II SA/Po 27/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 4 kwietnia 2025 r., nr [...], znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 31 października 2025 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium" lub "SKO"), po rozpoznaniu odwołania Z. G. (dalej również jako "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia 4 kwietnia 2025 r., nr [...]. Decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 4 kwietnia 2025 r., nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił Z. G. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku usługowego centrum zabaw dla dzieci i rozbudowie o wiatę, na terenie położonym w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że planowana inwestycja nie spełnia wszystkich wymogów przewidzianych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Z 2024 r., poz. 1130 dalej jako “u.p.z.p."), w tym przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, tj. w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy. W odwołaniu od opisanej decyzji Z. G. wskazał, że decyzją z dnia 9 lutego 2023 r., nr [...], organ I instancji wydał uprzednio warunki zabudowy dla dwukondygnacyjnego budynku, co w jego ocenie świadczy o braku konsekwencji w podejmowaniu decyzji administracyjnych. Odwołujący nie zgodził się ze sprzeciwami sąsiadów dotyczącymi m.in. intensywnego oświetlenia, nadmiernego hałasu, braku miejsc parkingowych, nieprawidłowego odprowadzania wód opadowych oraz braku zachowania minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Wskazał również, że przy ul. [...] posiada działkę, na której wyznaczy około 400 m2 na dodatkowe miejsca postojowe. Dodatkowo podniósł, że prowadzona przez niego działalność to centrum zabaw dla dzieci, a wydana decyzja odmowna jest w jego ocenie krzywdząca. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 31 października 2025 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy opisaną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że na wniosek strony, na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w ramach którego powołany uprawniony urbanista przeprowadził nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie analizy urbanista uznał, iż spełnione zostały wszystkie warunki do ustalenia warunków zabudowy i przygotował projekt decyzji o warunkach zabudowy. Dalej SKO wskazało, że na skutek licznych sprzeciwów przeanalizowało ponownie sprawę uznając, iż brak jest podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Organ II instancji stwierdził, że planowana wysokość budynku, wynosząca maksymalnie 9,0 m, nie znajduje kontynuacji w obszarze analizowanym, w którym wskaźnik ten dla budynków usługowych ustalono na poziomie maksymalnie do 7,0 m. Ponadto ustalono, że średni wskaźnik zabudowy dla obszaru analizy kształtuje się na poziomie 15%, podczas gdy już obecna zabudowa na działce wnioskodawcy zajmuje ok. 25% powierzchni, co sprawia, że planowana rozbudowa zajmująca kolejną powierzchnię jest niemożliwa. Organ nadmienił ponadto, że z intensywnym użytkowaniem obiektu wiążą się nierozwiązane dotąd uciążliwości dla sąsiedztwa. Należą do nich przede wszystkim problem parkowania pojazdów skutkujący uciążliwością komunikacyjną oraz hałas, stanowiący podstawowy czynnik emisji generowanej przez użytkowanie istniejącego centrum zabaw. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Z. G. zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w sytuacji gdy sprawa została już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tj. decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] o ustalenie warunków zabudowy z dnia 9 lutego 2023 r. (sygn. akt [...]) na tej samej działce na rzecz tego samego wnioskodawcy; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 63 ust 1 u.p.z.p. poprzez jego pominięcie i przyjęcie, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy i temu samemu wnioskodawcy można wydać więcej niż jeden raz, a w konsekwencji doprowadzenia do sytuacji w której istnieją dwie sprzeczne ze sobą decyzje o warunkach zabudowy; 3. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że planowana inwestycja nie będzie spełniać wymagania w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy w sytuacji gdy takie wymaganie zostało spełnione 4. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że planowana inwestycja nie będzie spełniać wymagania w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy w sytuacji gdy takie wymaganie zostało spełnione ponieważ nie zapewnia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, w sytuacji gdy spełnia wymóg jednego miejsca parkingowego na 30m2 zabudowanej powierzchni, a organ nie wskazał żadnych przepisów, które wyznaczałyby inne obowiązki w tym zakresie; 5. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym pominięcie faktu, że co do tej samej działki wydano już decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] o ustalenie warunków zabudowy z dnia 9 lutego 2023 r. (sygn. akt [...]) w której stwierdzono, że jest możliwe na tej samej działce na rzecz tego samego wnioskodawcy ustalenie warunków zabudowy i nie wyjaśnienie dlaczego w tej sprawie pominięto treść tej decyzji i wydano decyzję z nią sprzeczną; 6. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnieniu podstaw prawnych twierdzenia, że skarżący nie zapewnia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych oraz niewskazanie jaka zdaniem organu ilość miejsc parkingowych i zapewniałaby spełnienie wymagań z zakresu kontynuacji funkcji zabudowy i realizację planowanej inwestycji w sytuacji gdy z opinii urbanisty wydanej w niniejszej sprawie wynika, że skarżący spełnia ten warunek, do czego organ w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji i nie wskazał podstawy prawnej swoich twierdzeń. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej je decyzji organu I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z kopii decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] o ustalenie warunków zabudowy z dnia 9 lutego 2023 r. (sygn. akt [...]) na okoliczność istnienia prawomocnej decyzji dotyczącej tej samej działki i tego samego wnioskodawcy. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, iż decyzja z dnia 9 lutego 2023 r. dotyczyła ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego, a zaskarżona decyzja dotyczy nadbudowy budynku usługowego. W pozostałym zakresie organ powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż wbrew twierdzeniom organów analiza urbanistyczna nie zawierała stwierdzenia jakoby maksymalna wysokośc budynków usługowych w analizowanym obszarze miala wynosić 7 m. W analizie tej można przy tym zanleść stwierdzenie, że kalenica najwyższego budynku w analizowanym obszarze wynosi 11 m, a więc jest wyższa od wnioskowanej nadbudowy. Ponadto pełnomocnik wskazał, iż organ wydając decyzję nie tylko pominął wyniki analizy urbanistycznej ale i nie wyjaśnił dlaczego i na podstawie jakich dowodów dokonał odmiennej analizy. Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącego r. D. podtrzymała skargę oraz wnioski w niej zawarte. Pełnomocnik skarżącego M. G. oświadczył, iż popiera skargę podnosząc, że rozbudowa sali zabaw jest korzystna dla społeczności lokalnej ponieważ mieszkańcy korzystają z tej inwestycji, a ponadto w ramach prowadzenia działalności gospodarczej zatrudniani są mieszkańcy miejscowości [...]. Odnoście miejsc parkingowych wskazał, że na innej nieruchomości skarżącego zapewnione jest 10 miejsc parkingowych, w przypadku rozbudowy sali zostaną podjęte działania dla zapewniania możliwości parkowania. Pełnomocnik uczestników postępowania wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że działka inwestora zlokalizowana jest przy ulicy, przy której poza nią zlokalizowana tylko zabudowa jednorodzinna i już istniejąca działalność generuje hałas i znaczne utrudnienia dla sąsiadów, co się zwiększy w przypadku rozbudowy. Podnosi, że skoro działka już jak wynika z analizy zagospodarowana jest z większą intensywnością niż działki sąsiednie, to tym bardziej nie można tej intensywności jeszcze zwiększyć poprzez rozbudowę. Podkreślił, że dla niniejszej sprawy bez znaczenia pozostają wcześniejsze decyzje o warunkach zabudowy wydane dla działki inwestora i innych działek, albowiem w analizie urbanistycznej uwzględniać można tylko istniejące zagospodarowanie terenu, a nie potencjalne, dla którego wydane warunki zabudowy, które nie zostały zrealizowane. Uczestnik postępowania S. P. i oświadczył, że już istniejące zagospodarowanie działki inwestora powoduje, iż on i pozostali sąsiedzi zostali pozbawienia elementarnego prawa do wypoczynku. Wskazuje, że pierwotnie działalność inwestora miała ograniczać się do niewielkiej sali zabaw z 5 miejscami parkingowymi, a ona już obecnie rozrosła się do takiej wielkości, iż parkuje przed nią i 30 pojazdów, a dalsza rozbudowa spowoduje dalsze pogorszenie już trudnych warunków życia sąsiadów. Uuczestnik postepowania D. P. podała, że już istniejąca działalność jest tak uciążliwa dla sąsiadów, że ona chcąc wypocząć opuszcza w weekendy miejsce swojego zamieszkania. Uczestniczka podała, że zorganizowanie miejsc parkingowych przez inwestora jest przykładem tej dolegliwości, bo 10 miejsc w jednej linii zostało zlokalizowanych przy granicy działki inwestora, co generuje hałas i uciążliwości dla sąsiadów. Uczestnik postępowania B. M. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że już istniejąca działalność naraziła ją na koszty, bowiem ze względu na wielkie okna w budynku inwestora wychodzące na jej działkę, musiała zapewnić ogrodzenie swojej działki, a rozbudowa tego budynku w szczególności jego podwyższenie spowoduje, że ponownie zostanie pozbawiona prywatności na swojej nieruchomości. Podaje, że już prowadzona działalność doprowadziła u niej do nerwicy więc dalsza jej rozbudowa spowoduje, że będzie musiała sprzedać działkę, bo nie będzie nadawała się do mieszkania. Uczestniczka postępowania R. S. wniosła o oddalenie skargi wyjaśniając, że jest właścicielką działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora, na garażu ma zamontowaną instalację fotowoltaiczną. Rozbudowa w górę budynku inwestora spowodowuje jej zacienienie i bezużyteczność. Dodatkowo odwołałą się do poprzednich wypowiedzi uczestników, wskazując na hałas z już istniejącej inwestycji i że rozbudowa jeszcze zwiększy hałas. Uczestnik postępowania K. K. wniósł o oddalenie skargi przychylając się do stanowiska pozostałych uczestników, a dodatkowo wskazując na dokuczliwość odorową związaną z serwowaniem posiłków w przedsiębiorstwie inwestora oraz z brakiem po stronie inwestora dbałości o opróżnianie szamba. Obie te intensywności jeszcze się zwiększą po rozbudowie inwestycji i zwiększeniu liczby gości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku usługowego centrum zabaw dla dzieci i rozbudowie o wiatę, na terenie położonym w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U. z 2024, poz. 572 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 – zwanej dalej "u.p.z.p."). Przy czym w tym miejscu zaznaczyć należy, iż stosownie do art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej (tj. od dnia 24 września 2023 r.) i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie (nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r.) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym oraz nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a u.p.z.p. Z tych też względów organy zasadnie rozpatrywały wniosek Skarżącego złożony dnia 5 czerwca 2024r. na podstawie u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym. Nadto w sprawie zastosowanie znajdowało nieobowiązujące obecnie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm. dalej jako rozporządzenie). Otóż o ile ten akt wykonawczy do u.p.z.p. został uchylony dnia 26 lipca 2024 r. na skutek wejścia w życie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024r., poz. 1116), o tyle zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przechodząc do meritum sprawy Sąd postanowił w pierwszej kolejności odnieść się do najdalej idącego zarzutu tj. zarzutu nieważności postępowania wynikającej z wydania decyzji w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzja administracyjną. W orzecznictwie, jak i w doktrynie nie budzi żadnych wątpliwości teza, że ta sama sprawa administracyjna nie może być rozstrzygana kilka razy. Wypływająca z art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji administracyjnych w swoim formalnym aspekcie wyraża się w tym, że ostateczne decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Zasada trwałości decyzji administracyjnej powinna skutkować honorowaniem stanu prawnego wynikającego z ostatecznej decyzji. Oznacza to, że ani sąd, ani organ administracyjny nie są uprawnieni do jej kwestionowania, w szczególności pod względem jej merytorycznej zasadności i są nią związani dopóki ostateczna decyzja rozstrzygająca określoną kwestię pozostaje w obrocie prawnym. Jej adresaci mają natomiast prawo oczekiwać, że decyzja ponownie rozstrzygająca tę sprawę, co do jej istoty nigdy nie zapadnie. Zasada ta zapewniająca stabilizację i pewność obrotu prawnego została zabezpieczona sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) – tzw. res iudicata, przed ponownym rozstrzygnięciem tożsamej sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 stycznia 1998 r. sygn. akt III SA 103/97 z glosą B. Adamiak, OSP z 1999 r., z. 1, poz. 19, z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1895/10, Lex nr 114925; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 13. Warszawa 2014 r., str. 93; M. Jaśkowska i A. Wróbel. Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el). Kluczowe zatem w niniejszej sprawie, w świetle zarzutów skargi, pozostaje więc ustalenie tożsamości sprawy zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 9 lutego 2023 r., nr [...] – załączoną do skargi- o ustalenie warunków zabudowy, a wnioskiem złożonym w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego wskazać należy, iż o tożsamości sprawy można mówić wówczas, gdy dostrzegalna jest identyczność czterech elementów identyfikujących stosunek administracyjnoprawny: podmiotów, przedmiotu, determinanty faktycznej oraz determinanty prawnej. Zauważyć należy, że decyzja administracyjna, która stała się decyzją ostateczną, zgodnie z zasadą trwałości może być wzruszona tylko w nadzwyczajnym trybie kontroli, ponadto tworzy stan powagi rzeczy osądzonej. Sytuację taką należy rozumieć jako skuteczne, jednostronne, trwałe skonkretyzowanie stosunku administracyjnoprawnego między stroną postępowania a organem administracji publicznej, który dokonał takiej konkretyzacji. Od tej pory wzajemne relacje stron stosunku kształtuje decyzja administracyjna, usuwając w cień abstrakcyjną normę prawa administracyjnego materialnego, stanowiącą podstawę postępowania zwieńczonego wydaniem decyzji. Zasada res iudicata stanowi przeszkodę wobec ponownej konkretyzacji tego samego stosunku administracyjnoprawnego, a więc w oparciu o niezmieniony stan faktyczny i prawny sprawy, kształtowany przez przepisy prawa materialnego. Wobec powyższego wskazać należy, iż pomimo tożsamości podmiotowej nie możemy mówić o tożsamości przedmiotowej. W pierwszej kolejności wskazać należy, na co słusznie zwrócił organ w odpowiedzi na skargę, iż decyzja z dnia 9 lutego 2023 r. dotyczyła budowy budynku usługowego, zaś niniejsza sprawa dotyczy rozbudowy zrealizowanego na podstawie ww. decyzji budynku. Ponadto wskazać należy, iż wysokość budynku w decyzji z dnia 9 lutego 2023 r. została określona na 6,5 m, podczas gdy obecnie Skarżący wnioskuje o 9 m po nadbudowie. Ponadto z wniosku wynika, że Inwestor planuje zwiększyć powierzchnię zabudowy o 30m2. Wobec powyższego wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi, z uwagi na wskazane różnice, w sprawie nie zachodzi tożsamość pomiędzy kontrolowaną decyzją, a decyzją z dnia 9 lutego 2023 r.. Przechodząc do istoty sprawy wskazać należy, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuuje zasadę, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ("m.p.z.p.") określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – zob. art. 4 ust. 2 i art. 59 u.p.z.p. – czyli, jak wynika z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p., decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że inwestor (osoba, która zamierza dokonać zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych), w przypadku braku m.p.z.p., w pierwszej kolejności powinien wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż teren inwestycji określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadnie przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. u.p.z.p. Ponadto należy wskazać, że art. 6 ust. 2 u.p.z.p. uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesów osób trzecich. Przepis powyższy wyraża zasadę swobody inwestowania na własnym gruncie. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o dopuszczalnym w świetle państwowego porządku planistycznego, sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p.. Zasadniczo sprowadzają się do konieczności kontynuacji zabudowy istniejącej w sąsiedztwie terenu inwestycji w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), odpowiadającej ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodności charakteru zabudowy z charakterem gruntów (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.) oraz zgodności planowanej zabudowy z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wymóg kontynuacji przez nową zabudowę funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych zabudowy już istniejącej wokół terenu objętego wnioskiem, nazwany został zasadą dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do funkcji i cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. W wyroku z dnia 24.02.2005 r. (sygn. IV SA/Wa 950/04, CBOSA) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że regulacja powyższa ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do istniejącej w sąsiedztwie funkcji (rodzaju) zabudowy oraz cech i parametrów zabudowy o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Aby można było ustalić warunki dla nowej zabudowy, na terenie sąsiadującym z terenem inwestycji, dostępnym z tej samej drogi publicznej co teren inwestycji, musi znajdować się co najmniej jeden obiekt podobny do planowanego, pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji zarówno funkcji zabudowy (rodzaju zabudowy), jak i parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (vide: definicja "dobrego sąsiedztwa" według brzmienia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). W tym miejscu zaznaczyć należy, iż na postępowanie wyjaśniające, prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, składa się między innymi dokonanie analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru otaczającego działkę, której dotyczy