II SA/Po 580/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ś. z dnia 21 grudnia 2023 r., nr [...]

Decyzją z 28 maja 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ś. z 21 grudnia 2023 r., nr [...] (dalej również jako: "Burmistrz", "organ I instancji") o odmowie przyznania M. C. (dalej również jako: "Strona", "Skarżąca") prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad mężem – A. C.. Powyższa decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 14 czerwca 2023 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej wpłynął wniosek M. C. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem - A. C.. W dniu 23 czerwca 2023 r. pracownik socjalny przeprowadził wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania Strony, która poinformowała, że małżonek ma zburzenia psychiczne, zaburzenia afektywno dwubiegunowe, ZZA, przebył rozległy zawał serca, udar oraz jest w stanie po próbie samobójczej. Dzieci M. C. oraz jej męża utrzymują z rodzicami jedynie kontakt telefoniczny. Decyzją z 24 lipca 2023 r. nr [...] Burmistrz Ś. odmówił stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Strona wskazując, że mąż jest osobą z niepełnosprawnością i wymaga całodobowej opieki. Ponadto Strona wskazała, że jej zdaniem posiada ona prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w wymiarze różnicy między jego wysokością a wysokością otrzymywanej emerytury. Decyzją z 23 października 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wyżej wymienioną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 30 listopada 2023 r. pracownik socjalny ponownie przeprowadził wywiad środowiskowy, w związku z którym ustalono, że A. C. był poza domem. Strona nie wiedziała gdzie jest mąż, ponieważ ucieka on z domu, przebywa w towarzystwie osób bezdomnych i z problemem alkoholowym. Pracownik socjalny zapisał m.in., że M. C. nie zamierza rezygnować z emerytury oraz doprowadzić do zawieszenia świadczenia. Decyzją z 21 grudnia 2023 r. nr [...] Burmistrz Ś. odmówił stronie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Strona wskazując, że organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny uznając, że mąż Strony sam wykonuje czynności samoobsługowe. Ponadto Strona zarzuciła, że organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny w przedmiocie rezygnacji Strony z świadczenia emerytalnego. Decyzją z 28 maja 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. SKO stwierdziło, że świadczenie emerytalne jest świadczeniem zastępującym dochód z pracy po osiągnięciu wieku emerytalnego, przez osobę, która podjęła decyzję o zakończeniu aktywności zawodowej. Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca nie zwiesiła prawa do emerytury, a jedynie wyraziła taką możliwość. Mając na względzie powyższe SKO uznało, że nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 z późn. zm.). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła M. C. wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przyznanie radcy prawnego z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że na dzień złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego spełniała warunki ustawowe do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 18 października 2024 r., sygn. akt. II SPP/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku M. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz przyznał prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. W piśmie z 24 stycznia 2024 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze oraz wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego. Ponadto w przedmiotowym piśmie wskazano, że emerytura Skarżącej jest na poziomie minimalnym, co uniemożliwia należyte sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną. W ocenie Skarżącej odmowa świadczenia w przypadku tak niskiego dochodu prowadzi do nierównego traktowania opiekunów i poważa cel, jakim jest wsparcie opieki nad osobami niepełnosprawnymi. Pełnomocnik powołał się również na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujących na możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jako różnicy pomiędzy pobieranym świadczeniem emerytalnym a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż mając na względzie art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429 z późn. zm.) organ zasadnie rozważył, z uwagi na datę złożenia wniosku, sprawę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej jako: "u.ś.r."). Z treści art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym wynika, że przepisy u.ś.r. w brzmieniu sprzed stycznia 2024 r. stosuje się w sytuacji, gdy prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało do 31 grudnia 2023 r. Należy zatem rozważyć, jak należy rozumieć normatywny zwrot "prawo powstało". Niewątpliwie decyzja ustalająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ma charakter konstytutywny, to znaczy rozstrzyga o udzieleniu uprawnienia w postaci "ustalenia prawa" do świadczenia pielęgnacyjnego, poprzez określenie jego wysokości i okresu, w którym ma być wypłacane. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. (brzmienie sprzed stycznia 2024 r.) prawo do świadczenia ustalane jest od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Powyższe oznacza, że ustawodawca rozróżnia "powstanie prawa" od "ustalenia prawa" do świadczenia pielęgnacyjnego, a także datę, od której się je ustala. Z powstaniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego będziemy mieli zatem do czynienia w sytuacji, gdy w sposób obiektywny wystąpią pozytywne przesłanki z art. 17 u.ś.r., a jednocześnie brak będzie wskazanych w u.ś.r. przesłanek negatywnych. Innymi słowy, powstanie prawa do świadczenia powstanie w momencie wypełnienia hipotezy normy z art. 17 u.ś.r. w dacie jej obowiązywania. Postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zmierza bowiem jedynie do weryfikacji występowania przesłanek nakazujących organowi ustalenie świadczenia, o które wnioskodawca wnosi na podstawie przysługującego mu prawa wynikającego z ustawy. W toku takiego postępowania organy administracji zobowiązane są do wyczerpującego ustalenia stanu sprawy celem weryfikacji, czy istniało - najdalej na dzień 31 grudnia 2023 r., prawo wnioskodawcy do świadczenia pielęgnacyjnego i czy w konsekwencji możliwa jest jego realizacja poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej. W myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do art. 17 ust. 1a pkt 1-3 u.ś.r., osobom, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie zaś z treścią art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia. Stosownie do art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia (pkt 1) lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (pkt 2). Przypomnieć należy, że ostatni przywołany przepis na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz. U. poz. 1443) w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Słusznie więc Kolegium zwróciło uwagę, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może aktualnie stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy pobieranie niskiej emerytury oraz brak zawieszenia prawa do tego świadczenia może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 1887/22 (dostępne CBOSA) "Aktualnie w orzecznictwie również jednolicie przyjmuje się, że prawidłowa wykładnia ww. przepisu przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego Źródłem zaś takiego uprawnienia strony jest właśnie przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. odczytywany z uwzględnieniem wykładni prokonstytucyjnej (gdyż zawarta w art. 27 ust. 5 u.ś.r. regulacja umożliwiająca wypłatę świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną dotyczy tylko zbiegu uprawnień do rożnych świadczeń rodzinnych). Wyboru świadczenia wnioskodawca może zaś dokonać przez złożenie do organu emerytalnego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1251 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.e.r.f.u.s.". Zgodnie z tym przepisem, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta lub rencisty. Zawieszenie prawa do emerytury, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s., skutkować będzie natomiast wstrzymaniem jej wypłaty poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Choć bowiem emerytura jest prawem niezbywalnym, to jednak uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, w postaci posiadania prawa do emerytury. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla emeryta, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. musi być przy tym interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do emerytury, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to przyjąć należy, że w ten sposób dochodzi do eliminacji negatywnej przesłanki, wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury. O możliwości zaś złożenia wniosku o zawieszenie emerytury i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty organ winien zaś stronę poinformować, zgodnie z treścią art. 9 K.p.a., a następnie, zależności od wykonania przez stronę nałożonego obowiązku - wydać stosowną decyzję (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 254/20, z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2010/20, z dnia 24 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 263/20 i I OSK 281/20, z dnia 25 czerwca 2021 r. sygn. akt I OSK 335/21, z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I OSK 702/21, z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 1973/21, z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1242/21, z dnia 17 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 233/22, z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 961/22 oraz z dnia 31 października 2023 r. sygn. akt I OSK 1414/22).". Z tych też względów podkreślenia wymaga, iż aktualne i najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wyklucza już z kręgu odbiorców świadczenia pielęgnacyjnego osób uzyskujących emeryturę. Jednakże w orzecznictwie wskazuje się, iż nie jest jednak dopuszczalne, aby świadczenia te pozostawały w zbiegu. Nie można jednocześnie pobierać emerytury i świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba uprawniona musi dokonać wyboru i wystąpić o zawieszenie prawa do wypłaty emerytury przed przyznaniem jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z dniem zawieszenia prawa do wypłaty emerytury można dopiero uznać, że ustała przeszkoda do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2024 r., sygn.. akt