skarżącego, że postępowanie dyscyplinarne zostało wobec niego wszczęte. Z treści powołanego art. 94 ust. 2 ustawy wynika jednoznacznie, że przesłanką zawieszenia w czynnościach służbowych jest sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w związku z postawionym zarzutem, nie zaś zasadność tego zarzutu, ani poczynione w toku postępowania dyscyplinarnego ustalenia. Ustawa nie wskazuje żadnych szczególnych, dodatkowych przesłanek, od których uzależniona byłaby możliwość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Prawidłowość czynności przeprowadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym oraz trafność i zgodność z prawem dokonanych w jego toku ustaleń co do popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanego mu czynu i co do jego winy nie stanowią kryteriów decydujących o zasadności zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Sąd również nie może badać tych zagadnień w zakresie niniejszej sprawy, gdyż przekroczyłby tym samym jej granicę w rozumieniu art. 134 § 1 Ppsa. Poza obiektywną przesłanką formalnoprawną, polegającą na samym fakcie wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego, wpływ na decyzję o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych ma ocena potrzeby i celowości zastosowania wobec niego tego środka. W tym kontekście sąd zauważa, że użyty w art. 94 ust. 2 ustawy zwrot "może" wskazuje, że zawieszenie w czynnościach służbowych ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ Służby Więziennej orzeka w tej kwestii w granicach uznania administracyjnego dokonując oceny, czy zastosowanie przewidzianego w nim środka jest konieczne i celowe. Powyższe oznacza, że w każdym przypadku, w którym organ stosuje instytucję zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, powinien rozważyć potrzebę jej zastosowania. Uznaniowość nie oznacza z dowolności i dlatego wymaga od organu należytego uzasadnienia podjętego w tej kwestii rozstrzygnięcia. Mimo pewnej swobody, organ nadal związany jest przepisami postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Oznacza to, że podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego organ jest obowiązany rozważyć wszelkie okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza, lub też jego niezawieszeniem, a stosowną argumentację zawrzeć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1191/19, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 765/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organ wypełnił ten obowiązek. Organ wskazał w decyzji powody, dla których uznał zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych za uzasadnione. Powołał się w tym zakresie na wagę zarzucanych funkcjonariuszowi czynów i charakter powierzonych mu obowiązków funkcjonariusza publicznego, pełniącego wszak służbę w formacji umundurowanej i uzbrojonej, zapewniającej porządek i bezpieczeństwo publiczne. Zdaniem sądu, przytoczona powyżej argumentacja organu jest dostatecznie przekonująca. Organ miał bowiem na uwadze z jednej strony charakter i specyfikę służby oraz związane z tym prawa i obowiązki funkcjonariuszy, zaś z drugiej, rodzaj zarzucanego skarżącemu czynu, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z tymi obowiązkami. Podzielić należy stanowisko organu, że charakter służby oraz obowiązków funkcjonariusza nakazywał odsunięcie go od czynności służbowych. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 27 ustawy funkcjonariusze i pracownicy powinni wykazywać się nie tylko odpowiednim przygotowaniem ogólnym i zawodowym, ale także wysokim poziomem moralnym. Wstępując do Służby Więziennej, funkcjonariusze ślubują rzetelnie wykonywać powierzone im zadania i polecenia przełożonych, zobowiązują się do przestrzegania prawa, a także zasad etyki zawodowej i dbania o dobre imię służby (art. 41 ust. 1 ustawy). Zaskarżona decyzja wskazuje przesłanki, którymi kierował się organ podejmując decyzję o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych, a tym samym nie można zarzucić organowi przekroczenia granic uznania administracyjnego oraz podjęcia decyzji w sposób nieuwzględniający wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgodnie z art. 95 Usw funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia. Prawidłowo zatem organy orzekły i w tym przedmiocie. Odnosząc się do zarzutu pozostawania skarżącego na zwolnieniu lekarskim w czasie wydania decyzji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, należy wyjaśnić, że okoliczność ta