wniosek inwestora. W sprawie nie jest kwestionowane i nie budzi wątpliwości tut. Sądu, że prawidłowo wyznaczono obszar analizowany, a który służy przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. W dalszej kolejności wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowym utrwalone są poglądy na temat roli, znaczenia i standardów, jakim powinna odpowiadać analiza urbanistyczno-architektoniczna. Poglądy te Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela i przyjmuje jako własne. Analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 listopada 2021 r., II SA/Po 80/21, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zawarte w analizie dane nie są wystarczające dla stwierdzenia braku kontynuacji wysokości zabudowy, jak uznały to organy w niniejszej sprawie. Sąd osobno – w dalszej części uzasadnienia - odniesie się do dodatkowej argumentacji podniesionej przez organ odwoławczy. Jednakże w tym miejscu podkreślić należy, iż co prawda w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że nie zostały spełnione dwie przesłanki do pozytywnego rozpoznania wniosku o warunki zabudowy, to jednakże z całokształtu uzasadnienia wynika, iż podstawę wydania decyzji odmownej przez organ I instancji stanowiła wyłącznie okoliczność braku kontynuacji wysokości zabudowy. Odnośnie wysokości zabudowy § 7 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że wysokość zabudowy ustala się na podstawie wysokości zabudowy na dostępnych z tej samej drogi publicznej przylegających działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach, o których mowa w ust. 1, przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na tych działkach (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). Tym samym analiza urbanistyczna winna zawierać informacje na temat wysokości budynków występujących w obszarze analizowanym, a przede wszystkim budynków na działkach sąsiednich. Natomiast w niniejszej sprawie w zestawieniu parametrów zabudowy całkowicie zignorowano ten parametr. Tym samym stwierdzenia zawarte w analizie nie znajdują żadnego potwierdzenia w zgromadzonych aktach administracyjnych. Ponadto podkreślenia wymaga, iż w analizie, a następnie w wynikach stwierdzono, że na analizowanym obszarze budynki o funkcji usługowej są jednokondygnacyjne o wysokości do ok. 7,0 m. Powyższe stwierdzenie budzi poważne wątpliwości, ponieważ zestawienie działek w obszarze analizowanym i ich parametrów w tabeli wskazuje, że w analizie urbanistycznej nie brano pod uwagę żadnej zabudowy o funkcji usługowej czy też produkcyjnej. Powyższe wprost wynika z części tabeli odnoszącej się do szerokości elewacji frontowej budynków usługowych czy też szerokości elewacji frontowych budynków produkcyjnych, gdzie w odniesieniu do żadnej z działek nie określono tego parametru. Tym samym Sąd nie dysponuje żadnymi danymi pozwalającymi na weryfikację powyższego twierdzenia urbanisty następnie powielonego przez organy. Powyższych danych nie dostarcza również analiza sporządzona na zlecenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w której wskazano, że "wprowadzając wysokość kompromisową pomiędzy wysokościami górnej krawędzi elewacji frontowych (3,5 – 8,5 m) oraz wysokością kalenic na poziomie 11,0 m ustalono wysokość maksymalna budynku do górnej krawędzi kalenicy, attyki lub innego najwyższego punktu budynku na 8,5 m". Również w przypadku tej analizy nie przedstawiono danych wyjściowych pozwalających na weryfikację takich wniosków. Z powyższych względów podkreślić należy, że sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. Zwrócić również należy uwagę, że analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z przepisami, przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania (por. wyrok WSA w Poznaniu z 21 września 2016 r., IV SA/Po 509/16, CBOSA). Odnosząc się natomiast do parametru powierzchni zabudowy wskazać należy, iż na powyższe uwagę zwrócił dopiero organ odwoławczy, podczas gdy zarówno z analizy urbanistycznej sporządzonej na zlecenie organu I instancji jak i analizy sporządzonej na etapie postępowania odwoławczego wynika, że warunek powyższy został spełniony. Stosownie do § 5 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (ust. 1). Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (ust. 2). Odnosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż z tabeli analizy urbanistycznej wynika, że średnia powierzchnia zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 14,6 %. Maksymalna powierzchnia zabudowy wynosi zaś 24,8 %. Z analizy tej wynika również, że nieruchomość będąca przedmiotem inwestycji jest już zabudowania w 27,5 %. Wobec powyższego w ocenie Sądu patrząc na wskaźnik powierzchni zabudowy zwłaszcza przez pryzmat wymagań ładu przestrzennego, raczej trudno w sposób w pełni racjonalny uzasadnić dopuszczenie jeszcze większej powierzchni zabudowy niż występuje w obszarze analizowanym. W ocenie składu orzekającego dopuszczenie możliwości zwiększenia powierzchni zabudowy w sytuacji gdy procent zabudowy działki na której planowana jest inwestycja nie tylko przekracza średnią wartość tego parametru w obszarze analizowany ale jest również większy od maksymalnego występującego w obszarze analizowanym może naruszać istniejący ład przestrzenny. Jednakże na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, iż inwestor został całkowicie zaskoczony argumentem o braku kontynuacji zabudowy w zakresie parametru powierzchni zabudowy. Jak wskazano już wyżej ani z decyzji organu I instancji, a przede wszystkim ze sporządzonych w sprawie analiz urbanistycznych w żadnym stopniu nie wynika, że planowania inwestycja w zakresie rozbudowy powoduje brak kontynuacji tego parametru zabudowy. Z powyższych względów odnośnie omawianego parametru podkreślenia wymaga, że jeśli organy nie znajdą podstaw ustalenia decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora, to w takiej sytuacji zobowiązane są przed wydaniem decyzji umożliwić wnioskodawczyni, w trybie art. 79a § 1 k.p.a., modyfikację wniosku. Postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, a więc to inwestor we wniosku określa zakres inwestycji oraz planowane parametry, zaś rolą organu jest ich weryfikacja i ustalenie, czy na danym obszarze możliwa jest inwestycja o takich parametrach, czy będzie ona spójna z zastanym ładem przestrzennym, czy też dany rodzaj zabudowy jest możliwy, ale przy innych parametrach, wynikających z przeprowadzonej analizy. W tym ostatnim przypadku organ administracji jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Oznacza to, że współcześnie przepisy procedury administracyjnej pozwalają na wyprzedzające poinformowanie inwestora o przeszkodach w zakresie dopuszczenia zabudowy o określonych wskaźnikach i parametrach. Dzięki temu wnioskodawca ma szansę dostosować swój wniosek i nie jest zaskakiwany negatywnym rozstrzygnięciem. Z drugiej strony, jeżeli wnioskodawca podtrzyma żądanie w pierwotnej wersji, organ ma podstawę zakładać, że inwestor jest zdeterminowany, aby uzyskać warunki zabudowy dla przedsięwzięcia w konkretnym, sprecyzowanym wariancie przedstawionym we wniosku (por. wyrok NSA z 8 września 2021 r., II OSK 1601/21; wyrok NSA z 3 sierpnia 2021 r., II OSK 1351/21). Tym samym, organ odwoławczy, mając zamiar powołać się na przesłankę braku dopuszczalności zwiększenia powierzchni zabudowy winien o powyższym poinformować wnioskodawcę, który mógłby dokonać modyfikacji wniosku w tym zakresie. Natomiast brak stosownej informacji, w szczególności z punktu widzenia poinformowania przez organ odwoławczy o sporządzonym pozytywnym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, pozostaje w całkowitej sprzeczności nie tylko z treścią art. 79a k.p.a. ale również w sposób oczywisty narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) Odnosząc się natomiast do kwestii hałasu wskazać należy, iż organ odwoławczy w tym zakresie jest niekonsekwentny. Z jednej strony słusznie Kolegium podniosło, że stwierdzenie przekroczenia norm może być podstawą do interwencji odpowiednich organów i nie może być jednak podstawą do kwestionowania wniosku. Z drugiej zaś strony wskazuje, iż inwestor pomimo wcześniejszych skarg i interwencji nie podjął działań mających na celu ograniczenie hałasu. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w zakres zasady dobrego sąsiedztwa nie wchodzą kwestie uciążliwości powodowane przez hałas, wibracje czy też uciążliwości zapachowe. Jak bowiem podniesiono wyżej w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy chodzi jedynie o ustalenie czy forma planowanej inwestycji daje się pogodzić z zastanym na obszarze analizowanym sposobem zagospodarowania. Nie bada się natomiast rzeczywistego czy potencjalnego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2569/21, LEX 3386611). Z tych też względów argumentacja uczestników postępowania zgłoszona na rozprawie, a odnoszących się do uciążliwości związanych z funkcjonowaniem istniejącego już budynku usługowego nie mogła stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jako kolejną okoliczność przemawiającą za odmową ustalenia warunków zabudowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż obecny stan zainwestowania wskazuje na ewidentny brak miejsc parkingowych, a zarazem brak możliwości na ich zwiększenie, jeżeli nie nastąpiłby działania w kierunku pozyskania i adaptacji innych terenów. Kolegium zaznaczyło, że doprowadzenie stanu istniejącego obiektu do zgodnego z obowiązującymi przepisami wymusza radykalne ograniczenie liczby miejsc parkingowych w obszarze działki inwestora. Stan taki oznacza, że realizacja wymaganej ilości parkingów bez zaangażowania dodatkowych terenów nie jest możliwa. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż o ile organ w decyzji o warunkach zabudowy ma prawo określić minimalną liczbę miejsc do parkowania, co obecnie potwierdza rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2024r., poz. 1116), to jednakże nie może jako podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy powoływać się na okoliczność braku zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych. Przy czym podkreślenia wymaga, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w żadnym miejscu nie wskazało jaka ilość miejsc parkongowych powinna zostać zapewniona, a wyłącznie ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że obecny stan zainwestowania wskazuje na ewidentny brak miejsc parkingowych, a zarazem brak możliwości na ich zwiększenie. Ponadto wskazać należy, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie bada, czy wskazana w decyzji liczba miejsc postojowych może zostać faktycznie zrealizowana na terenie objętym wnioskiem. Organ lokalizacyjny określa tylko liczbę miejsc parkingowych w decyzji, a możliwość ich realizacji jest badana dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Przygotowując projekt budowlany Inwestor musi uwzględnić warunki zapisane w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzi przygotowany przez inwestora projekt budowlany pod kątem zapewnienia ustalonej w decyzji liczby miejsc postojowych. Tym samym uwagi organu odnośnie braku miejsc parkingowych, w szczególności w świetle nadesłanych w toku postępowania administracyjnego zdjęć i stanowiska Policji, można uznać za uzasadnione, to jednakże w świetle u.p.z.p. nie mogły stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W tym miejscu podkreślić należy, iż zapadły wyrok w niniejszej sprawie w żadnym wypadku nie przesądza o dopuszczalności planowanej rozbudowy i nadbudowy inwestycji, a jedynie wskazuje na konieczność przeprowadzenia prawidłowego postępowania, w tym sporządzenia analizy urbanistycznej zawierającej wszystkie dane pozwalającej na weryfikację stanowiska organu. Sąd wskazuje, że skoro celem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. – statuującego tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa – jest zagwarantowanie wspomnianego ładu przestrzennego, to oznacza, iż trzeba badać wpływ inwestycji na otoczenie ujmowane w sensie urbanistycznym, przyjmując zarazem, że wyznacznikiem spełnienia ww. ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące na konkretnym obszarze – zasadniczo na całym obszarze analizowanym. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nakazuje bowiem wziąć pod uwagę - poza funkcją zabudowy – także parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i formę architektoniczną obiektów budowlanych, linię zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. Innymi słowy, mimo że inwestor planuje nadbudowę budowę obiektu nawet nawiązującego wysokością do obiektów znajdujących się w obszarze analizowany, co jak wskazano wyżej wymaga wyjaśnienia, to jednakże z punktu widzenia powierzchni zabudowy powstaje wątpliwość czy dopuszczenie takiej zabudowy nie doprowadzi do sytuacji gdzie gabaryty nadbudowanego obiektu odbiegać będą od tych ustalonych w obszarze analizowanym. Braki analizy urbanistycznej nie pozwalają jednak na przyjęcie na obecnym etapie, iż z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia. Podsumowując Sąd stwierdza, iż wykazana powyżej wadliwość analizy urbanistycznej podważa prawidłowość dalszych ustaleń oraz ocen organów orzekających w sprawie dotyczących wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Prawidłowe i miarodajne ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe tylko w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę urbanistyczną, za taką nie sposób uznać analizy zalegającej w aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy. Powyższe stwierdzenie oznacza konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (w tym analizy urbanistycznej), jak również rozważań oraz ustaleń co do zasadniczych wymagań dotyczących planowanej zabudowy. Z tych też względów rozpoznając sprawę ponownie organ zleci sporządzenie nowej analizy urbanistycznej uwzględniającej uwagi Sądu, a przede wszystkim zawierającej wszystkie dane wyjściowe pozwalające na weryfikację stanowiska organu co do kwestii kontynuacji czy też nie parametrów zabudowy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.)., na które składał się wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.