II SA/Po 610/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA W. Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o cofnięcie skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia umorzyć postępowanie /-/ W. Batorowicz

Datowaną na dzień 25 maja 2018 r. skargą M. M., wniósł skargę na opisaną powyżej decyzję. Pismem procesowym z dnia 22 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Powyższe oznacza, iż do chwili wydania wyroku strona skarżąca ma wpływ na przebieg postępowania wszczętego z jej skargi, a to oznacza, że może wniesiony przez siebie środek zaskarżenia wycofać, a sąd zobligowany jest wolę strony uwzględnić, zaś zakres kontroli sądu ograniczony jest w takim przypadku do zbadania, czy zachodzą okoliczności wskazujące, iż cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu w badanym przypadku pismo skarżącej należało potraktować jako cofnięcie skargi. Równocześnie przyjąć należało, że nie zachodzą wskazane w art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okoliczności. W tym stanie rzeczy cofnięcie skargi było dla Sądu wiążące, a postępowanie sądowe musiało zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy. /-/ W. Batorowicz