II SA/Po 222/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ W. Batorowicz

Wniesioną w dniu 15 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargą K. M. zaskarżył opisaną powyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Równocześnie dnia 07 września 2016 r. nakazującą przedstawienie przez inwestora – projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w [...]. Równocześnie w skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że brak przedłożenia projektu budowlanego w zakreślonym terminie może skutkować wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego w całości lub w części, bądź też obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, a więc wywołać trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto zauważyć, iż okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności podlegają ocenie Sądu, jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ustawy stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu (tu: decyzji) lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 76/06, Baza NSA). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez skarżącego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i czyniły wstrzymanie wykonania uzasadnione. Należy zauważyć, iż w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiona z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania administracyjnego. Przy czym, w obu przypadkach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I GZ 1/06 i z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Baza NSA ). Jak wskazuje analiza akt przedmiotem sądowej kontroli jest kwestia prawidłowości nałożenia na skarżącego obowiązku przedłożenia obiektu budowlanego zamiennego. Wykonanie powyższej decyzji nie wiąże się przy tym bezpośrednio z ryzykiem powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Następstwa, do których odwołano się w treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odnoszą się do następstw związanych z kolejnymi decyzjami, jakie mogą być wydane w toku postępowania legalizacyjnego, przy czym rozstrzygnięcia powyższe mogą być każdorazowo przedmiotem sądowej kontroli. Oznacza to, że wykonanie zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie spowoduje powstania następstw, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. /-/ W. Batorowicz