II SA/Po 252/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Sędzia WSA Sebastian Michalski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 4 grudnia 2025 r. nr [...], 2. uchyla postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia 21 sierpnia 2025 r. nr [...], 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 23 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium lub organ II instancji), po rozpoznaniu odwołania W. B. (dalej: skarżący, inwestor) od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] (dalej: Burmistrz lub organ I instancji) z 4 grudnia 2025 r. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch urządzeń wodnych – stawu nr [...] o pow. 4.900 m2 i głębokości 5 m na działce nr ew. [...] i [...], obręb [...], gm. [...]; stawu nr [...] o pow. 4.950 m2 i głębokości 5 m na działce nr ew. [...] i [...], obręb [...], gm. [...], utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia 25 marca 2024 r. do Urzędu Miasta i Gminy [...] wpłynął wniosek inwestora o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla ww. inwestycji. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, z której wynika, że inwestycja wpisuje się w § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a, e i f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej: r.p.m.z.o.ś.). Inwestor wskazał, że nie zamierza hodować ryb, stawy nie będą połączone ze sobą, ani innymi akwenami, ani nie będzie spuszczana z nich woda. Inwestor określił 3 warianty: zerowy (nie realizować przedsięwzięcia), najkorzystniejszy ekonomicznie i środowiskowo (wykonać inwestycję wg dalszego opisu) oraz alternatywny (rozbudowa zbiornika na całej powierzchni działek). Burmistrz zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: PPIS) oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor ZZ) o opinie w przedmiocie potrzeby sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zawiadomił też strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. PPIS postanowieniem z 30.04.2024 r. (opinia sanitarna) uznał, że inwestor powinien przedłożyć raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Podobnie uznali RDOŚ (postanowienie – uzgodnienie z 25.06.2024 r.) oraz Dyrektor ZZ (postanowienie z 23.07.2024 r.). W oparciu o powyższe stanowiska, Burmistrz w drodze postanowienia z 9.08.2024 r. stwierdził obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, który będzie spełniać wymagania z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm., dalej: u.i.ś.) oraz określił jego zakres. Następnie na wniosek inwestora Burmistrz postanowieniem z 20.09.2024 r. zawiesił postępowania administracyjne do czasu przedłożenia raportu. Inwestor dnia 23 września 2024 r. przedłożył raport oddziaływania na środowisko, w związku z czym Burmistrz z dniem 30.09.2024 r. podjął postępowanie, by też zwrócić się do Dyrektora ZZ, PPIS oraz RDOŚ z prośbą o uzgodnienie zakresu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia. W opinii sanitarnej z 7 października 2024 r. PPIS zaopiniował pozytywnie zakres decyzji ze wskazaniem wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniami. Również Dyrektor ZZ (postanowienie z 12.12.2024 r.) uzgodnił realizację przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie, określając warunki. Organy te, po uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko na wniosek RDOŚ, podtrzymały swe dotychczasowe stanowiska (odpowiednio: pismo z 12.05.2025 r. oraz z 24.06.2025 r.). RDOŚ zaś pismem z 2.01.2025 r. zwrócił się do Burmistrza, by ten, na podstawie art. 50 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 572 ze zm., dalej: K.p.a.), wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień z zakresu dot. ochrony przyrody. W reakcji na powyższe Burmistrz wystosował wezwanie do inwestora, na które ten odpowiedział. RDOŚ pismem z 3.02.2025 r. ponowił prośbę do Burmistrz z zakresu charakterystyki przedsięwzięcia, i z zakresu hydrogeologii. I na tę prośbę Burmistrz przystał, wskutek czego inwestor przedłożył uzupełnienie raportu z 18.04.2025 r. Postanowieniem z 21.08.2025 r. RDOŚ – na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 u.i.ś. oraz art. 106 § 1, 2 i 4 K.p.a. odmówił uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zamierzonej inwestycji. Wyjaśnił, że przedłożony raport posiada braki danych, które uniemożliwiają zajęcie stanowiska. Mimo wezwania inwestora, podstawowe wiadomości z zakresu hydrologii, czy ochrony akustycznej nie poddają się weryfikacji. W rezultacie Burmistrz pismem z 5.09.2025 r. na podstawie art. 81 ust. 1 u.i.