II SA/Po 443/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej; postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga

W dniu 13 kwietnia 2017 r. A. J. wniosła do tutejszego Sądu, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wys. [...] zł z tytułu wzrostu nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] nr ewid.[...], ark. mapy [...], obręb G.. Do skargi dołączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że w okresie doręczania jej zaskarżonej decyzji i jej awizowania była chora, co uniemożliwiło jej podjęcie przesyłki w terminie. Sąd postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. oddalił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako bezzasadny. Postanowienie to, wobec niewniesienia zażalenia, stało się prawomocne. Sąd uznał, że skoro wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został oddalony, również jej skargę jako spóźnioną należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżoną decyzję doręczono A. J. w trybie zastępczym określonym w art. 44 K.p.a., ze skutkiem na dzień 8 grudnia 2016 r. Zatem określony w art. 53 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał skarżącej w dniu 7 stycznia 2017 r. Zgodnie z art. 73 § 2 P.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W związku z tym należy uznać, że ostatni dzień terminu do wniesienia skargi przez A. J. przypadał na poniedziałek 9 stycznia 2017 r. Tymczasem A. J. wniosła skargę w dniu 13 kwietnia 2017 r., spóźniając się o przeszło 4 miesiące. Dlatego jej skargę, jako spóźnioną, należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a odrzucić, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga