II SA/Po 342/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] r. sprawy ze skargi R. G., R. G., R. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 260; dalej: "Pr.bud.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: "K.p.a.") nakazał R. i R. G. rozbiórkę budynku usługowego o wymiarach w planie 26,39 x 20,10 m, położonego na działkach nr [...], [...] i częściowo na działce nr [...], przy ul. [...] w B. , gm. K.. W pierwszej kolejności – przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania – organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu [...] r. na terenie działek nr [...], [...] i [...] przy ul. [...] w B. odbyła się kontrola. Na jej podstawie ustalono, że na terenie nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, którego budowa rozpoczęła się na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] w granicy z działkami nr [...] i [...], a inwestorami byli R. i R. G.. W trakcie wykonywania robót usytuowanie obiektu uległo zmianie i obecnie posadowiony jest na działkach nr [...], [...] i częściowo na działce nr [...], co stanowi zmianę istotną w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Odnotowano również, że w zrealizowanej części budynku R. G. ustawił makietę kolejową, która jest w trakcie realizacji, a służy celom "hobbistyczym". Z uwagi na powzięcie wiadomości wskazujących, że budynek, co do którego toczy się postępowanie mógł powstać przed 2013 r., organ nadzoru budowlanego w dniu [...] r. wystąpił do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] o zdjęcia lotnicze, które pozwoliły ustalić, że budynek powstał w rzeczywistości przed 2013 r. i jest samowolą budowlaną. Dokumentacja ta jako środek dowodowy pozwoliła na ustalenie, że przedmiotowy obiekt bezspornie istniał już w 2010 r. (organ nadzoru budowlanego dysponuje dwiema fotografiami lotniczymi, które zostały wykonane w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r., z których wyraźnie wynika, że budynek został już zrealizowany). Wobec tego należało docelowo prowadzić postępowanie administracyjne w trybie art. 48 Pr.bud. Na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego w dniu [...] r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania budynku usługowego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] i częściowo na działce nr [...], położonych przy ul. [...] w B. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Postanowienie zobowiązujące inwestorów do przedłożenia wymaganej przepisem art. 48 ust. 3 Pr. bud. dokumentacji zostało wydane w dniu [...] r. W dalszej kolejności wyjaśniono, że w związku z wpłynięciem w dniu [...] r. do organu nadzoru budowlanego pisma wyjaśniającego pełnomocnika inwestorów oraz R. G. podjęto czynności mające na celu zweryfikowanie twierdzenia, że budynek usługowy nie jest samowolą budowlaną, a stanowi istotne odstępstwo od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...]. W dniu [...] r. w siedzibie PINB stawił się kierownik budowy D. Ś. i oświadczył, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w B. , na podstawie pozwolenia na budowę z 2001 r. została zakończona w 2005 r. i nie dokonano żadnych zmian istotnych. Niezależnie od powyższego organ nadzoru budowlanego wystąpił do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] o udostępnienie zdjęcia lotniczego, które pomogłoby ustalić, czy budynek usługowy istniał w latach 2005-2008. Jak wynika z otrzymanych zdjęć lotniczych, budynek będący przedmiotem postępowania nie istniał w 2004 r. Na zdjęciu wykonanym w dniu [...] r. widoczna jest tylko trwająca budowa budynku mieszkalnego. Natomiast ze zdjęcia wykonanego w dniu [...] r. wynika, że budynek usługowy istniał już na nieruchomościach. Zaświadczenie o zgłoszeniu zakończenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zostało wydane inwestorom w dniu [...] r. ([...]). W dniu [...] r. do organu wpłynął wniosek pełnomocnika stron o zawieszenie postępowania, z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem postępowania. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] r. zawieszono przedmiotowe postępowanie. Jednak w dniu [...] r. do organu nadzoru budowlanego wpłynął wniosek [...] o podjęcie zawieszonego postępowania. Jak wynika z załączonych dokumentów, w tym z pisma Urzędu Miasta i Gminy K. z dnia [...] r. ([...]), przez urzędem nie toczy się postępowanie o wydanie warunków zabudowy dla działek o nr [...] i [...] położonych w B. , gm. K.. Do Urzędu Miasta i Gminy K. wpłynął wniosek o wydanie takiej decyzji, jednak bez wymaganych załączników, a w związku z tym, że nie uzupełniono wymaganej dokumentacji, wniosek ten pozostawiono bez rozpoznania. Z uwagi na to, że inwestorzy nie przedłożyli do dnia wydania decyzji żadnych wymaganych dokumentów niezbędnych w celu podjęcia próby legalizacji inwestycji, należało wydać decyzję nakazującą rozbiórkę budynku usługowego. W odwołaniu z dnia [...] r. R. G., R. G. i R. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie – w razie nieuwzględnienia powyższego żądania – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. (1) art. 48 ust. 1 i 4 Pr.bud. