II SA/Po 615/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia zawiesić postępowanie /-/ E. Podrazik WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Skarżący K. D. wniósł skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie opłaty legalizacyjnej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w zabudowie bliźniaczej – segmentu lewego przy ul. (...) w P. Podstawę prawną wymierzenia powyższej opłaty przez organ I instancji, utrzymanej w mocy zaskarżonym postanowieniem organu II instancji, był art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przewidujący, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Równocześnie postanowieniem z dnia 18 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 568/06) Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu m.in. następujące pytanie prawne: "1. czy art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ustalający podstawę naliczenia wymiaru kary, o której mowa w tym przepisie jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. 2. czy art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jest zgodny z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postępowanie wszczęte na skutek zadanego przez NSA powyżej opisanego pytania prawnego, jest nadal w toku. Z uwagi na fakt, że podstawą obliczenia opłaty legalizacyjnej jest odpowiednie stosowanie przepisów art. 57 ust. 7 oraz art. 59f ust. 1 ustawy Prawa budowlane, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Tym samym orzeczenie Trybunału stanowi zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić z urzędu do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na zadane pytanie prawne. Wobec powyższego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ E. Podrazik WSA/post.1 - uzasadnienie postanowienia