II SA/Po 50/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2021 r. wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia oddalić wniosek.

W skardze z dnia [...] grudnia 2020 r. (data wniesienia – k. 9) na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: Inspektor wojewódzki) z dnia [...] listopada 2020 r. pełnomocnik strony wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie został odrębnie uzasadniony. Zaskarżonym postanowieniem Inspektor wojewódzki utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] (znak [...]), w którym organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zalegalizowania parterowego budynku usługowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. 43, obr. J. ). W dniu [...] stycznia 2021 r. (data doręczenia – k. 14v) pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie podania adresu zamieszkania i nr PESEL skarżącej oraz przedłożenia pełnomocnictwa (zarządzenie z dnia [...] stycznia 2021 r. i wezwanie z dnia [...] stycznia 2021 r. – k. 1, 12). Następnie w dniu [...] lutego 2021 r. (data nadania pocztowego – k. 18) pełnomocnik skarżącej uzupełnił przedmiotowe braki w piśmie procesowym z tego samego dnia, dołączając do niego wymagane pełnomocnictwo procesowe (k. 15, 16). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że wobec uzupełnienia braków formalnych skargi, tutejszy Sąd mógł przystąpić do rozpoznania zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do treści art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (§ 1), jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonego aktu, jak i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy stanowi w świetle powyższej regulacji odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności o charakterze wyjątkowym. Przede wszystkim jednak przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, art. 61 – i powołane tam stanowisko T. Wosia). Co do zasady przymiotu wykonalności nie mają rozstrzygnięcia, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, a zatem wszelkie orzeczenia mające charakter czysto procesowy, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne (por. stanowisko orzecznictwa przywołane w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, dostępnym w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydane na podstawie art. 61a [§ 1] ustawy z dnia 14 czerwca 21960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256) postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego (tu: postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego) jest właśnie tego rodzaju rozstrzygnięciem procesowym. Nie wymaga i nie podlega wykonaniu. Nie wywołuje też bezpośrednio żadnych skutków materialnoprawnych. Z tej właśnie przyczyny nie mogło w niniejszym postępowaniu dojść do udzielenia tymczasowej ochrony prawnej i wstrzymania wykonania takiego aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Podsumowując, w ocenie tutejszego Sądu strona skarżąca nie wykazała, aby w sprawie ziściły się przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie został przez stronę wskazany jakikolwiek akt administracyjny w granicach tej samej sprawy, który byłby aktem wykonalnym, wywołującym określone konsekwencje na płaszczyźnie prawa materialnego. Poza tym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie został w żaden sposób uzasadniony. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a rozstrzygnął, jak w sentencji.