II SA/Po 242/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 stycznia 2026 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia rolnego kierunku rekultywacji gruntu oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 19 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, Kolegium, organ II instancji) po rozpoznaniu odwołania H. C. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) od decyzji Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) z 9 czerwca 2025 r., wydanej na podstawie art. 5 ust. 1, art. 20 ust. 1 i 3, art. 22 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82 ze zm., dalej: "u.o.g.r.l.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") w przedmiocie odmowy ustalenia rolnego kierunku rekultywacji i zagospodarowania działki należącej do skarżącej i jej męża – J. C., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wnioskodawczyni oraz jej mąż zamierzali dokonać rekultywacji swojej działki, tj. działki nr ew. [...] w P. , gm. [...]. Zgodnie z wnioskiem rekultywacja ta miałaby polegać na tym, że doły po wyrobisku żwiru, jakie było przez lata eksploatowane przez mieszkańców, będą wypełniane poprzez naprzemienne zasypywanie odpadami – wełną mineralną, ceramiką – oraz ziemią. W toku postępowania administracyjnego Starosta zwrócił się do Burmistrza [...] z prośbą o wyrażenie opinii w sprawie na podstawie art. 22 u.o.g.r.l. Burmistrz oraz SKO negatywnie zaopiniowali ten sposób prowadzenia rekultywacji. Postanowienia tychże organów zostały następnie uchylone przez tut. Sąd wyrokiem z 25 września 2024 r. o sygn. akt II SA/Po 412/24. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu opiniującym ww. organy negatywnie zaopiniowały sposób prowadzenia rekultywacji. Tym razem tut. Sąd podzielił pogląd organów oddalając skargę (nieprawomocnie) wnioskodawczyni wyrokiem z 14 sierpnia 2025 r. o sygn. akt II SA/Po 427/25. Decyzją z 9 czerwca 2025 r. Starosta odmówił ustalenia rolnego kierunku rekultywacji i zagospodarowania terenów w granicach działki nr ew. [...] w P. , gm. [...] o łącznej powierzchni 8,6680 ha, której właścicielami są H. i J. małż. C. . W uzasadnieniu Starosta wskazał, że Burmistrz [...] negatywnie zaopiniował każdy wariant prowadzeni rekultywacji. Postanowienia w tej sprawie są ostateczne, ale nieprawomocne w odniesieniu do ostatniej próby. Naczelny Sąd Administracyjny rozpozna bowiem skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 427/25. Starosta podniósł, że działka nr ew. [...] jest w całości objęta zapisami uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z 25 maja 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren części wsi: P. , N. , K. oraz R. , położonych w gminie [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2022 r. poz. [...] ze zm., dalej: m.p.z.p.). Dla tej działki obowiązuje przeznaczenie na cele rolnicze – 17R. Plan miejscowy wyłącza możliwość gromadzenia oraz obrotu odpadami, co oznacza, że nie można przeprowadzić rekultywacji z wykorzystaniem odpadów. Ponadto § 5 pkt 6 m.p.z.p. wyłącza lokowanie inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskodawczyni wraz z mężem w odwołaniu od ww. decyzji podnieśli, że kierunek rolny rekultywacji jest zgodny z planem miejscowym, bowiem lokalny prawodawca oczekuje przeznaczenia na cele rolne. Wnioskodawczyni pragnie takiego samego przeznaczenia. Starosta niezasadnie powołał się na opinię Burmistrza, która jest niewiążąca. Ponadto nie jest pewne, czy opinia ta się ostanie z uwagi na toczące postępowanie kasacyjne. Zdaniem wnioskodawczyni popełniono szereg błędów w ustaleniach faktycznych. Starosta uznał bowiem, że wyłączona jest możliwość gospodarowania odpadami, gdy strona kontynuuje swoją działalność, a nie rozpoczęła nowej. SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji (jak wskazano na wstępie) podało, że pozwolenie na gromadzenie odpadów przyznane wnioskodawczyni wygasło z upływem 10 lat. Przepis § 5 pkt 4 m.p.z.p. zabrania wykorzystywania odpadów do rekultywacji, dlatego zamysł wnioskodawczyni o forsowanym sposobie rekultywacji nie może być zrealizowany. Kolegium stwierdziło, że opinia Burmistrza [...], mimo iż niewiążąca, stanowi wiarygodny materiał dowodowy, przydatny do oceny trafności wniosku skarżącej i jej męża. H. C. wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Podniosła zarzuty naruszenia: 1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) poprzez uznanie, że organ jest związany wyrokiem o sygn. akt II SA/Po 530/25, podczas gdy ów wyrok jest nieprawomocny ze względu na toczące się postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2) § 16 m.