II SA/Po 170/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 września 2020 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: Inspektor wojewódzki; organ II instancji; organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania T. K. (dalej również: skarżący; zainteresowany), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (zwanego dalej: Inspektor powiatowy; organ I instancji) z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w zakresie terminu wykonania robót budowlanych i w to miejsce orzekł o obowiązku ich wykonania do dnia [...] maja 2020 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wydaną w przedmiocie nakazania L. O. (dalej również: inwestor) wykonania określonych robót budowlanych, niezbędnych do doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku mieszkalno-gospodarczego na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] przy ul. [...] w [...] do stanu zgodnego z przepisami. Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy. W dniu [...] kwietnia 2016 r. T. K. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie legalności budowy budynków usytuowanych na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] przy [...] w [...] W wyniku przeprowadzenia czynności kontrolnych w dniu [...] maja 2016 r. Inspektor powiatowy ustalił, że działka nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym w granicy z działką [...], będącą własnością J. G. oraz z działką [...], będącą własnością T. K.. Budynek mieszkalny został wybudowany w latach 70-ych ubiegłego wieku przez pierwotnych właścicieli nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...], a L. O. następnie przeprowadziła remont tego budynku. W dniu [...] maja 2016 r. Starostwo Powiatowe w [...] Wydział Architektury i Budownictwa poinformowało Inspektora powiatowego, że nie posiada w rejestrze pozwolenia na budowę dla wykonania przedmiotowego obiektu na działce nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. organ I instancji zobowiązał L. O. do przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego oraz inwentaryzacji budowlanej samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego wraz z oceną stanu technicznego budynku oraz oceną zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi (obowiązującymi w czasie budowy i obecnie), w terminie do dnia [...] października 2016 r. W odpowiedzi inwestor przekazał inwentaryzację budowlaną z oceną stanu technicznego budynku mieszkalnego i oceną zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. W dniu [...] grudnia 2016 r. Inspektor wezwał L. O. do dostarczenia w terminie do dnia [...] lutego 2017 r. decyzji o warunkach zabudowy dla budynku mieszkalnego wybudowanego przy ul. [...], a następnie organ zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne do czasu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W dniu [...] stycznia 2018 r. do organu wpłynęła ostateczna decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] ustalająca L. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz pozostałą, niezbędną infrastrukturą techniczną. W dniu [...] kwietnia 2018 r. organ wezwał ponownie L. O. do dostarczenia w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania dokumentów, o których była mowa w wezwaniu z dnia [...] grudnia 2016 r., tj. uzupełnienia oceny technicznej budynku mieszkalno-gospodarczego, które to wezwanie powtórzył [...] maja 2018 r. Dnia [...] maja 2018 r. L. O. przedłożyła inwentaryzację budynku z oceną stanu technicznego, uzupełnioną o decyzję o warunkach zabudowy. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Inspektor powiatowy nakazał L. O. wykonanie robót budowlanych, niezbędnych do doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku mieszkalno-gospodarczego na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] do stanu zgodnego z przepisami, na podstawie zaleceń zawartych w opracowaniu technicznym "Inwentaryzacja budynku z oceną stanu technicznego", sporządzonym w maju 2018 r. przez mgr inż. M. W.. Od powyższej decyzji odwołanie złożył T. K.. Inspektor wojewódzki ustalił w postępowaniu odwoławczym, że Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] do czasu rozstrzygnięcia postępowania toczącego się w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...], w której to sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wcześniej, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 196/16, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. Inspektor wojewódzki uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. w zakresie terminu wykonania robót budowlanych i w to miejsce orzekł o obowiązku ich wykonania do dnia [...] marca 2019 r., a w pozostałej części utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 946/18 uchylił zaskarżoną przez T. K. decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych. Sąd zgodził się ze skarżącym co od tego, że