II SA/Po 421/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ J. Szuma

W skardze datowanej na [...] stycznia 2021 r. I. B. wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r., [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości , to jest zagospodarowania letniskowego w miejsce zaprowadzonej hodowli psów (zob. k. 3–6 akt sądowych). Nie przedstawiła jednak uzasadnienia dla swojego żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14 i I OZ 65/14; z dnia 19 grudnia 2013 r., II OZ 1189/13 oraz z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej twierdzić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja powinna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. wyżej powołane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14). Rozpoznawany wniosek I. B. nie tylko nie zawiera argumentacji przekonującej o przesłankach z art. 61 § 3 P.p.s.a., ale nie zawiera żadnego uzasadnienia. Skarżąca nie wyjaśniła, czy mogłaby powstać w sprawie znaczna szkoda i dlaczego zmiany wynikające z obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości będą nie do odwrócenia. Wstrzymanie wykonania określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest nakierowane na ochronę praw skarżącej, a więc to ona – w relacji do swojego interesu prawnego – powinna wykazać, dlaczego przywrócenie letniskowego charakteru jej nieruchomości grozi znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Abstrahując od braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zauważyć należy, że wedle wypowiedzi skarżącej ta w ogóle miała nie rozpocząć na działce działalności, której prowadzenie jej się zarzuca i której ma zaniechać na rzecz zagospodarowania letniskowego. W odwołaniu I. B. wskazała, że "jestem na zwolnieniu lekarskim [...] i nie mogę jeździć na wezwania tylko dlatego, że ktoś wymyśla, że gdzieś prowadzę hodowlę psów. Jakich psów?!! Mieszkam w Łodzi i w jaki sposób miałabym prowadzić taką hodowlę. Tym bardziej, że przebywam na zwolnieniu lekarskim". W świetle powyższej wypowiedzi – która wskazuje, że na działce [...] w B. żadna działalność hodowlana nie jest prowadzona – tym bardziej trudno znaleźć powody, dla których orzeczone przywrócenie letniskowego miałoby powodować dla skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro więc nie wykazano, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Z opisanych wyżej powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym. /-/ J. Szuma