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż budowa przedmiotowego obiektu prowadzona była bez wymaganego pozwolenia na budowę i w wyniku tego stanowi on samowolę budowlaną, podczas gdy w rzeczywistości stanowi jedynie odstępstwo od pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] z dnia [...] r.; (2) art. 28 ust. 1 Pr.bud. poprzez uznanie, iż przedmiotowa budowa nie była prowadzona na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy została ona zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] z dnia [...] r., a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. (1) art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, niewyczerpujące zebranie materiału w sprawie oraz jego rozpatrzenie w sposób naruszający swobodną ocenę dowodów przez organ I instancji; (2) art. 107 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 1 Pr.bud. poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę, która to decyzja nie zawiera elementów obligatoryjnych dla decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę obiektu. W uzasadnieniu odwołujący podnieśli, że sporny budynek powstał w latach 2001-2005 na mocy decyzji wydanej przez Starostę [...] dnia [...] r., nr [...], wobec czego nie stanowi samowoli budowlanej, ale odstępstwo od pozwolenia na budowę. Ponadto wskazali, że dowodu w sprawie nie mogą stanowić zdjęcia lotnicze uzyskane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wykonane w dniu [...] r. mające świadczyć o tym, że sporny budynek nie istniał w 2004 r., albowiem zdjęcie to jest mało czytelne i treści z niego wynikające winny być poparte opinią biegłego geodety. Wyjaśnili również, że zdjęciu przeczą zeznania świadka D. Ś., a nie było podstaw do odmowy przyznania wiary jego zeznaniom. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Pr.bud. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że ze zdjęć lotniczych wykonanych w dniu [...] r., w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. wynika niewątpliwie, że budynek, który jest przedmiotem niniejszego postępowania już istniał. Z kolei z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej z dnia [...] r. budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] nie wynika, aby przedmiotowy budynek usługowy powstał jako odstąpienie od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...]/01 z dnia [...] r., sygn. [...] Obiektu nie ma także na zdjęciu lotniczym z dnia 18 września 2004 r. W opinii organu odwoławczego obiekt został wybudowany przez R. i R. G. w okresie pomiędzy 18 września 2004 r., a wrześniem 2007 r. W opinii organu odwoławczego skoro przedmiotowy obiekt jest budynkiem i nie został wskazany w art. 29-30 Pr.bud., to jego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor decyzji takiej nie uzyskał. Prawidłowo więc PINB dla powiatu [...] wszczął i prowadził postępowanie w trybie art. 48-49 Pr.bud. W dalszej kolejności wskazano jednak, że zaskarżona decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym, bowiem PINB dla powiatu [...] nakaz rozbiórki nałożył na osoby, które w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie dysponowały prawem do obiektu. W tym kontekście organ odwoławczy wyjaśnił, że krąg podmiotów zobowiązanych do dokonania na swój koszt obowiązku, o którym mowa w art. 48 Pr.bud., określa art. 52 tej ustawy, wymieniając inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W pierwszej kolejności obowiązek dokonania rozbiórki na własny koszt ciąży na inwestorze mającym tytuł prawny do obiektu, a w przypadku braku takiego podmiotu adresatem decyzji może być właściciel lub działający w jego imieniu zarządca. W kontekście powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpoznawanej sprawie na podstawie umowy darowizny z dnia [...] r., a więc przed wydaniem zaskarżonej decyzji organu I instancji, R. G. stał się właścicielem działek nr ewid. [...], [...] oraz [...]. Na mocy umowy przeniesienia prawa własności nieruchomości z dnia [...] r., nieruchomość nr ewid. [...] stała się własnością spółki L. Sp. z o. o. z siedzibą w B. . Potwierdzają to odpisy ksiąg wieczystych nieruchomości. Natomiast z działu III ksiąg wieczystych nie wynika, aby R. i R. G. przysługiwały jakiekolwiek prawa do nieruchomości albo do budynku usługowego znajdującego się na tych nieruchomościach. Organ odwoławczy wskazał końcowo, że ponownie rozpoznając sprawę PINB dla powiatu [...] powinien ustalić w jakim zakresie budynek znajduje się na działce nr ewid. [...] i umożliwić obecnym właścicielom nieruchomości, na której znajduje się budynek, legalizację obiektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] r. R. G., R. G. i R. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i umorzenie postępowania administracyjnego w całości oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podnieśli argumenty zbieżne z argumentacją zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z dnia [...] r., nr [...], którą działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 260 ze zm.; dalej: "Pr.bud."), w której nakazano R. i R. G. rozbiórkę budynku usługowego zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] i częściowo na działce nr [...] położonych przy ul. [...] w B. , gm. K., i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy co prawda zgodził się z organem I instancji w kwestii prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 48 Pr.bud., jednak uchylił decyzję PINB z uwagi na nałożenie nakazu rozbiórki na osoby, które w dacie wydania decyzji organu I instancji nie dysponowały prawem do obiektu. Z kolei skarżący konsekwentnie podnoszą, że sporny budynek usługowy nie jest samowolą budowlaną, a stanowi istotne odstępstwo od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], o pozwoleniu na budowę. W kontekście powyższego w pierwszej kolejności należy przyznać rację organowi odwoławczemu, że PINB dla powiatu [...] nakaz rozbiórki nałożył na osoby, które w dacie wydania decyzji nie dysponowały prawem do obiektu. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 52 Pr.bud. obowiązki nakazane w decyzjach wymienionych przepisami art. 48, 49b, 50a i 51 Pr.bud. mają wykonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się przy tym pogląd, że posłużenie się w cytowanym przepisie uszeregowanym katalogiem podmiotów zobowiązanych do wykonania decyzji nie jest przypadkowe. W pierwszej kolejności podmiotem zobowiązanym do rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części jest inwestor, chyba że w okolicznościach sprawy podmiot ten w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu. Nie można zatem orzec nakazu rozbiórki wyłącznie wobec inwestora - sprawcy samowoli budowlanej, jeśli w dacie orzekania nie posiada on takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu (tak: NSA w wyroku z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1278/16 – wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji bowiem, gdy inwestor utracił już prawo do dysponowania obiektem i nieruchomością na cele budowlane, nałożenie na niego obowiązku prawnego mogłoby okazać się niewykonalne. Inwestor nie miałby praw do nieruchomości, a właściciel nie byłby związany tą decyzją. Skierowanie w takiej sytuacji decyzji do właściciela nie narusza zatem art. 52 Pr.bud., ponieważ nałożony obowiązek nie wynika z faktu, że był on stroną postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę, ale z faktu, że jest on właścicielem obiektu budowlanego dotkniętego określoną wadą prawną (tak: NSA w wyroku z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II OSK 123/15). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, ze w aktach sprawy znajdują się wydruki z Elektronicznych Ksiąg Wieczystych dla nieruchomości objętych księgami wieczystymi o numerach [...], [...] i [...] według stanu na dzień 31 styczna 2017 r., z których wynika, że na podstawie umowy darowizny z dnia [...] r., a więc przed wydaniem decyzji organu I instancji, R. G. stał się właścicielem działek nr ewid. [...], [...] oraz [...] (powstałej z podziału działki [...]). Na mocy umowy przeniesienia prawa własności nieruchomości z dnia [...] r., nieruchomość nr ewid. [...] stała się własnością spółki L. Sp. z o. o. z siedzibą w B. (k. 45 – 60 akt adm. organu II instancji). Natomiast z działu III ksiąg wieczystych nie wynika, aby R. i R. G. przysługiwały jakiekolwiek prawa do nieruchomości albo do budynku usługowego znajdującego się na tych nieruchomościach. Wobec tego organ odwoławczy zasadnie wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę PINB dla powiatu [...] powinien ustalić w jakim zakresie budynek znajduje się na działce nr ewid. [...] i umożliwić obecnym właścicielom nieruchomości, na której znajduje się budynek, legalizację obiektu. Niemniej jednak zdaniem Sądu organ odwoławczy nie ustalił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, tj. w sposób precyzyjny i niebudzący wątpliwości nie ustalił, czy przedmiotowy budynek usługowy nie powstał jako odstąpienie od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...]/01 z dnia [...] r., nr [...], a w konsekwencji, czy organ I instancji zasadnie wszczął i prowadził postępowanie w trybie art. 48-49 Pr.bud. Poczynione w tym zakresie ustalenia nie znajdują uzasadnienia w zgormadzonym w sprawie materiale dowodowym i są co najmniej przedwczesne. W kontekście powyższego należy wyjaśnić, że przepisy ustawy Prawo budowlane przewidują trzy odrębne tryby likwidacji skutków samowoli budowlanej: tryb określony w art. 48, tryb z art. 49b oraz tryb przewidziany przepisami 50-51 Prawa budowlanego. Tryby te są trybami rozłącznymi, stosowanymi w odmiennych stanach faktycznych. Na podstawie art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 49b ustawy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2 rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Z kolei tryb określony w przepisach art. 50-51 ustawy znajduje zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, a więc m. in. wtedy, gdy obiekt stanowi odstępstwo od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji ustosunkowując się do wyżej zakreślonej kwestii spornej wyjaśnił, że ze zdjęć lotniczych wykonanych w dniu [...] r., w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. wynika bez wątpliwości, że budynek, który jest przedmiotem niniejszego postępowania już istniał. Z kolei z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej z dnia [...] r. budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] nie wynika, aby przedmiotowy budynek usługowy powstał jako odstąpienie od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., sygn. [...] Obiektu nie ma także na zdjęciu lotniczym z dnia 18 września 2004 r. W opinii organu odwoławczego obiekt został wybudowany przez R. i R. G. w okresie pomiędzy 18 września 2004 r., a wrześniem 2007 r. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że prawidłowo wszczęto i prowadzono postępowanie w trybie art. 48-49 Pr.bud. W kontekście powyższego Sąd wyjaśnia, że stanowisko organu odwoławczego wyrażone w tej kwestii jest wyjątkowo lakoniczne, a twierdzenia skarżących, że przedmiotowy budynek powstał jako odstępstwo od pozwolenia na budowę z 2001 r., nie sposób zweryfikować na podstawie akt sprawy, albowiem nie zawierają one wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego na rozstrzygnięcie tej kwestii. Należy bowiem zauważyć, że w aktach sprawy brak jest mapy obrazującej usytuowanie spornego obiektu, co jest o tyle istotne, że na zdjęciach lotniczych, na które powołuje się organ, nie naniesiono granic działek i nie zaznaczono spornego obiektu, a budynków jest więcej, niż jeden. Wobec tego w istocie nie wiadomo, które z budynków widocznych na zdjęciach lotniczych są posadowione na działkach nr [...], [...] i nr [...]. Z porównania zdjęć lotniczych z 18 września 2004 r. oraz 17 września 2007 r. wynika co prawda, że sporny budynek najprawdopodobniej znajduje się po prawej stronie, albowiem na zdjęciu z 2004 r. widać obiekt budowlany w realizacji (tj. szkielet budynku bez dachu), a na zdjęciu z 2007 r. widać budynek z dachem, tym niemniej ze zdjęć wynika, że na działce usytuowanych jest więcej obiektów. Należy również podkreślić, że zaświadczenie o zgłoszeniu zakończenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zostało wydane inwestorom w dniu [...] r. Z powyższego wynika jedynie, że organy nadzoru budowlanego słusznie wywnioskowały, że przedmiotowy obiekt został wybudowany przez R. i R. G. w okresie pomiędzy 18 września 2004 r., a wrześniem 2007 r., co jednak nie wyklucza, że mógł on powstać w trakcie realizacji budowy na podstawie pozwolenia z 2001 r. – jako odstępstwo od tego pozwolenia. Co więcej, na potwierdzenie zajętego stanowiska organ I instancji powołuje inwentaryzację geodezyjną podwykonawczą z dnia [...] r. (k. 2 akt organu II instancji), która zdaniem Sądu – w ramach dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego – nie jest wystarczająca, aby w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że sporny obiekt nie stanowi odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z 2001 r. Co prawda organ odwoławczy pozyskał do akt sprawy kopię decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., sygn. [...] (k. 1 akt adm. organu II instancji), jednak nie dołączył do akt sprawy projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją, wraz z projektem zagospodarowania terenu. Tymczasem dopiero porównanie tego, co skarżący planowali wybudować (projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania terenu) ze stanem obecnym pozwoliłoby na rzetelną ocenę, czy sporny budynek stanowi, czy też nie, odstępstwo od projektu budowlanego zatwierdzonego omawianą decyzją o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego koniecznym jest przypomnienie, że wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Oznacza to kompetencję organu odwoławczego do przeprowadzenia samodzielnych ustaleń faktycznych i dokonania na ich podstawie ponownej oceny sprawy. Motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, powinny natomiast zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący, aby możliwe było ustalenie zajętego przez organ odwoławczy stanowiska, również w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniu. Uzasadnienie decyzji organu II instancji, w którym brak rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo brak odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów, pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżona decyzja WINB została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], albowiem wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. i 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uzupełni materiał dowodowy o mapy sytuacyjne z widocznymi granicami działek i zaznaczonym obiektem oraz projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania działki zatwierdzony decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. Organ wrysuje również granice działki i sporny obiekt w zgromadzone w aktach sprawy zdjęcia lotnicze. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy porównując istniejący stan faktyczny ze stanem widocznym na zdjęciach lotniczych zweryfikuje, czy sporny budynek stanowi odstępstwo od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], a swoje stanowisko w sposób spójny i logiczny przedstawi w uzasadnieniu decyzji. To z kolei zaważy na ocenie organu odwoławczego, czy organ I instancji zasadnie zastosował w sprawie regulację zawartą w art. 48 Pr.bud., czy też winien zastosować regulacje zawarte w przepisach art. 50-51 Pr.bud. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na koszty postępowania składa się kwota [...]zł tytułem opłaty sądowej od skargi, kwota [...]zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.