organy nie oceniły sprawy pod kątem § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), a co więcej – organy nie ustaliły na podstawie jakich przepisów organ miał badać okoliczności sprawy. Sąd wskazał m.in., że nie ustalono, czy i gdzie w budynku znajdują się otwory okienne (skarżący nie wyraża zgody na okna w ścianie granicznej, nawet gdyby miały to być otwory wypełnione luksferami) i nie uwzględniono brzmienia uchwały 7 sędziów NSA z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 3/16, zgodnie z którą w przypadku, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Sąd zauważył bowiem, że w pierwszej kolejności organy winny ustalić jakie przepisy znajdują w sprawie zastosowanie, aby później móc dokonać ich prawidłowej subsumcji. W tym celu konieczne było rozstrzygnięcie przez organ, według jakiego stanu prawnego ma on badać zgodność samowolnie wybudowanego budynku z przepisami techniczno-budowalnymi. Innymi słowy, czy zastosowanie w sprawie znajdują przepisy techniczno-budowalne z daty budowy budynku, czy też z momentu orzekania o jego legalizacji. W niniejszej sprawie organy nie tylko zaniechały dokonania ustalenia przepisów właściwych, ale zaniechały analizy w tym zakresie w jakiejkolwiek mierze, tj. nie dokonały jej pod kątem przepisów techniczno-budowalnych z daty budowy, ani też nie uczyniły tego pod kątem tych przepisów z daty legalizacji. Ponadto Sąd również zgodził się ze skarżącym co do tego, że organ II instancji nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania. W takich warunkach Sąd uchylił decyzję organu II instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Podniósł, że opisane zaniechania organu w zakresie ustalenia przepisów mających zastosowanie w sprawie rzutowały na możliwość przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji. We wskazaniach co do dalszego postępowania, które "wynikają wprost z treści uzasadnienia", Sąd, powołując się na treść art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że "jeśli zważyć, że legalizacja skutków samowoli budowlanej ma na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem obowiązującym w czasie tej legalizacji, a nie w czasie realizacji obiektu budowlanego konieczne będzie ustalenie i wskazanie właściwego brzmienia § 12 cyt. Rozporządzenia w aspekcie usytuowania otworów okiennych w granicy lub z zachowaniem właściwej odległości". W toku ponownie prowadzonego postępowania Inspektor powiatowy zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego poprzez przedłożenie rzutów lub szkiców budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], dz. nr [...] z zaznaczeniem otworów okiennych oraz otworów wypełnionych luksferami, ustalenie czy w ścianie posadowionej bezpośrednio przy granicy znajdują się jakiekolwiek otwory okienne lub otwory wypełnione luksferami oraz sporządzenie dokumentacji fotograficznej obiektu. W konsekwencji Inspektor powiatowy w dniu [...] czerwca 2019 r. przeprowadził kontrolę przedmiotowego obiektu, w wyniku czego ustalił, że: w granicy z działką nr [...] nie stwierdzono istnienia żadnych otworów okiennych oraz otworów wypełnionych luksferami; w granicy z działką nr [...] w ścianie północnej znajduje się, wg oświadczenia właścicielki nieruchomości, istniejący otwór okienny, który istniał już w momencie zakupu nieruchomości w 2011 r., wymiary okna wynoszą ok. 1,94 m (dł) x 1,18 m (wys.); okno oddalone jest od działki sąsiedniej nr [...] o ok. 2,22 m; wykonano pomiary wszystkich otworów okiennych i drzwiowych znajdujących się na parterze budynku oraz naniesiono je na rzut parteru, stanowiący załącznik do protokołu. Następnie decyzją z dnia 30 lipca 2019 r. nr [...] Inspektor wojewódzki uchylił decyzję organu I instancji z dnia 29 czerwca 2018 r. nr [...] i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prowadząc ponownie postępowanie, Inspektor powiatowy wezwał M. W. (autorkę opracowania-inwentaryzacji budynku) do uzupełnienia przekazanej wcześniej dokumentacji technicznej, dotyczącej inwentaryzacji budynku z oceną stanu technicznego budynku mieszkalno-gospodarczego położonego na nieruchomości w [...] przy ul. [...] (dz. nr [...]). Organ I instancji wskazał, że chodzi o ocenę zgodności obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi w czasie budowy i obecnie, ocenę czy obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia oraz o wskazanie zakresu koniecznych do wykonania zmian i przeróbek w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. M. W. przekazała organowi I instancji uzupełnienie wcześniejszej dokumentacji technicznej (pismo z dnia [...] października 2019 r.). Decyzją z dnia 19 listopada 2019r. nr [...] Inspektor powiatowy nakazał L. O. wykonanie następujących robót budowlanych, niezbędnych do doprowadzenia samowolnie wybudowanego budynku mieszkalno-gospodarczego na nieruchomości w [...] przy ul. [...] (dz. nr [...]) do stanu zgodnego z