ś., zapytał inwestora, czy zgadza się na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie. Inwestor wskazał, że przystępuje do opracowania wariantowania inwestycji zgodnie z uwagami organów współdziałających i zwrócił o wyznaczenie mu do dodatkowego 60-dniowego terminu na uzupełnienie materiału: opisu wariantów, ocenę oddziaływania na elementy środowiska, środki minimalizujące oraz szkice/załączniki graficzne. Zaznaczył przy tym, że przygotowanie ww. materiałów wymaga konsultacji z ekspertami. Burmistrz pismem z 25.09.2025 r. poinformował inwestora, że z uwagi na niewskazanie, który zaproponowany wariant w raporcie ma być wskazany w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 81 ust. 1 u.iś., zostanie wydana decyzja odmowna. Pismem z 3.10.2025 r. inwestor zwrócił się do Burmistrza z wnioskiem o przywrócenie terminy do uzupełnienia dokumentacji, jednocześnie przedłożył wskazywaną uprzednio dokumentację – warianty przedsięwzięcia. Decyzją z 4 grudnia 2025 r. Burmistrz [...] odmówił inwestorowi ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał na przedłożony mu raport oddziaływania inwestycji na środowisko, który nie poddawał się ocenie. Inwestor był trzykrotnie wzywany przez RDOŚ o wyjaśnienie podstawowych zagadnień środowiskowych, lecz tego nie uczynił w stopniu pozwalającym RDOŚ na ustosunkowanie się. Jak wskazał RDOŚ, raport nie pozwala na ocenę oddziaływania inwestycji na poszczególne elementy środowiska. Nie jest pełny w odniesieniu do wariantu, jaki był promowany przez inwestora. Brak uzgodnienia ze strony RDOŚ jest wiążący dla Burmistrza. Z tego też względu nie dało się pozytywnie rozpatrzyć wniosku inwestora. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor zarzucił Burmistrzowi, iż sformułował nieprawdziwą tezę, jakoby przedłożony raport nie zawierał wariantowania przedsięwzięcia. Zdaniem inwestora, w samym raporcie jest część poświęcona wariantom, gdzie jasno opisano każdy z nich. Organ I instancji niezasadnie również wykazał błędy w analizie hydrologicznej, analizie ochrony form przyrody oraz oddziaływania na faunę i krajobraz. Jak wskazano na wstępie decyzją z 23 stycznia 2026 r. Kolegium, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że skoro RDOŚ odmówił uzgodnienia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia to organ I instancji był tym związany i nie mógł postąpić inaczej. To zaś wynika z art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 u.i.ś. W skardze skierowanej do tutejszego Sądu na ww. decyzję SKO w [...] W. B., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucił organom naruszenie: 1. art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności przedłożonego przez stronę uzupełnienia karty informacji przedsięwzięcia obejmującego rzeczywiste warianty przedsięwzięcia sporządzonego zgodnie z art. 62a i art. 66 u.i.ś.; 2. art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów polegającą na bezkrytycznym przyjęciu odmowy uzgodnienia RDOŚ, bez ustalenia, czy postanowienie zostało wydane na podstawie kompletnego i aktualnego materiału dowodowego; 3. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu polegające na nieuwzględnieniu w toku uzgodnień środowiskowych materiałów złożonych przez inwestora, a tym samym uniemożliwienie stronie odniesienia się do rzeczywistej podstawy odmowy uzgodnienia; 4. art. 62a i art. 66 u.i.ś. poprzez przyjęcie, że w sprawie brak było rzeczywistego wariantowania przedsięwzięcia, podczas gdy strona przedłożyła szczegółowe uzupełnienie zawierające wariant rekomendowany, wariant alternatywny oraz wariant zerowy; 5. art. 77 ust. 1 u.i.ś. poprzez uznanie odmowy uzgodnienia RDOŚ za przesłankę definitywnie zamykającą postępowanie, mimo, że odmowa ta została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, nieuwzględniający później złożonych wariantów przedsięwzięcia. W motywach skargi podniesiono, że organ II instancji bezrefleksyjnie poprzestał na znaczeniu postanowienia RDOŚ, uchylając się od oceny sprawy. Skarżący wyjaśnił, że w toku postępowania przedłożył opis wariantów. Mimo to organ I instancji nie przekazał tego uzupełnienia RDOŚ, a organ II instancji nie zbadał tej okoliczności, nie zweryfikował kompletności materiału dowodowego, ani nie odniósł się merytorycznie do treści przedłożonych wariantów przedsięwzięcia. W konsekwencji postanowienie RDOŚ, na którym oparto odmowę wydania decyzji środowiskowej, zostało wydane na podstawie niepełnego i nieaktualnego materiału dowodowego, co czyni je wadliwą podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Przedwcześnie zapadła zatem decyzja odmowna, a jej wydanie nastąpiło z naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W odpowiedzi SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie sądowej w dniu 6 sierpnia 2026 r. pełnomocnik skarżącego wniósł jak w skardze, przedstawiając stanowisko w niej prezentowane. Sąd zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego 23 stycznia 2026 r., poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Gminy [...] z 4 grudnia 2025 r., jak i wydane w ramach sprawy postanowienie uzgadniające Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 21 sierpnia 2025 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Materialnoprawną i w zasadniczej mierze formalnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku ... (pełną nazwę aktu i jego publikator podano wyżej). Przypomnieć należy, że skarżący wnioskiem z 21 marca 2024 r. zwrócił się do Burmistrza [...] o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch urządzeń wodnych – stawów wodnych o głębokości 5 m i powierzchni odpowiednio 0,49 ha i 0,04950 ha, na działkach o nr ewid. [...] i [...] (1.) oraz [...] i [...] (2.), obręb [...], gm. [...]. Do wniosku załączył kartę informacyjną przedsięwzięcia (KIP), w której – stosownie do art. 62a u.i.ś. - przedstawił podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, tj. czy istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor zaznaczył w KIP, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 89 lit. a) i e) rozporządzenia (pełną nazwę i publikator podano wyżej). Wedle tego przepisu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: /.../ pkt 89) gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na: a) melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków, /.../, e) realizacji zbiorników wodnych lub stawów, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha, na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, f) realizacji stawów o głębokości nie mniejszej niż 3 m, innej niż wymieniona w lit. e. Co istotne, inwestor w KIP ujawnił okoliczność, że budowa urządzeń wodnych – obu stawów realizowana będzie na obszarach chronionych [...]. Stosownie zaś do zapisów § 4 pkt 1 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 30 września 2013 r. w sprawie utworzenia [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 213 r. poz. [...]) na terenie Parku wprowadza się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.i.ś. Wymaga w tym miejscu wyjaśnienia, że wyższej rangi przepis - art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 ze zm., dalej: u.o.P.) przewiduje, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (uwaga Sądu: chodzi o wprowadzone w parku krajobrazowym zakazy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów u.i.ś.) nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. W kontekście powyższych regulacji w okolicznościach niniejszej sprawie kluczowym jawi się rzetelność działania orzekających i współdziałających organów odnośnie ustalenia, zbadania i wyjaśnienia, czy przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia – budowy dwóch stawów o głębokości 5 m n.p.t. w obszarze parku krajobrazowego na przyrodę i krajobraz tego parku. Jak stanowi przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.i.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocenę tę, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (art. 61 ust. 2 u.i.ś.). W myśl art. 62 ust. 1 u.i.ś. w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, ca) krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, e) dostępność do złóż kopalin; 1a) ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Zważywszy, że w sprawie mamy do czynienia z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zastosowanie znalazł przepis art. 63 ust. 1 u.i.ś., który stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, b) obszary wybrzeży i środowisko morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 4 u.i.ś. w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68. Ten zaś przepis stanowi, że organ, określając zakres raportu, uwzględnia stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych (ust. 1). Organ, określając zakres raportu, może - kierując się usytuowaniem, charakterem i skalą oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: 1) odstąpić od wymagań co do zawartości raportu, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 4, 13, 15 i 16; nie dotyczy to dróg publicznych oraz linii kolejowych - będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) wskazać: a) rodzaje wariantów alternatywnych wymagających zbadania, b) zakres i szczegółowość wymaganych danych pozwalających scharakteryzować przedsięwzięcie, rodzaje oddziaływań oraz elementy środowiska wymagające szczegółowej analizy, c) zakres i metody badań (ust. 2). Co równie prawnie relewantne, wedle art. 64 ust. 1 u.i.ś. postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3a, 10-19 i 21-29, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; 3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy; 4) organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Przy czym w myśl art. 64 ust. 1b u.i.ś. w przypadku gdy dla planowanego przedsięwzięcia regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze względu /.../ na lokalizację przedsięwzięcia /.../ na obszarze parku krajobrazowego, na których ustanowiono zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zamiast opinii, o której mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje on uzgodnienia w drodze postanowienia. Postanowienie to można zaskarżyć w zażaleniu, o którym mowa w art. 65 ust. 2. Z kolei, w przypadku gdy dla planowanego przedsięwzięcia organ właściwy do wydania oceny wodnoprawnej stwierdzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze względu na możliwy negatywny wpływ tego przedsięwzięcia na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, zamiast opinii, o której mowa w ust. 1 pkt 4, dokonuje on uzgodnienia w drodze postanowienia. Postanowienie to można zaskarżyć w zażaleniu, o którym mowa w art. 65 ust. 2 (art. 64 ust. 1c u.i.