II SA/Po 308/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] września 2019 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] lutego 2019 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dowódcy 33. [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]

Dnia [...] stycznia 2017 r. Dowódca 33. [...] wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o zwolnieniu [...]. S. M. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2016 r. wyznaczeniu na nowe stanowisko służbowe. Postanowieniem nr [...], z dnia [...] kwietnia 2017 r., Dowódca [...] dokonał sprostowania oczywistej omyłki w rozkazie nr [...] w ten sposób, że zamieniono tiret [...] "zwalniam z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2016 r. wyznaczam na stanowisko służbowe" na "zwalniam z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2017 r. wyznaczam na stanowisko służbowe", zmieniając w ten sposób datę wyznaczenia na stanowisko służbowe. Następnie, w dniu [...] grudnia 2018 r., postanowieniem nr [...] Dowódca [...] [...] dokonał sprostowania oczywistej omyłki w Rozkazie [...] w ten sposób, że skreślono "zwalniam z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2016 r. wyznaczam na stanowisko służbowe" i wpisano "zwalniam z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2017 r. wyznaczam na stanowisko służbowe", tj. zmieniając cezurę czasową wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. Pismem z dnia [...] stycznia 2018 roku [przyp. Sadu – winno być 2019] S. M. złożył zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. wskazując, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo, zwłaszcza art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. wskazując, iż jest ono prawidłowe w świetle obowiązujących regulacji prawnych i nie narusza prawa. Skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego wniósł S. M. zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1, 80, 156 § 1 pkt 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kpa i wskazując, iż w obrocie prawnym nie mogą funkcjonować dwa rozstrzygnięcia ostateczne , wydane w tej samej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2019 r. skarżący zarzucił niezrozumienie zarzutów skargi i również podtrzymał swoje stanowisko. Na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r., Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] wskazał, iż postanowienie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] nie było dotychczas znane organowi II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 roku, poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa)). Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że konieczne było jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, jak również, na zasadzie art. 135 Ppsa, koniecznym było uchylenie postanowienia organu I instancji. Należy bowiem wskazać, że w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. na skutek oczywistej omyłki pisarskiej wskazano nieprawidłowo datę zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia do na nowe stanowisko służbowe, co według treści rozkazu miało nastąpić z dniem [...] lutego 2016 r. Omyłka dotyczyła daty rocznej. Z tego powodu rozkaz ten sprostowano – postanowieniem nr [...]/2017 z dnia [...] kwietnia 2017 r. – wskazując właściwą datę, tj. 2017 r. Z nieznanych powodów, w dniu [...] grudnia 2018 r. zostało wydane postanowienie prostujące nr [...] o treści identycznej jak postanowienie nr [...] Należy jednak zauważyć, że prostowało ono tym razem rozkaz personalny, którego treść została już wcześniej zmieniona. Nie mogła zatem wywołać żadnego skutku prawnego, albowiem tekst podlegający sprostowaniu już nie istniał (został skutecznie zmieniony). Organ II instancji, w związku z wniesieniem przez skarżącego zażalenia, nie mając wiedzy (z uwagi na brak kontroli instancyjnej) o istnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2017 nr [...]/2017, dostrzegając konieczność sprostowania omyłki w rozkazie personalnym nr [...], w konsekwencji utrzymał w mocy "drugie" postanowienie prostujące" – tj. postanowienie nr [...] W opisanych okolicznościach nie ulega wątpliwości, że koniecznym było wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia nr [...] oraz utrzymującego je w mocy postanowienia nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] został bowiem skutecznie sprostowany postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]/2017, w rezultacie czego postawienie prostujące z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] odnosiło się do nieistniejących zapisów. Organ II instancji nie miał zatem podstaw do utrzymania w mocy postanowienia z dnia [...] grudnia 2018 r. Należy zatem zgodzić się ze skarżącym, iż organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, czego konsekwencją były wadliwe decyzje. To naruszenie przepisów postępowania bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, orzeczono, jak w sentencji.