II SA/Po 515/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.) po rozpoznaniu wniosku P. K. z dnia 20 marca 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 marca 2017 r. nr [...] postanowił wznowić postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją. W decyzji zawarto pouczenie, że na postanowienie służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Skarżąca była stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 marca 2017 r. w związku z czym doręczono jej odpis postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 4 maja 2018 r. M. F. wniosła skargę na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] zarzucając obrazę przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 i 149 k.p.a. przez niezasadne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie zachodzi okoliczność będąca podstawą odmowy wznowienia postępowania. Wniosła o uchylenie przedmiotowego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, ze w jego ocenie wznowienia postępowania było uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg wymienionych enumeratywnie w 3 § 2 p.p.s.a., w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 2-3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. Art. 149 § 1-4 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania służy zażalenie. Stosownie do art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko w sytuacji kiedy z przepisu wprost wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, należy dojść do wniosku, że postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego wydawanego w trybie art. 149 k.p.a. nie jest zaskarżalne ani w formie zażalenia, ani tym bardziej skargi do sądu administracyjnego. Art. 149 k.p.a. stanowi wyłącznie o formie prawnej rozstrzygnięcia kwestii wznowienia postępowania, nie regulując przy tym możliwości zaskarżenia wydanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia. Odmienna sytuacja ma miejsce w przypadku postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, gdzie ustawodawca wyraźnie przewidział możliwość zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia (art. 149 § 4 k.p.a.). Rolą postanowienia wznawiającego postępowanie administracyjne jest inicjacja postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia badane są przesłanki wznowienia i w oparciu o dokonane ustalenia organ wydaje nowe rozstrzygnięcie w formie decyzji (art. 151 KPA). Dopiero tak wydana decyzja może podlegać zaskarżeniu do sądu (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) i zgodnie z art. 142 k.p.a. skarżyć w nim postanowienie na które nie służy zażalenie. Mając to na uwadze, skargę na postanowienie o wznowieniu postępowania należało uznać za niedopuszczalną. Sąd zauważa, że wadliwe pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu nie może kreować prawa do zaskarżenia postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania. Jak wcześniej wskazano, wniesienie skargi jest możliwe dopiero po wydaniu decyzji w wyniku przeprowadzenia przez organ postępowania wznowieniowego. W tym stanie rzeczy nawet błędne pouczenie strony nie może prowadzić do rozpoznania skargi merytorycznie przez Sąd, albowiem od wydanego postanowienia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. należało orzec o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.