ś.). Organy, o których mowa w ust. 1 i 1a, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 3 u.i.ś.). Postanowienia w sprawie uzgodnień, o których mowa w ust. 1b-1d, wiążą organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 64 ust. 5 u.i.ś.). Stosownie do powyższych przepisów Burmistrz – mając na względzie charakter planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia i jego lokalizację w granicach terenu parku krajobrazowego – zwrócił się do organów współdziałających o zajęcie stanowisk. W rezultacie opinię sanitarną wydał dnia 30.04.2024 r. PPIS wskazując, że wymagane jest dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny jego oddziaływania na środowisko. Następnie RDOŚ postanowieniem z 25.06.2024 r. uzgodnił konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tegoż przedsięwzięcia, określając zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w zakresie wymagań określonych w art. 66 u.i.ś., w szczególności w zakresie ochrony przyrody i bioróżnorodności, z zakresu hydrogeologii i ochrony zasobów wód podziemnych oraz z zakresu ochrony klimatu. Również Dyrektor ZZ postanowieniem z 23.07.2024 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu odnośnie rodzaju oddziaływania, jego skali oraz skutków na konkretne, zidentyfikowane na terenie JCWP (jednolite części wód powierzchniowych) przedmioty ochrony obszarów chronionych od wód zależnych, wskazanie lokalizacji inwestycji w odniesieniu do JCWP i JCWPd (jednolite części wód podziemnych), przedstawienie wpływu przedsięwzięcia na zmianę stosunków wodnych na terenie inwestycji i na działkach sąsiednich (m.in. na rzekę [...] i ciek [...]), wskazanie sposobu wykorzystania wód z projektowanego zbiornika, czy określenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne ze wskazaniem konkretnych rozwiązań chroniących je przed ewentualnym zanieczyszczeniem. Uwzględniając powyższe stanowiska organów współdziałających Burmistrz postanowieniem z 9.08.2024 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu dla tegoż przedsięwzięcia. Równocześnie organ I instancji szczegółowo określił zakres raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na treść art. 66 u.i.ś., uwzględniając przy tym stanowiska organów współdziałających. W rezultacie skarżący przedstawił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z 15.09.2024 r. Został on następnie pozytywnie zaopiniowany przez PPIS (opinia sanitarna z 7.10.2024 r.). Organ ten w opinii w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych zawarł zastrzeżenia (zakaz przekroczenia standardów jakości środowiska poza granicami terenu inwestycji, zakaz pogarszania warunków życia osób zamieszkujących w rejonie inwestycji, nakaz prowadzenia uciążliwych prac budowlanych w porze dnia, zakaz przekraczania dopuszczalnych norm hałasu na terenach chronionych akustycznie, zakaz przekraczania dopuszczalnych poziomów emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych, nakaz selektywnego gromadzenia odpadów, obowiązek stosowania wskazane w raporcie środki organizacyjno-techniczne minimalizujące negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia na powietrze oraz w zakresie zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego). Podobnie postąpił Dyrektor ZZ, który postanowieniem z 12.12.2024 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia w proponowanym do realizacji wariancie, określając warunki jego realizacji, w tym m.in. wyraził zgodę na zaprojektowanie i wykonanie dwóch bezodpływowych stawów ziemnych zasilanych wodami gruntowymi i opadowymi: staw nr [...] o maks. głębokości do 5 m i powierzchni nie większej niż 4900 m2 oraz staw nr [...] o maks. głębokości do 5 m i powierzchni nie większej niż 4950 m2; stwierdził, że stawy można wykorzystywać wyłącznie do celów retencjonowania wody na potrzeby gospodarstwa, a eksploatację stawów należy realizować bez wymiany wody zastrzegając, że przed przystąpieniem do projektowanych robót należy uzyskać wymagane zgody wodnoprawne. Z kolei RDOŚ w ramach postępowania uzgodnieniowego trzykrotnie wezwał Burmistrza, aby ten zwrócił się do skarżącego ze stosownymi wezwaniami. Po pierwsze w piśmie z 8.10.2024 r. RDOŚ zażądał dołączenia kopii wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Następnie, pismem z 2.01.2025 r. zwrócił się do Burmistrza, aby wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu w zakresie ochrony przyrody poprzez: podanie aktualnych danych do. wykorzystywania terenu przedsięwzięcia przez ptaki w okresie lęgowym oraz wiosennych i jesiennych migracji jako miejsce odpoczynku, żerowisko, noclegowisko, wyjaśnienie, czy realizacja przedsięwzięcia wymaga usunięcia drzew lub krzewów (uszczegółowiono zapytanie), przeanalizowanie oddziaływanie przedsięwzięcia na krajobraz, z racji zakazu budowy nowych obiektów budowlanych na terenie [...] w pasie o szer. 