II SA/Po 568/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia wniosek oddalić. /-/ W. Batorowicz

W skardze na bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2014 r. wydanej w sprawie ustalenia warunków zabudowy, strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący nie powołał żadnych okoliczności na uzasadnienie swojego wniosku, ograniczając się do kwestionowania zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy przez organy obydwu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, w całości lub w części, aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla wstrzymania wykonania decyzji ma jej charakter prawny. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania o pozwoleniu na budowę. Ze swej istoty decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie prowadzi zatem do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, wniosek skarżącego należy uznać za niezasadny. Ewentualne wadliwości decyzji o warunkach zabudowy, na które wskazuje skarżący, będą przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi, ale nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji. Stanowisko powyższe zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia z 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 665/09, LEX nr 552936). Ponadto należy wspomnieć, że nawet gdyby przyjąć odmienne stanowisko co do charakteru decyzji o warunkach zabudowy, to trzeba mieć na uwadze, że skarżący zaniechał uprawdopodobnienia tej podstawowej okoliczności, którą stanowi występowanie w konkretnej sytuacji niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo wskazanie, że wykonanie decyzji mogłoby takie skutki spowodować, bez równoczesnego przedstawienia sytuacji materialnej w jakiej znajdują się skarżący, uniemożliwiałoby ustalenie, czy decyzja o warunkach zabudowy może skutkować powstaniem następstw, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji nie mogłyby też przemawiać powoływane przez skarżącego zarzuty przeciwko decyzjom wydanym przez organy obydwu instancji. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności służy bowiem zapewnieniu ochrony praw strony w procesie sądowoadministracyjnym, nie może być natomiast utożsamiana z instytucją przedsądu, to jest sytuacją, w której na etapie postępowania wpadkowego sąd będzie dokonywał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. /-/ Wiesława Batorowicz