I OSK 1786/23, CBOSA). Aktualne orzecznictwo zatem odrzuca możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jako różnicy pomiędzy jego wysokością, a wysokością otrzymywanej emerytury, a opowiada się za umożliwieniem wnioskodawcy wyboru pomiędzy świadczeniami. Tym samym argumentacja pełnomocnika Skarżącej odwołująca się do nieaktualnej linii orzecznictwa nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednakże podkreślić należy, na co zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż okoliczność, że Skarżąca w dacie złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uprawiona była do emerytury nie pozbawiła ją automatycznie prawa do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. W ocenie składu orzekającego Skarżąca powinna była w toku postępowania otrzymać od organów dostatecznie czytelne i wyczerpujące pouczenie o możliwości dokonania wyboru jednego z przysługujących jej świadczeń. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, zgodnie z którym w sprawach dotyczących świadczeń rodzinnych, wynikający z art. 9 i art. 79a k.p.a. obowiązek informacyjny, co do przysługującego stronie prawa wyboru pomiędzy pobieranym przez nią świadczeniem emerytalno-rentowym a przysługującym jej świadczeniem pielęgnacyjnym, nie może polegać na oczekiwaniu rezygnacji z posiadanego uprawnienia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że wybrane przez stronę świadczenie rzeczywiście zostanie jej przyznane. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej świadczenia, jeszcze przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego przez nią, stawia ją bowiem w trudnej sytuacji, wprowadza w stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń, w miejsce aktualnie otrzymywanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 16 grudnia 2021 r., I OSK 832/21; 21 września 2023 r., I OSK 1705/22; 19 stycznia 2024 r., I OSK 28/23 – opubl. w CBOSA). Wobec tego kierując się zasadami zawartymi w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., organ administracji jest obowiązany w pierwszej kolejności sprawdzić, czy strona spełnia przesłanki do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Wystosowanie informacji z art. 79a k.p.a. musi być zatem poprzedzone wyrażeniem przez organ oceny w stosunku do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dopiero w następnej kolejności organ może poinformować stronę, że wyłączną przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje jedynie pobieranie wcześniej otrzymanego świadczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 lipca 2018 r., I OSK 235/18; 14 września 2022 r., I OSK 2128/21; z 19 stycznia 2024 r., I OSK 28/23 – opubl. w CBOSA). Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że organy nie wywiązały się z obowiązku informacyjnego z art. 9 i art. 79a k.p.a. W piśmie Organu I instancji z 4 grudnia 2023 r. - zawiadamiającym o zakończeniu postępowania - nie wskazano jakie okroczności stanowią przeszkodę do pozytywnego rozpoznania wniosku Skarżącej. Również analiza uzasadnień decyzji obu instancji nie pozwalają na jednoznacznie ustalenie wyłączną przesłanką odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia jest fakt pobierania emerytury. Zwrócić należy uwagę, iż organ I instancji pomimo wskazania w akapicie 2 uzasadnienia decyzji, iż brak uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego wynika z faktu posiadania uprawnienia do emerytury to w dalszej części uzasadnienia zawarł obszerne i ogólne wywody na temat sprawowania opieki nie odnosząc ich jednak do okoliczności niniejszej sprawy. Podobnie w uzasadnieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Samo przytoczenie stanowiska sądów administracyjnych co do zakresu sprawowanej opieki bez odniesienia jej do sytuacji Skarżącej nie pozwala na uznanie czy oprócz kwestii posiadania uprawnień do emerytury również inne okoliczności stanowiły przeszkodę do przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż Sąd miał przy tym na uwadze, że w wywiadzie środowiskowym odnotowano, iż Skarżąca nie zamierza rezygnować z emerytury, to jednakże w piśmie z dnia 11 grudnia 2023 r. jak również w późniejszej korespondencji Skarżąca wskazywała na możliwość zawieszenia emerytury ale po przyznaniu jej świadczenia pielęgnacyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej dotyczącego zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, Sąd informuje, że sprawę tę rozpozna w osobnym orzeczeniu referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Rozpoznając sprawę ponownie organ mając na uwadze stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu dokona ponownej analizy wniosku Skarżącej. Jeżeli w wyniku ponownej oceny organ dojdzie do przekonania, iż jedyną przeszkodą do przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego jest fakt posiadania uprawnień emerytalnych to winien dać temu wyraz w jednoznacznym zawiadomieniu o zakończeniu postępowania tak aby dąć stronie możliwość odpowiedniej reakcji. Natomiast jeżeli podstawą do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego są również inne okoliczności , to organ - oprócz wskazania ich w zawiadomieniu - winien je omówić w uzasadnieniu decyzji odwołując się do konkretnych okoliczności sprawy.