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w braku wskazania wprost w planie możliwości odzysku odpadów, ów plan zakazuje odzysku odpadów; 3) § 5 pkt 4 m.p.z.p. i art. 4 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733, dalej: u.c.p.g.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy [...] odnosi się do odpadów o kodzie 10 12 08, podczas gdy ów regulamin zgodnie z u.c.p.g. może odnosić się tylko do odpadów komunalnych oraz roślinnych; 4) art. 226a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej: u.o.) poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że posiadana przez skarżącą decyzja o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów wygasła ze względu na upływ 10 lat, od kiedy decyzja stała się ostateczna, podczas gdy skarżąca wniosła na ponad 3 miesiące przed jej wygaśnięciem wniosek o wydanie nowego zezwolenia, wskutek czego ważność decyzji została przedłużona do 31 grudnia 2025 r., a następnie, na skutek nowelizacji u.o., do 31 grudnia 2026 r.; 5) art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej: u.p.z.p.) poprzez jego niezastosowanie niezależnie od treści m.p.z.p., podczas gdy ów przepis stanowi, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, a w odniesieniu do spornego terenu skarżąca posiada zezwolenie na przetwarzanie odpadów; 6) art. 4 pkt 18 u.o.g.r.l. poprzez uznanie, że przyjęta metoda rekultywacji terenu przy wykorzystaniu odpadów ceramicznych nie służy poprawie właściwości gleby oraz stanowi próbę obejścia prawa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że SKO nie mogło powoływać się na przepis art. 153 P.p.s.a, gdyż dotyczy on tylko orzeczeń prawomocnych. Wyrok o sygn. akt II SA/Po 530/25 nie jest prawomocny. W kwestii wykazania, że skarżąca posiada aktualne pozwolenie na gromadzenie i przetwarzanie odpadów z uwagi na zastosowanie art. 226a ust. 1 u.o. skarżąca wkleiła w treść skargi zdjęcie ukazujące fragment tekstu rzekomo protokołu kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w którym deklaruje się przedłużenie ww. zezwolenia. W odpowiedzi SKO wniosło o oddalenie skargi. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajęło w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze. Podniósł nadto, że wedle jego wiedzy Starosta zawiesił postępowanie administracyjne dotyczące zezwolenia na prowadzenie przetwarzania odpadów o kodzie 10 12 08 do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd zważył, co następuje. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję Starosty o odmowy ustalenia rolnego kierunku rekultywacji i zagospodarowania terenów w granicy działki nr ew. [...] w P. , gm. [...] z zastosowaniem odpadów. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Tym samym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowiły przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz prawo miejscowe – obowiązujący dla przedmiotowego terenu plan miejscowy (wyżej podano pełne nazwy i publikatory tychże aktów), bowiem jego zapisy wyznaczają granice przeznaczenia nieruchomości. Zważywszy, że skuteczność rekultywacji i sama jej istota wynika z szerokiego spektrum czynników fizycznych i chemicznych, należy w pierwszej kolejności przybliżyć to zagadnienie. Definicja rekultywacji została wyrażona w art. 4 pkt 18 u.o.g.r.l. i stanowi, iż rekultywacją gruntów jest nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg. Rekultywacja jest więc procesem o szerokim spektrum działań o znaczeniu chemicznym czy fizycznym, jakie mają prowadzić do odzyskania przez grunt swoich właściwości. Obowiązek prowadzenia rekultywacji gruntu spoczywa na każdym, kto posiada nieruchomości i prowadzi na niej działalność eksploatującą jej właściwości (art. 20 ust. 1 u.o.g.r.l.). Rekultywację należy prowadzić w zasadzie nieustannie, bowiem ustawodawca wskazuje iż