II SA/Po 449/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] lipca 2012r., nr [...] w przedmiocie podziału na obwody łowieckie postanawia: odrzucić skargę. /-/ I. Paluszyńska

Sygn. akt II SA/Po [...] UZASADNIENIE B. J. (dalej jako strona lub skarżący), pismem z dnia 26 października 2017 r. wezwał Sejmik Województwa do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie tym wskazał, że uchwała Sejmiku Województwa z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w sprawie podziału Województwa W. na obwody łowieckie została wydana w oparciu o przepisy, które Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. o sygn. akt P 19/13 uznał za niezgodne z Konstytucją. Wezwanie zostało złożone w organie [...].10.2017r. W odpowiedzi na powyższe Sejmik Województwa pismem z dnia 3 stycznia 2018 r. wskazał, że wezwanie strony zasługuje na uwzględnienie, jednakże Sejmik w aktualnym stanie prawnym nie posiada żadnych instrumentów prawnych umożliwiających zadośćuczynienie wezwaniu strony i jedną możliwością jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Pismo to zostało doręczone skarżącemu Skarżący w dniu 15 stycznia 2018 r. (k.269 akt administracyjnych). Pismem opatrzonym datą 7 kwietnia 2018 roku B. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 23 lipca 2012 r. nr [...] w sprawie podziału Województwa W. na obwody łowieckie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa podzielił częściowo stanowisko strony, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie dotyczącym obwodu łowieckiego nr [...] w części obejmującej nieruchomości stanowiące własność skarżącego i oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W pierwszej kolejności wskazać należy, że od dnia 1 czerwca 2017 roku zmianie uległy przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935, powoływana dalej jako: "ustawa nowelizująca"). Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku, czyli w dniu 1 czerwca 2017 roku, stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy ustaw zmienianych m.in. w art. 6 (czyli ustawy o samorządzie województwa), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zastosowanie miały zatem przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o samorządzie województwa obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2017 roku. Zaskarżona uchwała została bowiem wydana 23 lipca 2012r. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed dnia 1 czerwca 2017 roku, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 zd. 1 p.p.s.a.). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej ( co ma miejsce w niniejszej sprawie), należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (art. 52 § 4 p.p.s.a.) Stosowanie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej (art. 9 i 89 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. 2018. 913 dalej u.s.w.). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze skargą na uchwałę wniesioną na podstawie art. 90 ust. 1 u.s.w. Zgodnie z treścią tego przepisu w jego dotychczasowym brzmieniu (Dz.U. 2016.486), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia – zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 90 ust. 3 u.s.w. przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Zgodnie z art. 90 ust. 4 u.s.w. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżona uchwała była przedmiotem skargi do tutejszego sądu. Prawomocnym postanowieniem z dnia 15 maja 2018r. w sprawie IV SA/Po 328/18 skarga została odrzucona. Nie zachodziła więc sytuacja z art. 90 ust. 3 w brzmieniu dotychczasowym. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego, na podstawie art. 90 ustawy o samorządzie województwa, zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a. Wskazany w art. 53 § 2 p.p.s.a. ( w brzmieniu sprzed nowelizacji) termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie powinna być wniesiona skarga (por. wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 16 listopada 2017 roku, sygn. II SA/Wr 91/17 i z dnia 17 października 2017 roku, sygn. II SA/Wr 237/17; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. II OPS 2/07 wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca w dniu 26 października 2017 roku skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zostało ono wniesione do organu 30 października 2017r. Na wspomniane wezwanie organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 3 stycznia 2018 roku, doręczonym skarżącemu w dniu 15 stycznia 2018 roku. Odpowiedź na wezwanie została doręczona po upływie sześćdziesięciu dni od wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym termin do wniesienia skargi wynosił sześćdziesiąt dni i upłynął bezskutecznie 29.12. 2017r.(pt). Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 9 kwietnia 2018 r. (data pisma 7.04.2018 r., data nadania na poczcie 9 kwietnia 2017r.) tj. po upływie ww. terminu. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt skierowania przez skarżącego skargi bezpośrednio do Sądu, albowiem nawet gdyby złożył ją za pośrednictwem organu, skarga zostałaby wniesiona z uchybieniem 60-dniowego terminu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ I. Paluszyńska