II SA/Po 248/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze sprzeciwu M. G. od decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ T. Świstak

Pismem z [...] marca 2021 r. M. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw od decyzji Wojewody z [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje ryzyko powstania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku uwzględnienia sprzeciwu ewentualne ponowne rozstrzygniecie organu I instancji będzie dotknięte wadą rażącego naruszania prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i w doktrynie jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). Decyzja taka nie posiada cech wykonalności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Jej istotą jest bowiem uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja kasacyjna nie rodzi dla stron żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem wywołać skutków wymienionych określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu pierwszej instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez ten organ. Odnosząc się do argumentacji wniosku zauważyć należy, iż opisane w nim obawy nie wiążą się z wykonalnością zaskarżonej decyzji Wojewody uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, ale z potencjalną możliwością wydania kolejnej decyzji, która nie stanowi przedmiotu kontroli w sprawie zainicjowanej sprzeciwem z [...] marca 2021 r. Zastosowanie się do wytycznych organu, nie musi przy tym skutkować wydaniem niekorzystnego – z punktu widzenia skarżącego – rozstrzygnięcia. Taki skutek ewentualnie może spowodować decyzja organu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę lub orzeczenie organu odwoławczego, które także mogą podlegać kontroli sądowoadministracyjnej, a w konsekwencji podlegać ocenie pod kątem zgodności z prawem w tym zaistnienia przesłanek stwierdzenia jej nieważności. Podsumowując stwierdzić należy, iż z uwagi na niemożność stwierdzenia zaistnienia w zaskarżonym akcie materialnoprawnego elementu wykonalności, który mógłby podlegać wstrzymaniu, brak jest podstaw, aby możliwe było rozważenie przez Sąd powstania w sprawie następstw, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w postaci zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Jak wskazuje się w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego kasacyjny charakter rozstrzygnięcia wydawanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oznacza, że decyzja administracyjna nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków na adresata tego rodzaju decyzji, bowiem obowiązki prawne, jakie są związane z powyższym aktem, dotyczą jedynie organu administracji publicznej, a nie strony postępowania. Nie dochodzi zatem w tego rodzaju sprawie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, a decyzja organu odwoławczego wywołuje jedynie skutki procesowe polegające na ukształtowaniu toku postępowania poprzez zwrócenie sprawy do organu niższej instancji. Nie ma zatem możliwości wstrzymania wykonania decyzji kasacyjnej (por. postanowienia z 25 lipca 2017 r. sygn. II GZ 563/17, z 1 lutego 2017 r., sygn. I FZ 425/16, z 21 stycznia 2014 r., sygn. I OZ 23/14 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak sentencji. /-/ T. Świstak