II SA/Po 595/20

Dnia 28 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] maja 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. K. G. (zwana dalej: skarżąca) zwróciła się do Komendanta Komendy Powiatowej Policji w G. W. (zwane dalej odpowiednio: Komendant KPP; KPP) o udzielenie informacji na piśmie czy P. Powiatowa w G. W. kiedykolwiek zabierała skarżącą z miejsc publicznych w G. W. pod wpływem upojenia alkoholowego, albowiem rzekomo była wożona radiowozem do domu pod adres ul. [...] w G. W. , co jest jej zarzucane przez K. i D. "[...]". Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G. W. , w odpowiedzi na pismo z dnia [...] stycznia 2020 r., poinformował skarżącą, że złożony przez nią wniosek o udzielenie informacji nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie zaś z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej: Kpa) osoba ubiegająca się o zaświadczenie musi wykazać interes prawny, nadto zgodnie z przepisami ustawy o opłacie skarbowej ponieść stosowną opłatę skarbową związaną z wydawaniem zaświadczenia przez organ. W związku z powyższym zwrócono się o uzupełnienie dokumentacji. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. skarżąca zwróciła się ponownie do KPP o wydanie zaświadczenia o rzekomym braniu K. G. z miejsc publicznych i z domu pod wpływem alkoholu, jak jej zarzucają to K. i D. P.. Skarżąca załączyła dowód opłaty skarbowej od zaświadczenia. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Zastępca Komendanta KPP, w odpowiedzi na pismo z dnia [...] lutego 2020 r. poinformował skarżącą, że w złożonym przez skarżącą wniosku nie został wskazany interes prawny. W związku organ ponownie zwrócił się o uzupełnienie wymaganej dokumentacji. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem identycznej treści jak w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. dodając, że potrzebuje zaświadczenie do Sądu, ponieważ wytoczy sprawę cywilną o pomówienie w Sądzie Rejonowym w G. W. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Zastępca Komendanta KPP, w odpowiedzi na pismo z dnia [...] lutego 2020 r. ponownie poinformował skarżącą, że w złożonym przez skarżącą wniosku nie został wskazany interes prawny. W związku organ ponownie zwrócił się o uzupełnienie wymaganej dokumentacji. Kolejnym pismem, z dnia [...] marca 2020 r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o identycznej treści jak treść pisma z [...] lutego 2020 r. tj. ponownie wskazując potrzebuje zaświadczenie do Sądu, ponieważ wytoczy sprawę cywilną o pomówienie w Sądzie Rejonowym w G. W. Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej daje: Kpa) "po rozpatrzeniu wniosku przesłanego w dniu [...] marca 2020 roku" Komendant KPP odmówił wydania zaświadczenia. W ocenie organu w przypadku wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia o rzekomych sytuacjach, nie doszło do spełnia przesłanek zawartych w art. 217 § 2 Kpa, ponieważ zaświadczenia wydawane są zgodnie z tym przepisem, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Od powyższego postanowienia zażalenie złożyła skarżąca wskazując, że się z nim nie zgadza, a zaświadczenie potrzebuje do Sądu Rejonowego w G. W. w związku z pomawianiem jej przez K. i D. P. oraz zarzucaniem, że była brana z miejsc publicznych przez P. Powiatową w G. W. pod wpływem alkoholu przez Dzielnicowego G. C.. W ocenie skarżącej Policja Powiatowa w G. W. coś ukrywa, zaś ona uiściła opłatę od zaświadczenia, którego nie otrzymała. Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Komendant Policji (zwany dalej: Komendant WPP) na podstawie 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 123 § 1 w zw. z art. 219 Kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podtrzymał stanowisko Komendanta KPP. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła K. G. podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. ustanowiony dla skarżącej pełnomocnik z urzędu wskazał, że skarżąca podtrzymuje zajęte stanowisko, wszystkie twierdzenia i wnioski zgłoszone w sprawie. Wniósł o uchylenie postanowienia Komendanta WPP i poprzedzającego postanowienia Komendanta KPP i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nieopłaconych nawet w części, według norm przepisanych. Pełnomocnik wywodził, że organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu na wniosek osoby mającej interes prawny, w celu potwierdzenia, realnie istniejących, określonych faktów albo stanu prawnego. Pełnomocnik podniósł, że w ocenie skarżącej posiada ona interes prawny w wydaniu zaświadczenia, albowiem doszło do popełnienia na jej szkodę przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego z art. 212 Kodeksu karnego oraz istotnego naruszenia jej dóbr osobistych poprzez rozpowszechnienie nieprawdziwych informacji na jej temat, w których to posądzono ją o właściwości osobiste, których nie posiada, między innymi ze wskazaniem, iż miały miejsce interwencje policji z jej udziałem. Powyższe, w ocenie pełnomocnika, powoduje, iż niezbędne jest udowodnienie przez skarżącą w dalszych postępowaniach jej twierdzeń, w tym co do okoliczności, którym skarżąca zaprzecza, a co może uczynić jedynie przedstawiając dowód, iż strona przeciwna podała nieprawdę. Wszelkie interwencje z udziałem obywateli odnotowywane są w Księdze Spraw Wpływających oraz w Systemie Wspomagania Dowodzenia Policji, zatem możliwe jest na tej podstawie udzielenie skarżącej informacji może - nie tyle ściśle, co do faktu - nienadużywania przez nią alkoholu, ale co do faktu przeprowadzania interwencji z udziałem skarżącej lub ich braku. Skarżąca posiada zatem interes faktyczny i prawny w uzyskaniu wnioskowanego przez nią zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 217 § 2 Kpa zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Kwestią wymagająca rozstrzygnięcia było zaistnienie przesłanek określonych zacytowanym przepisem, zwłaszcza wystąpienie interesu prawnego skarżącej w uzyskaniu żądanego zaświadczenia. Rację mają organy obu instancji, że nie istnieje żaden przepis prawa cywilnego, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego, który obligowałby organ Policji do wydania zaświadczenia w celu użycia go przez wnioskodawczynię, jako dowodu w postępowaniu "przedcywilnym". W takim przypadku, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia urzędowo potwierdzającego te fakty lub stan prawny musi wykazać swój interes prawny, aby takie potwierdzenie otrzymać. Jak wskazał w wyroku z dnia [...] listopada 2017 r., I OSK [...], Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zaświadczenie ma być potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanie zaświadczenia w sytuacji wątpliwości co do tych faktów bądź stanu prawnego i istnienia sporu w tym zakresie nie powinno mieć miejsca. Mając na uwadze istotę zaświadczenia (która w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych) w judykaturze zwracano uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Jeżeli zatem kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości, organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. Zaświadczenia nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach, zatem to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Wydaje je się wówczas, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi czegokolwiek rozstrzygać. Tymczasem już w samym uzasadnieniu wniosku o wydanie zaświadczenia skarżąca wprost wskazywała, że zaświadczenie to będzie stanowiło dowód w postępowaniach sądowych, których wytoczenie rozważa. Stanowisko to podtrzymała także w toku postępowania przed sądem, w pismach procesowych. Skarżąca domaga się w istocie wydania zaświadczenia o treści negatywnej – w tym sensie, że ma ono zaświadczyć, że coś się nie stało. Wydaje się, że skarżącej chodzi o potwierdzenie, że organ nie posiada dokumentów stwierdzających określone we wniosku okoliczności. Podkreślić należy, że treść określona jako pozytywna oparta jest na danych posiadanych przez organ, natomiast treść określona jako negatywna oparta byłaby wyłącznie na fakcie nieposiadania przez organ określonych danych. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego. Fakt ten musi wynikać z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Słowo "wynikać" jest w tym przypadku kluczowe, ponieważ wprowadza związek między danymi posiadanymi przez organ, a faktem poświadczonym w zaświadczeniu. Fakt w znaczeniu przepisów o zaświadczeniu musi być zatem oparty o istniejący stan rzeczy. Fakt nieposiadania określonych danych jest faktem samoistnym, a zatem nie wynika z danych posiadanych przez organ. Słusznie organy skonstatowały, że skarżąca, jako osoba ubiegająca się o zaświadczenie, nie wykazała, że posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Fakt prowadzenia obecnie lub w przyszłości sporu sądowego może być rozpatrywany wyłącznie jako posiadanie przez skarżącą interesu faktycznego, nie zaś prawnego, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia o żądanej przez nią treści. WSA w Krakowie, w wyroku z dnia [...] maja 2011 r, w sprawie sygn. I SA/Kr [...] stwierdził: "O istnieniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy dany podmiot wnosi żądanie we własnym imieniu, zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany wydaniem zaświadczenia, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji". Sąd w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela. Tak rozumianego interesu prawnego pani K. G. nie wykazała. Należy zauważyć, że jeżeli Skarżąca wytoczy proces, który zapowiada w swoich pismach, w jego przebiegu mogą być podejmowane czynności mające na celu ustalenie okoliczności, o których pisze ona we wnioskach. W przedstawionym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] października 2020 r. (k. 42 akt) .