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych (§ 4 ust. 1 pkt 7 ww. uchwały) przedstawienie załącznika graficznego obrazującego położenie planowanych stawów względem [...] i [...] z podaniem odległości stawów od linii brzegu tych wód, wyjaśnienie, czy w stawach będzie prowadzony chów ryb i dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na lokalne korytarze ekologiczne, którymi są [...] i [...] oraz ich otoczenie (pismo RDOŚ z 2.01.2025 r.). Kolejno, w piśmie z 3.02.2025 r. zwrócił się do organu I instancji, by wezwał skarżącego o uzupełnienie raportu: z zakresu charakterystyki przedsięwzięcia, z zakresu ochrony środowiska gruntowo-wodnego oraz z zakresu hydrogeologii. RDOŚ szczegółowo przedstawił zakres proponowanego wezwania. Burmistrz przychylił się do wniosków RDOŚ i wezwał skarżącego do uzupełnienia dokumentacji, w tym raportu w podanym zakresie. Skarżący na wszystkie wezwania odpowiedział, w tym przedłożony uprzednio raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uzupełnił pismem z 18.04.2025 r. Sąd pragnie zwrócić uwagę, że uzupełnienie raportu zostało przedstawione wszystkim organom współdziałającym. PPIS w piśmie z 12.05.2025 r. poinformował organ I instancji, że po zapoznaniu się z ww. dokumentacją podtrzymuje swe stanowisko zawarte w opinii sanitarnej z 7.10.2024 r. Podobnie uczynił Dyrektor ZZ w piśmie z 24.06.2025 r. wskazując, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażonej w piśmie z 12.12.2025 r. Dodał przy tym, że zapisy w uzupełnionej dokumentacji nie wywierają wpływu na wydane wcześniej rozstrzygnięcie i nie zachodzi konieczność ponownego wydawania stanowiska w sprawie. Z kolei RDOŚ postąpił przeciwnie – w postanowieniu z 21.08.2025 r., wydanym na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 u.i.ś. oraz art. 106 § 1, 2 i 4 K.p.a., odmówił uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia. Zważyć należy, iż postanowienie organu współdziałającego w procedurze ustalania środowiskowych uwarunkowań nie podlega zaskarżeniu samoistnym zażaleniem, bowiem na mocy art. 77 ust. 7 u.i.ś. wyłączono zastosowanie art. 106 § 3, 5 i 6 K.p.a. Do postanowienia takiego ma jednak zastosowanie art. 142 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia zachowuje zatem walor negatywnej przesłanki wydania decyzji środowiskowej, o ile sama w toku kontroli instancyjnej nie okaże się wadliwa (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 671/23 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że podczas kontroli decyzji, w której wójt, burmistrz lub prezydent miasta nie wyraził zgody na realizację przedsięwzięcia wpływającego na środowisko, powinny zostać zweryfikowane postanowienia organów uzgadniających i opiniujących. Zatem, chociaż uzgodnienia i opinie, które są wydawane w toku postępowania administracyjnego są niezaskarżalne (art. 77 ust. 7 u.i.ś.), to jednak nie pozbawia to strony postępowania prawa do ich kwestionowania w odwołaniu od decyzji środowiskowej, ponieważ w świetle art. 142 K.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2471/11, publ. jak wyżej). Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organy orzekające oparły rozstrzygnięcia o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań w pełni na okoliczności negatywnego uzgodnienia przez RDOŚ tegoż planowanego przedsięwzięcia polegające na budowie 2 stawów. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołując fakt, iż RDOŚ postanowieniem z 21.08.2025 r. odmówił uzgodnienia realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, stwierdziło, że organ I instancji słusznie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji, bowiem postanowienie w przedmiocie uzgodnienia wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 81 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.i.ś.). SKO dodało, że postanowienie RDOŚ zostało wydane po wszechstronnym rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego, a zarzuty i argumentacja prezentowane w odwołaniu pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Wskazać należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) skutecznie wniesiony środek odwoławczy gwarantuje stronie rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu. Istotą dwuinstancyjności postępowania jest bowiem dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zasada dwuinstancyjności jest zrealizowana, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu aktu stosowania prawa (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 1145/22, publ.: jak wyżej). Jak trafnie podniesiono w skardze organ odwoławczy w niniejszej sprawie sprowadził wyjaśnienie podstaw utrzymania w mocy decyzji I instancji do powołania się na wiążące postanowienie uzgodnieniowe RDOŚ. Tymczasem skoro postanowienie RDOŚ, tak prawnie relewantne na gruncie art. 81 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 7 u.i.