należy to robić na etapie planowania, projektowania i realizacji działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3 u.o.g.r.l.). Co istotne, ustawodawca nie wskazuje właściwie jak ma przebiegać proces rekultywacji, dlatego dopuszcza się bardzo wiele możliwości. Warto zauważyć przy tym, że ustawodawca wymaga zasięgnięcia opinii wójta, burmistrza (prezydenta miasta), zanim właściwy starosta wyda decyzję o kierunkach rekultywacji. Zasadna jest zatem konstatacja, że wójt, burmistrz (prezydent miasta) mają obowiązek zajęcia stanowiska w tej sprawie na jeszcze bardziej ogólnym poziomie (zob. art. 22 ust. 1 pkt 3 oraz art. 22 ust. 2 pkt 3 u.o.g.r.l.). Opinia ta nie ma zatem szczególnego charakteru, co pozwala na stwierdzenie, że starosta nie jest związany nią pomimo opierania się na ustawowych i subiektywnych kryteriach określonych przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta) [wyrok NSA z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 1657/22, zob. także wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 189/23, publ. pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Skarżąca i jej mąż postanowili przeprowadzić rekultywację zdegradowanej działki, która do nich należy. Stwierdzili przy tym, że będą przewarstwiać odpady z ziemią i tym materiałem zasypią doły (wyrobiska) na ich działce. Właściciele terenu są przy tym przekonani, że legitymują się decyzją zezwalającą na przetwarzanie odpadów. Jest to błędne przekonanie. Sądowi wiadomym jest z urzędu (dot. sprawy o sygn. akt II SA/Po 427/25), a ponadto wynika z akt administracyjnych nadesłanych przez SKO, że decyzja z 2014r., którą zezwolono skarżącej na prowadzenie działalności polegającej na przetwarzanie odpadów została wydana na blisko 10 lat. Z dniem 30 kwietnia 2024 r. decyzja ta wygasła. Decyzje dotyczące zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydaje się na czas określony, ale nie dłuższy niż 10 lat. Ten okres co do zasady nie podlega wydłużeniu. Decyzji ograniczonej terminem nie da się "przedłużyć" (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 320/25, publ. j.w.). Powyższa decyzja wydana dla skarżącej wygasła i w związku z tym zobowiązana jest uzyskać nowe pozwolenie na przetwarzanie odpadów. W toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego skarżąca nie przedstawiła żadnego nowego zezwolenia, dlatego nie ma podstaw, by przyjąć, że skarżąca takim nowym pozwoleniem na przetwarzanie odpadów na spornej działce się legitumuje. Nie zmienia tego również to, że w skardze powołano się na okoliczności związane ze znowelizowanym przepisem art. 226a ust. 1 u.o. Ów przepis określa, że w okresie do dnia 31 grudnia 2026 r. zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów nie wygasa ze względu na upływ czasu, na jaki zostało wydane, jeżeli posiadacz odpadów w terminie nie później niż trzy miesiące przed upływem tego czasu złoży wniosek o wydanie nowego zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Skarżąca podniosła w skardze, że na trzy miesiące przed wygaśnięciem pozwolenia na przetwarzanie odpadów wystąpiła z wnioskiem w trybie, o którym mowa w powołanym przepisie, co miało ostatecznie doprowadzić do przedłużenia pozwolenia do 31 grudnia 2026 r. Choć skarżącą reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, to na tę okoliczność w skardze zawarto jedynie zdjęcie ukazujące część niewiadomego pochodzenia tekstu, w którym taka konstatacja wybrzmiewa. Nie sposób twierdzeniom skarżącej dać wiarę o tyle, że reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów na powyższą okoliczność. W szczególności nie przedłożono kopii złożonego wniosku o wydanie nowego zezwolenia na przetwarzanie odpadów, czy innego dokumentu z trwającego – jak zdaje się twierdzić skarżąca postępowania toczącego się przed Starostą [...]. Tym samym skarżąca uwiarygodniła twierdzeń na niewygaśnięcie dotychczasowego zezwolenia z 2014 r. na gruncie art. 226a ust. 1 u.o., co w świetle § 33 m.p.z.p. uprawniałoby ją nadal do zagospodarowania swojej działki na dotychczasowych zasadach sprzed uchwalenia planu miejscowego przez lokalnego prawodawcę. Ani w toku postępowania administracyjnego, ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym skarżąca nie przedłożyła żadnego dokumentu źródłowego, który pozwoliłby uwiarygodnić tezę, że skarżąca nadal legitymuje się stosownym zezwoleniem. To zaś oznacza, że Kolegium zasadnie przyjęło, iż decyzja z 2014 r. wygasła, a skarżąca nie uzyskała nowego zezwolenia. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla stanu sprawy. W 2022 r. uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan ten całkowicie wyłącza możliwość gospodarowania odpadami na działce skarżącej i jej męża. Po pierwsze działka ta jest przeznaczona na cele rolne – 17R (§ 3 pkt 7 m.p.z.p.). Na tym terenie, zgodnie z § 16 pkt 3 m.p.z.p., obowiązuje zakaz zabudowy, a cały teren ma mieć rolnicze przeznaczenie (§ 16 pkt 1 m.p.z.p.). Lokalny prawodawca zabrania zatem podejmowania jakiegokolwiek innego działania na działce skarżącej niż uprawa roli. Zakaz ten jest wzmocniony przepisami § 5 pkt 5 i 6 m.p.z.p., ponieważ lokalny prawodawca wyłącza możliwość lokowania przedsięwzięć oddziałujących na środowisko. Mimo, iż rekultywacja gruntów nie została wymieniona w wykazie takich przedsięwzięć, to Rada Miejska [...] doprecyzowała zakres tych przedsięwzięć. Wymaga zaznaczenia, że w toku niniejszego postępowania Sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości rozwiązań przyjętych w planie miejscowym. Podważanie tych regulacji wymagałoby zainicjowania nowej sprawy sądowoadministracyjnej poprzez zaskarżenia planu miejscowego w całości lub w części. Po drugie, co już wspomniano, skarżąca aktualnie nie legitymuje się już decyzją zezwalającą na przetwarzanie odpadów. Nadto, na szczególną uwagę zasługuje przepis § 5 pkt 4 m.p.z.p., który stanowi, że zagospodarowanie odpadów [następuje – przyp. Sądu] zgodnie z regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie gminy oraz przepisami o odpadach. Przepisy o odpadach, a także regulamin czystości w [...] nakazują usuwanie odpadów bez wyjątku. Ów przepis zatem jeszcze wyraźniej artykułuje zakaz jakiegokolwiek wykorzystywania odpadów na terenie obejmującym działkę skarżącej. Skoro nie jest dopuszczalne w żaden sposób gospodarowanie odpadami, co jasno wynika z § 5 pkt 4-6 oraz § 16 m.p.z.p., a skarżąca wbrew podnoszonym twierdzeniom, nie posiada zezwolenia na przetwarzanie odpadów, to organy orzekające w niniejszej sprawie zasadnie przyjęły, że rolniczy kierunek rekultywacji części działki skarżącej z wykorzystaniem odpadów nie może nastąpić. Podobnie stwierdził Burmistrz [...] w postępowaniu opiniującym. W ocenie Sądu SKO zasadnie utrzymało w mocy decyzję Starosty, trafnie rekonstruując stan prawny powstały na skutek przyjęcia planu miejscowego. Rekultywacja nie może następować w sposób, w jaki zaplanowali to skarżąca i jej mąż. Możliwe są z pewnością inne metody rekultywacji terenu, lecz prawo miejscowe dla tego terenu uniemożliwia stosowanie odpadów do celów rekultywacyjnych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał, że Kolegium o tyle dopuściło się naruszenia art. 153 P.p.s.a., że błędnie przyjęło, iż nieprawomocny wyrok tut. Sądu wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Po 530/25 wiąże w niniejszej sprawie. Uchybienie to jednak nie wpływa na wynik sprawy o tyle, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela argumentację wyrażoną w tym orzeczeniu i traktuje ją jak własną. Tym samym Sąd tu orzekając w pełni podziela pogląd wyrażony w powyższym wyroku, iż skarżąca nie posiada zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a plan miejscowy nie pozwala na jakiekolwiek gospodarowanie odpadami na przedmiotowym terenie. Nie ma przy tym mowy o związaniu oceną prawną, ani wskazaniami tut. Sądu w toku postępowania administracyjnego wywołanym wnioskiem skarżącej i jej męża. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia § 16 m.p.z.p. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Regulacja przyjęta przez lokalnego prawodawcę jest kompleksowa, bowiem przeznaczając teren pod konkretne zagospodarowanie, nie dopuszcza się jednocześnie innego. Jeżeli w § 16 m.p.z.p. przyjęto przeznaczenie rolnicze i ustanowiono wymagania określone w pkt 1-5 wskazanego przepisu, to oznacza, że nie dopuszcza się innych form zagospodarowania terenu o symbolu 17R. Zachowuje się dotychczasowy sposób zagospodarowania, ale o charakterze rolniczym, żaden inny sposób nie jest dopuszczony. Twierdzenie to wzmacnia przepis § 5 pkt 6 m.p.z.p., bowiem nie dość, że wyłącza się możliwość lokowania przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisku, to lokalny prawodawca szczególnie podkreślił niemożność lokowania inwestycji (jakichkolwiek) związanych z recyklingiem, składowaniem lub przetwarzaniem opadów. Odpady zaś muszą być zagospodarowane zgodnie z innym aktem prawa miejscowego – regulaminem utrzymania czystości i porządku w [...] oraz przepisami o odpadach. Sąd nie podziela zarzutu o naruszeniu § 5 pkt 4 m.p.z.p. i art. 4 ust. 2 i 2a u.c.p.g. Lokalny prawodawca zawarł w § 5 pkt 4 m.p.z.p. normę stanowiącą, że zagospodarowanie odpadów następuje zgodnie nie tylko z regulaminem, ale także przepisami o odpadach. Podkreślenia wymaga to, że mówiąc o przepisach o odpadach trzeba mieć na względzie przede wszystkim u.o., ale i wszystkie inne przepisy, które normują to zagadnienie. Warto przywołać art. 23 ust. 1 u.o., gdzie mowa jest o selektywnej zbiórce odpadów. Co prawda ustawodawca rozróżnia wiele rodzajów odpadów, to jednak mówiąc o odpadach ma na myśli wszystkie ich kategorie. Nie można twierdzić zatem, że jakiegoś rodzaju odpady są wyłączone spod jurysdykcji gminnej i nie podlegają zagospodarowaniu. Lokalny prawodawca w § 5 pkt 4 m.p.z.p. o tym przesądził. Wprawdzie Sąd już odniósł się do tej kwestii, to jeszcze raz należy podkreślić, że nie doszło do naruszenia art. 226a ust. 1 u.o., ponieważ skarżąca nigdy nie dowiodła, że złożyła stosowny wniosek, który pozwoliłby jej na "przedłużenie" decyzji z 2014 r. zezwalającej skarżącej na przetwarzanie odpadów. Zabieg, jaki przeprowadzono w skardze, a więc ujawnienie fragmentu zapewne dokumentu, w którym deklaruje się o posiadanym zezwoleniu nie daje możliwości stwierdzenia, że skarżąca nadal może przetwarzać odpady. Jest to quasi dowód skarżącej, który nie poddaje się weryfikacji, ponieważ nie można nawet potwierdzić, kto jest jego autorem (rzekomo jak twierdzi pełnomocnik skarżącej – WWIOŚ) i do kogo został skierowany, a także jaka jest w istocie cała jego treść. Takie okoliczności uprawniają do stwierdzenia, że SKO zasadnie odmówiło uznania, że skarżąca legitymuje się zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. W ocenie Sądu również przepis art. 35 ust. 1 u.p.z.p. nie został naruszony przez organy orzekające w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego. Skarżąca nie posiada zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a więc nie może po wygaśnięciu tej decyzji użytkować swej działki w dotychczasowy sposób, bowiem w 2022 r. wszedł w życie m.p.z.p., który od dnia 21 czerwca 2022 r. przeznacza działkę skarżącej i jej męża na cele określone dla terenu o symbolu 17R. Ponadto plan miejscowy musi wprost dopuścić możliwość zastosowania odpadów do wypełnienia terenów niekorzystnie przekształconych (por. wyrok NSA z 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 1122/17, publ. j.w.). Nie zasługiwał na uwzględnienie również ostatni zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 4 pkt 18 u.o.g.r.l. Skarżąca przedłożyła w toku postępowania administracyjnego opinię sporządzoną przez pracownika naukowego Uniwersytetu [...]. Z treści tej opinii wynika wniosek, że tereny na działce skarżącej i jej męża są zdewastowane i powinny zostać zrekultywowane. Co do tej kwestii nie ma żadnych wątpliwości. Nadmienić przy tym trzeba, że spośród w zasadzie nieograniczonego spektrum możliwości w zakresie prowadzenia rekultywacji, stosowanie odpadów jest w tym przypadku niedopuszczalne z uwagi na obowiązujący na działce skarżącej plan miejscowy. Definicja rekultywacji stanowi o konieczności "nadania lub przywrócenia gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych". Poprawa właściwości gleby nie spełnia wymogu nadania lub przywrócenia ich. Dlatego należy takie działanie uznać za niewpisujące się w cel rekultywacji. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kierując się normą określoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie znalazł żadnych usprawiedliwionych podstaw uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalono.