II SA/Po 367/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia 25 września 2002 r. nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy S. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. w miejscowości [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

W dniu 8 kwietnia 2025 r. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika M. B. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu datowaną na 7 kwietnia 2025 r. skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia 25 września 2002 r. nr [...] w sprawie zmiany w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy S. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. w miejscowości [...]. Skarga przesłana została przez Sąd organowi, a następnie w dniu 16 maja 2025 r. przekazana przez Burmistrza Miasta i Gminy S. do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 19 maja 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi czy przez jej złożeniem skarżący wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie powyższe doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego 6 czerwca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi. W piśmie procesowym z 12 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej P.p.s,a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Rozpoznawana skarga spełnia ten warunek, gdyż obejmuje uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego o charakterze zarówno aktu prawa miejscowego, jak i aktu wewnętrznego kierownictwa, co prowadzi do wniosku, że jest objęta kognicją sądu administracyjnego. Podstawę prawną wniesienia skargi na uchwałę rady gminy stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 dalej jako u.s.g.) Zgodnie z jego aktualnym brzmieniem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wskazać jednak należy obecne brzmienie tego przepisu przyjęte zostało w następstwie ustawy nowelizującej z 7 dnia kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935,), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. Zmieniła ona m.in. treść art. 52 i 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. Art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Art. 2 pkt 1 lit. a ustawy nowelizującej wyeliminował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 52 i art. 53 P.p.s.a., jak również przepisy u.s.g. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem dla ustalenia, która wersja art. 52 i 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu (wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r., II OSK 1624/18, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, publ. CBOSA). Zaskarżona uchwała została podjęta 25 września 2002 r., a więc zastosowanie do niej ma poprzednio obowiązujący tryb wniesienia skargi, wymagający dla jej skutecznego złożenia poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięci naruszenia prawa. Natomiast strona skarżąca nie wykazała, aby wniesienie skargi w tej sprawie zostało poprzedzone takim wezwaniem, co uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., stanowiącego, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt pkt 1-5 - przyp. Sądu) jest niedopuszczalne. Niedochowanie obligatoryjnego trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest więc samoistnym i wystarczającym powodem do odrzucenia skargi. Odnosząc się do pisma strony skarżącej o cofnięciu skargi Sąd wskazuje, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga wszczęła postępowanie, to znaczy, iż jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Powyższe oznacza, iż w kontrolowanej sprawie strona nie mogła skutecznie cofnąć skargi, która była niedopuszczalna ze względu na brak poprzedzenia jej wymaganym prawem wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez skarżoną uchwałę. O zwrocie wpisu orzeczono natomiast w pkt 2. sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.