II SA/Po 406/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2017 r. wniosku J. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie; postanawia oddalić wniosek. /-/ T. Świstak

J. C. reprezentowany przez adw. K. Z.-C. wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi zatem być umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W świetle powyższych przesłanek Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wniosek ten dotyczy bowiem decyzji o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne. Nałożony na skarżącego obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu ma zaś na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Jego niedopełnienie nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do kierowania pojazdami. Skierowanie na badanie psychologiczne ma jedynie na celu wyjaśnienie wątpliwości co do stanu psychicznego osób, które naruszają przepisy ruchu drogowego. Wykonanie zaskarżonego aktu nie jest również przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie zgłosić się na badanie. Dopiero ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierowaniu pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., I OZ 782/17, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu wykonanie przez skarżącego badania nie zrodzi zatem trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto zawodowy pełnomocnik skarżącego nie wykazał w żaden sposób, by koszty bezpośrednio wiążące się dla skarżącego z wykonaniem decyzji (tj. przeprowadzenie badań) były na tyle istotne, że mogłoby dojść do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. T. Świstak