ś., nie podlega zaskarżeniu w trybie zażalenia, a zostało przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zakwestionowane (z szeroko przedstawionymi zarzutami), obowiązkiem Kolegium była wszechstronna ocena jego prawidłowości, w szczególności wyjaśnienie, czy rację miał RDOŚ wskazując, że skarżący nie sprostał wymogom określonym dla raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przedstawiając jego uzupełnienie w zakresie ochrony przyrody, w tym na lokalne korytarze ekologiczne, a także wpływu na zaburzenie stosunków wodnych i oddziaływanie niekorzystne na poziom wód i przesuszanie gruntów. Okoliczności te tym bardziej wymagały oceny organu odwoławczego, w kontekście art. 15 w zw. z art. 142 K.p.a., że skarżący w odwołaniu zarzucił organowi I instancji brak rzetelnej, kompletnej i zgodnej z prawem analizy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnień, w tym dokumentu wariantowania. Już z samych tych powodów zaskarżoną decyzję, jako naruszającą przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało uchylić. Obowiązkiem Kolegium było rozpoznanie sprawy ponownie w jej całokształcie, z odniesieniem się do wszystkich zarzutów odwołania, jak i pełną oceną zgromadzonego materiału dowodowego, w tym prawidłowości wydania postanowień uzgadniających i postanowienia opiniującego. Brak takiej oceny organu odwoławczego jawi się jako sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności, jak i zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), której emanację w postępowaniu wyjaśniającym stanowią przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Te zaś naruszenia znalazły wyraz w wadliwym na gruncie art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnieniu prawnym i faktycznym zaskarżonej decyzji, które nie zawiera kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy rozważań prawnych i oceny stanu faktycznego, w szczególności w kontekście kilkukrotnie uzupełnianego przez skarżącego raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego oceny dokonanej przez RDOŚ, a następnie organ I instancji. Obowiązkiem zaś każdego organu administracji publicznej jest wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obejmujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 3 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 4906/21, publ. j.w.). W ocenie Sądu również decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a.). Sąd stwierdza, że zasadniczo decyzja Burmistrza [...] z 4.12.2025 r. w uzasadnieniu faktycznym i prawnym powtarza, bez własnej oceny, stanowisko RDOŚ zaprezentowane w postanowieniu uzgodnieniowym z 21.08.2025 r. Po przedstawieniu przebiegu postępowania (s. 1-4 uzasadnienia decyzji) organ I instancji wskazując, że jego zadaniem w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych, w szczególności, czy zawiera komplet niezbędnych informacji identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych i społecznych, de facto nie dokonał samodzielnej oceny w oparciu o przepisy art. 66-68 u.i.ś., w kontekście zapisów art. art. 80 ust. 1 u.i.ś. Ów przepis stanowi, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W ocenie Sądu organ I instancji powołany ostatnio przepis zastosował wybiórczo. Poprzestał na uwzględnieniu wyników negatywnego uzgodnienia RDOŚ, nie konfrontując ich (zwłaszcza w kontekście zagadnień z zakresu hydrogeologii) z pozytywnym uzgodnieniem Dyrektora ZZ i pozytywną opinią sanitarną PPIS, jak i nie dokonał samodzielnej oceny ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Należy wskazać, że w zasadniczej mierze rozstrzygnięcie Burmistrza opiera się na wynikach negatywnego uzgodnienia RDOŚ ujętych w postanowieniu z 21.08.2025 r. Sądowi zbyteczne wydaje się być przytaczanie zasadniczego fragmentu uzasadnienia decyzji organu I instancji (s. 5-6), które stanowią niemal cytat z postanowienia RDOŚ. Koniecznym zaś – przy uznaniu, że organ I instancji w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym nie powinien był poprzestać na ustaleniach tylko jednego z uzgodnień - jawi się wyjaśnienie, dlaczego zdaniem Sądu powołane postanowienie RDOŚ również narusza w istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy stopniu przepisy postępowania. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w owym postanowieniu RDOŚ nie wyjaśnił, dlaczego jego zdaniem, inwestor w raporcie i jego uzupełnieniu nie przedstawił wszystkich wymaganych przez ten organ zagadnień z zakresu ochrony przyrody. RDOŚ wskazał, że wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie raportu w tym zakresie, żądając analizy oddziaływania przedsięwzięcia na krajobraz, w szczególności na krajobraz priorytetowy [...] wyznaczony w Audycie krajobrazowym województwa [...], w tym wymienione w nim zagrożenia, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na lokale korytarze ekologiczne, którymi są [...] i [...] oraz ich otoczenie, a także zweryfikowanie planowanego położenia przedsięwzięcia w świetle zakazu budowy nowych obiektów budowlanych na terenie [...] w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych (§ 4 ust. 1 pkt 7 uchwały). Dokonując oceny wyjaśnień skarżącego przedstawionych w szczególności w uzupełnieniu raportu z 18.04.2025 r. RDOŚ poprzestał na wskazaniu, że w dokumencie tym nie odniesiono się do kwestii oceny oddziaływania przedsięwzięcia na lokalne korytarze ekologiczne, którymi są [...] i [...] oraz ich otoczenie. Dodano nadto, że odpowiedzi wnioskodawcy w tych zakresach są dalece niewystarczające. Sąd wskazuje, że faktycznie w uzasadnieniu postanowienia RDOŚ, pomimo przywołania istotnej części swego wezwania, de facto nie wyjaśnił, na ile wskazane uzupełnienie raportu i sam raport nie zawierały treści, których organ uzgadniający domagał się od wnioskodawcy. Tymczasem w uzupełnieniu raportu wskazano (Ad 1) jakie gatunki ptaków, w jakiej odległości i kierunkach geograficznych występują w otoczeniu planowaniu inwestycji. Wyjaśniono, że drzewa i krzewy nie występują na terenie, gdzie zamierzono zlokalizować oba stawy, a w raporcie ograniczono się do kontroli drzew i krzewów występujących w sąsiedztwie pod względem gatunków prawnie chronionych (s. 12-13). Odnośnie charakterystyki krajobrazu wskazano, że otoczenie siedliska stanowi malowniczy krajobraz nizin składający się z licznych zadrzewień (śródpolnych, przydrożnych), użytków rolnych i z rozproszoną zabudową zagrodową (w dalszym sąsiedztwie). Stwierdzono, że nowa kubatura (stawy) będzie spójna z dotychczasową formą krajobrazu charakteryzującą się dużym udziałem roślinności drzewiastej oraz w dalekim sąsiedztwie istniejącą zabudową. Nie będzie zakłócać cennych fragmentów krajobrazu, jak i nie wpłynie na ograniczenie dotychczas istniejącego użytkowania pobliskich terenów – nie zmieni się w sposób znaczący wykorzystanie istniejących terenów. Przedstawiono również położenie stawów względem rzeki [...] i cieku [...]. Na kopii mapii zasadniczej przedstawiono obszar planowanego przedsięwzięcia, jak i obszar jego oddziaływania. Wyjaśniono, że w stawie nie będzie prowadzona hodowla ryb. Dodano, że na omawianym obszarze nie stwierdzono występowania chronionych gatunków roślin, czy grzybów. RDOŚ, jak i później Burmistrz nie odnieśli się powyższych zapisów uzupełnienia raportu, jak i ustaleń samego raportu (szerszy opis w omawianym zakresie). Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że niezasadnym jest dopatrywanie się braku obiektywizmu po stronie podmiotu sporządzającego raport tylko z tego powodu, że obowiązek jego przedłożenia został nałożony na inwestora. Raport każdorazowo pozostaje przedmiotem krytycznej oceny właściwego organu administracji, a zawarte wnioski pozostają weryfikowalne w oparciu o dostępną wiedzę (por. wyroki WSA w Poznaniu: z 11 września 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 329/25 oraz z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 505/12, publ.: jw.). W tym kontekście obowiązkiem tak RDOŚ, jak i następnie organów orzekających w postępowaniu głównym była rzetelna ocena przedłożonego przez stronę raportu wraz z jego uzupełnieniem i wyjaśnieniami. Tego zaś zabrakło. Przechodząc do oceny dalszej części rozważań RDOŚ zawartych w postanowieniu uzgodnieniowym należy wskazać, że choć ten zwrócił uwagę, że wśród zagrożeń dla możliwości zachowania wartości krajobrazu Audyt wskazuje zagrożenia związane z prowadzeniem melioracji (odwadniających i nawadniających) wpływających na zaburzenie stosunków wodnych i oddziałujące niekorzystnie na poziom wód i przesuszanie gruntów, to RDOŚ ani nie wyjaśnił, czy ów Audyt stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa (prawo miejscowe), ani wreszcie w omawianym zakresie nie ustosunkował się do pozytywnego uzgodnienia organu Wód Polskich. Wypada w tym miejscu wskazać, że Dyrektor ZZ w postanowieniu z 12.12.2024 r., godząc się na wykonanie przedmiotowych dwóch bezodpływowych stawów ziemnych zasilanych wodami gruntowymi i opadowymi i określając, że można je będzie wykorzystywać wyłącznie do celów retencjonowania wody na potrzeby gospodarstwa, jasno stwierdził, w kontekście zapisów uchwały o utworzeniu [...] i normy określonej w art. 17 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, że biorąc pod uwagę zakres i położenie inwestycji z dala od obszarów starorzeczy, łęgów oraz łąk, realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie na przedmioty ochrony oraz cele środowiskowe ww. obszaru zależnego od wód. Dodał, że skoro realizacja i eksploatacja inwestycji nie będzie związana z pracami w obrębie cieków naturalnych, przedsięwzięcie nie wpłynie na elementy biologiczne oraz hydromorfologiczne cieków naturalnych. Podsumował zaś, że mając na względzie charakter, lokalizację, zastosowane rozwiązania i technologie oraz skalę oddziaływania przedsięwzięcia, przy założeniu realizacji określonych w sentencji warunków mających ograniczyć jego negatywne oddziaływanie, nie stwierdza się prawdopodobieństwa oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód w zakresie stwarzającym zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 ustawy – Prawo wodne, a określonych dla tych części wód w "Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry (rozp. MI z 16.11.2022 r. – Dz. U. z 2023 r. poz. 335)." W kontekście powyższego jawi się jako co najmniej