II SA/Po 60/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ J. Szuma

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], poza wnioskami głównymi obejmującym żądanie uchylenia decyzji w zaskarżonej części i umorzenia postępowania administracyjnego D. K. wystąpiła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że jest to podyktowane zagrożeniem pozbawienia jej i jej rodziny środków utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnionych podstaw. W pierwszej kolejności należy wskazać, że złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zakwalifikować jako żądanie z art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14 i I OZ 65/14; z dnia 19 grudnia 2013 r., II OZ 1189/13 oraz z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej twierdzić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja powinna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. wyżej powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14). Rozpoznawany wniosek D. K., poza stwierdzenie, że zaskarżona decyzja może "pozbawić skarżącą i jej rodzinę środków utrzymania", nie zawiera argumentacji przekonującej o przesłankach z art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wyżej wyjaśniono, Sąd tymczasem nie dokonuje z urzędu ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd odnotował oczywiście, że w skardze przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów skargi, które odnoszą się do sytuacji ekonomicznej skarżącej. Nie odniesiono ich jednak w żadnym fragmencie do art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie podano, dlaczego należałoby uznać, że zwrot wskazanej w decyzji kwoty [...]zł może stanowić dla skarżącej znaczną szkodę oraz dlaczego rodzi to ryzyko spowodowania nieodwracalnych skutków. W szczególności D. K. nie uprawdopodobniła, aby uiszczenie tej kwoty mogło stanowić znaczne obciążenie dla niej w kontekście posiadanego majątku, środków finansowych, względnie wypłacalności. Skoro więc nie wykazano, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. /-/ J. Szuma