nie stanowi negatywnej przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepisy ustawy nie wprowadzają żadnych ograniczeń co do możliwości zawieszenia funkcjonariusza z uwagi na korzystanie przez niego ze zwolnienia lekarskiego. Podkreślić należy, że zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy z powodu choroby czy konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny służy zupełnie innemu celowi niż zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, co do celu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lipca 2005 r., sygn. OSK 1958/04, "ratio legis instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych polega na tym, aby pełniącego służbę niezwłocznie odsunąć od wykonywania swoich obowiązków". Celem zawieszenia w czynnościach służbowych jest konieczność odsunięcia funkcjonariusza od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko niemu (w niniejszej sprawie dyscyplinarnego) lub dobro służby. Chodzi o odsunięcie funkcjonariusza od czynności służbowych z uwagi na to, że dalsze wykonywanie tych czynności byłoby nie do pogodzenia z charakterem postawionych mu zarzutów lub dobrem postępowania. Jak wskazano wyżej, charakter pełnionej przez skarżącego służby jest nie do pogodzenia z zachowaniem skarżącego, które było podstawą postawienia mu kolejnego zarzutu w postępowaniu dyscyplinarnym, a następnie zawieszenia w czynnościach służbowych. Słusznie zwraca uwagę organ, że samo korzystanie ze zwolnienia lekarskiego nie zapewnia skutecznego odizolowania funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych. Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 10 Kpa. Wyjaśnić należy, że nie każde naruszenie tego przepisu stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Sąd może bowiem uchylić decyzję jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc, zarzut naruszenia tego przepisu mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że powyższe uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących rzutować na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 10 Kpa oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11 oraz z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do tego rodzaju naruszeń. Sam natomiast skarżący pomimo stawiania w tej mierze zarzutów stwierdzał, że był i jest w stałym kontakcie z jednostką w [...]. Kierował pisma na bieżąco informując o swojej sytuacji. Podnosił również, że nie unika kontaktu z Zakładem Karnym w [...], a wręcz przeciwnie, jest w stałym kontakcie telefonicznym i listownym. Zresztą w ramach postępowania organ administracji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, a podstawą wydania decyzji było uprzednie wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Skarżącemu nie umożliwiono wprawdzie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji organu I instancji, jednak było to spowodowane charakterem tego postępowania i koniecznością natychmiastowego odsunięcia skarżącego od wykonywania obowiązków służbowych. Odnosząc się do podniesionych zarzutów skargi wskazać należy także, że w doktrynie wskazuje się, iż momentem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego jest dzień wydania postanowienia o jego wszczęciu (art. 240 ust. 5 ustawy o SW). W ustawie o Służbie Więziennej nie sprecyzowano, kiedy rozpoczyna się bieg terminu zawieszenia w czynnościach służbowych. Ponieważ jednak do postępowania w sprawach dotyczących zawieszenia w czynnościach służbowych - na podstawie art. 218 ust. 4 ustawy o SW - stosuje się przepisy Kpa właściwe jest przyjęcie, że początek terminu zawieszenia należy liczyć już od chwili ogłoszenia lub doręczenia funkcjonariuszowi decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Jest ona bowiem natychmiast wykonalna, co wynika z przepisów ustawy o Służbie Więziennej. Zgodnie z art. 218 ust. 2 i 3 ustawy o SW od decyzji tej przysługuje odwołanie, ale jego wniesienie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji (zob. też art. 110 Kpa) (tak: F. Radoniewicz [w:] Służba więzienna. Komentarz, red. M. Mazuryk, M. Zoń, Warszawa 2013, art. 94.). Końcowo Sąd wskazuje, że nie dopatrzył się nieprawidłowości w doręczeniu skarżącemu decyzji organu I instancji w kontekście art. 39 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W opisanych okolicznościach, wobec uznania zarzutów skargi za nieuzasadnione, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z [...] sierpnia 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).