niewyjaśnione, dlaczego RDOŚ w swym negatywnym uzgodnieniu zwraca uwagę na potencjalne zaburzenie stosunków wodnych i niekorzystne oddziaływanie przedsięwzięcia na poziom wód i przesuszanie gruntów, a także na zagrożenie w obrębie zboczy, i na obszarach w bezpośrednim sąsiedztwie rzek i kanałów melioracyjnych. Również dalsza kategoryczna wypowiedź RDOŚ w zakresie hydrogeologii, podobnie jak powyższa, nie odnosi się do poszczególnych zapisów raportu i jego uzupełnienia z 18.04.2025 r. Nadto budzi wątpliwości w kontekście zapisów postanowienia uzgodnieniowego Dyrektora ZZ. RDOŚ bowiem w omawianym postanowieniu wskazał, iż pismem z 3.02.2025 r. nakazał wnioskodawcy uzupełnienie raportu w zakresie hydrogeologii poprzez przedstawienie budowy geologicznej i warunków hydrogeologicznych w miejscu planowanego wykonania stawów, ze szczególnych uwzględnieniem głębokości zalegania poziomu wód gruntowych, wskazanie głównego miejsca użytkowego poziomu wodonośnego i wyjaśnienie, czy jest on izolowany od powierzchni utworami słabo przepuszczalnymi. Poproszono też o wskazanie rzędnych występowania poziom wodonośnego oraz planowanych rzędnych dna stawu (...). Skarżący na wezwanie w tym zakresie również odpowiedział w uzupełnieniu raportu z 18.04.2025 r. (s. 6-7 dokumentu), gdy tymczasem RDOŚ poprzestał na konstatacji, że nie odniesiono się do żadnej z powyższych kwestii, ani nie zawarto żadnej merytorycznej analizy wpływu przedsięwzięcia zlokalizowanego w jego rejonie. Wskazano jedynie, że informacje zawarte w raporcie mają charakter ogólny i nie traktują o istocie sprawy, którą w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia jest jego wpływ na warunki wodne w rejonie zainwestowania. I tu w ocenie Sądu RDOŚ nie omieszkał rzeczowo i wszechstronnie ustosunkować się do raportu (s. 6-27) i jego uzupełnienia (k. 6-8), jak i do ustaleń Dyrektora ZZ i PPIS. Sąd w tym miejscu ograniczy się już li tylko do wskazań PPIS, który w swej opinii sanitarnej wskazał, że wybudowanie ziemnego nie będzie miało ujemnego wpływu na wody powierzchniowe oraz podziemne. Staw będzie zasilany wodami gruntowymi, opadowymi i roztopowymi, których jakość i poziom zalegania będą takie same jak na gruntach sąsiednich. Staw będzie usytuowany w normalnym przedziale występowania wód gruntowych na tym terenie, tym samym będzie je gromadził tylko w okresach nadmiernego zawilgocenia gruntu i nie będzie obniżał poniżej naturalnego poziomu występowania. Zbiornik nie będzie miał bezpośredniego połączenia z ciekami. Sąd na marginesie wskazuje, że wystosowane przez RDOŚ wezwanie z 3.02.2025 r. o uzupełnienie raportu "zgodnie z art. 66 u.i.ś." (ust. I. pkt 2) wezwania), a następnie bezrefleksyjne jego powtórzenie przez Burmistrza w wezwaniu skierowanym do inwestora (pismo z 4.02.2025 r. – pkt 2), bez sprecyzowania treści wezwania w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-20 tego artykułu w kontekście charakterystyki przedsięwzięcia, stanowi de facto wezwanie o pustej treści, niemożliwe do wykonania przez jego adresata. Treść bowiem raportu regulowana przepisem art. 66 ust. 1 u.i.ś. jest na tyle obszerna, że obowiązkiem organu winno być precyzyjne sformułowanie wezwania, by realnie umożliwić inwestorowi ustosunkowanie się do niego celem usunięcia braków (wad) raportu. Omawiane wezwania w tym zakresie stoją zatem w jawnej sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 § 1 K.p.a. Stwarzają bowiem jedynie pozór podejmowania przez organy próby umożliwienia stronie wyjaśnienia stanu sprawy, rzeczywistego usunięcia braków raportu. Reasumując, omówione powyżej uchybienia procesowe leżące po stronie RDOŚ w sposób bezpośredni wpłynęły na wady wyjaśnienia sprawy przez organy I i II instancji. Sama już sprzeczność wypowiedzi organów uzgadniających i organu opiniującego w zakresie wpływu przedsięwzięcia na stosunki wodne (zagadnienia z zakresu hydrologii i hydrogeologii), w kontekście ustaleń przyjętych w raporcie i jego uzupełnieniu powoduje, że należało uchylić tak zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję, jak również postanowienie uzgodnieniowe RDOŚ. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1. i 2. wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organów orzekających i RDOŚ będzie – stosownie do normy określonej w art. 153 P.p.s.a. – uwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych powyżej. W szczególności RDOŚ winien szczegółowo i rzeczowo ocenić przedstawiony przez skarżącego raport, z jego uzupełnieniem, ocenić rzetelnie kwestie wariantów inwestycji oraz ustosunkować się w zakresie wpływu inwestycji na stosunki wodne do zapisów pozostających w mocy postanowień pozostałych organów współdziałających. Organy orzekające winny zaś w całokształcie, po przedstawieniu przez RDOŚ stanowiska, ocenić ponownie na gruncie art. 80-81 u.i.ś., czy przedsięwzięcie jest dopuszczalne na tym terenie. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania wynoszących łącznie 697 zł, a stanowiących sumę uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).