przepisami: - wymianę pokrycia dachu z eternitu na warstwę papy asfaltowej czy termozgrzewalnej ułożoną na podłożu drewnianym, np. deski gr. 25 mm pokryte papą asfaltową; - wykonanie murków ogniowych na wysokość 0,30 m ponad pokrycie dachu cegłą szczelinową lub bloczkami z betonu komórkowego, nadmurowaną ścianę zakończyć opierzeniem; - wykonanie komina na dodatkową wysokość 25 cm, aby łączna jego wysokość od pokrycia z papą była równa H-0,60 m do wylotów; - wykonanie pod schodami i na ścianie oddzielającej korytarz od kotłowni okładziny z płyty gipsowo-kartonowej ogniochronnej gkf; - wymianę drzwi do kotłowni na nowe o szerokości 90 cm, drzwi wejściowe do kotłowni powinny być niepalne klasy 0,5 odporności ogniowej, otwierane na zewnątrz; - otynkowanie ściany dla uszczelnienie budynku od strony południowej; - zamontowanie w istniejącym otworze okiennym w ścianie budynku od strony granicy z działką nr [...] luksferów (o pow. min. 3,9 m kw.) lub naświetla o odporności ogniowej EI30 (o pow. min. 2,08 m kw.). Jednocześnie organ I instancji zobowiązał inwestora do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan T. K. repr. przez Pana J. K.. Odwołanie zostało wniesione w terminie. W wyniku wniesienia przez T. K. odwołania od przedmiotowej decyzji Inspektor wojewódzki, uwzględniając wskazania zawarte w wyroku WSA z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 946/18, podzielił stanowisko organu I instancji. Przy czym, w związku ze zbliżającym się terminem na wykonanie szerokiego zakresu obowiązków wskazanego w zaskarżonej decyzji uznał, że konieczne jest uchylenie tejże decyzji w części, w której wskazano termin na wykonanie obowiązków. Stąd też skorzystał z kompetencji do wydania decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie tego terminu. Motywując swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczym stwierdził, że przedmiotem postępowania jest budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...] w granicy z działką nr [...]; budynek mieszkalny jednokondygnacyjny wybudowany w latach 70-tych o powierzchni użytkowej 83,40 m kw.; budynek wykonany z pustaków szczelinowych, miejscowo do gruntu powiązany pustakami betonowymi, na poziomie stropu trzema warstwami cegły pełnej na zaprawie cementowo wapniowej, kryty dachem jednospadowym o konstrukcji drewnianej krytej eternitem. Organ stwierdził, że obiekt budowlany zlokalizowany na działce nr [...] nie spełnia kryteriów wyrażonych w art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202), wobec czego budowa obiektu budowlanego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, "a więc zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje art. 48" Prawa budowlanego. Zarazem, wskazując na fakt pobudowania obiektu w [...] przy ul. [...] nr [...] na działce nr [...] w latach 70-ych, Inspektor wojewódzki stwierdził, że skoro budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., zastosowanie w sprawie znajdzie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego i do takiego obiektu stosuje się przepisy dotychczasowe. W tym względzie organ wskazał na to, że ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. nr 38, poz. 229 – dalej: Prawo budowlane z 1974 r.) przewiduje możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego obiektu budowlanego, który został wybudowany niezgodnie z przepisami, pod warunkiem że nie zostały spełnione przesłanki art. 37 ust. 1, który stanowi, że "obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia." Odwołując się do stanowiska orzecznictwa, organ II instancji wyjaśnił, że warunkiem zastosowania art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. jest brak przesłanek z art. 37 ust. 1 tej ustawy, a jeżeli istnieje potrzeba ustalenia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., to w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Idąc dalej, podniósł że legalizacja samowoli budowlanej jest uwarunkowana stwierdzeniem przez organ, że obiekt znajduje się na terenie, na którym zgodnie z przepisami planistycznymi mógł być wzniesiony i to decyzja o warunkach zabudowy określa możliwość legalizacji samowolnie rozbudowanego budynku. Zdaniem Inspektora wojewódzkiego organ I instancji prawidłowo ustalił, że obiekt budowlany znajdujący się na działce nr [...] w [...] przy ul. [...] nr [...] jest zgodny z wymogami określonymi w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Wskazując na związanie stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...], Inspektor wojewódzki wyjaśnił, że w toku ponownie prowadzonego postępowania, na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2019 r. ustalono, że w granicy z działką nr [...] nie stwierdzono istnienia żadnych otworów okiennych oraz otworów wypełnionych luksferami; w granicy z działką nr [...] w ścianie północnej znajduje się, wg oświadczenia właścicielki nieruchomości, istniejący otwór okienny, który istniał już w momencie zakupu nieruchomości w 2011 r., wymiary okna wynoszą ok. 1,94 m (dł.) x 1,18 m (wys.); okno oddalone jest od działki sąsiedniej nr [...] o ok. 2,22 m; wykonano pomiary wszystkich otworów okiennych i drzwiowych znajdujących się na parterze budynku oraz naniesiono je na rzut parteru, stanowiący załącznik do protokołu. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w granicy z sąsiednią działką, tj. działką nr [...] stanowiącą własność skarżącego, jednakże ściana od strony granicy nie posiada żadnych otworów – drzwiowych, okiennych ani wypełnionych luksferami, okno wykonano natomiast w ścianie północnej znajdującej się w granicy z działką nr [...], oddalone o ok. 2,22 m od działki nr [...]. Zarazem organ zauważył, że zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Poznaniu wydanym w niniejszej sprawie, legalizacja ma na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem obowiązującym w czasie tej legalizacji, należy dokonać oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z aktualnie obowiązującymi przepisami. W następnej kolejności Inspektor wojewódzki podniósł, że w niniejszej sprawie wydana została przez Burmistrza [...] decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], która przewiduje lokalizowanie obiektu w granicy, jednakże odwołując się do treści uchwały 7 sędziów NSA z dnia 27 lutego 2017r. (sygn. akt II OPS 3/16), wskazanej w wyżej przywołanym wyroku WSA w Poznaniu, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i możliwe jest lokalizowanie budynku w granicy działki, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. W tym zakresie organ wskazał na to, że na działce nr [...] ani na działce [...] nie wybudowano obiektów w granicy z działką nr [...], zatem przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny aktualnie narusza powyższy przepis warunków technicznych. Inspektor wojewódzki stwierdził zarazem, że możliwość sytuowania budynku w granicy działki, w przypadku zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, została przewidziana w § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: "1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej". Ponadto analizując, czy przedmiotowy obiekt może zostać zalegalizowany na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, organ odwoławczy stwierdził, że należy wziąć pod uwagę specyficzny kształt działki nr [...] oraz fakt, że najprawdopodobniej nie jest możliwe zlokalizowanie na niej budynku mieszkalnego w inny sposób. Kontynuując te rozważania, organ stwierdził, że aktualne położenie przedmiotowego budynku wynika z wtórnych podziałów działki nr [...] dokonanych już po jego powstaniu w latach 70-ych ubiegłego wieku; odległość pomiędzy budynkami na działce nr [...] i [...] wynosi ok. 4,25 m, przy czym jedynie narożnik obiektu na działce [...] znajduje się w granicy, na której wykonano północną ścianę legalizowanego budynku, co wynika ze szkicu polowego znajdującego się w aktach sprawy (we wniesionym odwołaniu skarżący podnosi zatem bezzasadnie brak ustaleń w tym zakresie); ściana północna przedmiotowego obiektu, umiejscowiona w granicy z działką nr [...] posiada szerokość ok. 9,47 m, natomiast szerokość działki w tym miejscu wynosi ok. 14,6 m, co wynika ze szkicu polowego znajdującego się w aktach sprawy (ściana zachodnia budynku jest zatem usytuowania w odległości ok. 4,25 m od granicy z sąsiednią działką); ściana wschodnia przedmiotowego obiektu, umiejscowiona w granicy z działką nr [...] posiada szerokość ok. 12,96 m i jest równa całej szerokości granicy z sąsiednią działką; ściana południowa budynku od strony działki nr [...] na całej szerokości pokrywa się ze ścianą budynku na sąsiedniej działce. W takich warunkach organ II instancji uznał, że w świetle § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych możliwe jest zlokalizowanie przedmiotowego obiektu w granicy z sąsiednimi działkami nr [...], [...] oraz [...], jednakże konieczne jest wykonanie dodatkowych robót budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych naruszeń. Zdaniem organu odwoławczego, w toku prowadzonego postępowania organ I instancji prawidłowo ustalił, że przedmiotowy budynek posiada okno wykonane w granicy z działką nr [...], co jest niedopuszczalne w świetle przywołanych przepisów, jednakże niezgodność ta jest możliwa do wyeliminowana poprzez zamurowanie tego otworu okiennego przy pomocy luksferów lub naświetli, które jednocześnie zapewni prawidłowe doświetlenie pomieszczeń w budynku. Co do pozostałych, nakazanych robót organ wyjaśnił, że wynikają z konieczności dostosowania obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami w zakresie izolacyjności termicznej, oddzielenia ogniowego. W ocenie organu, nakazany zakres obowiązków jest zgodny z rozwiązaniami zaproponowanymi w inwentaryzacji budynku i oceną stanu technicznego sporządzoną przez mgr inż. M. W.. W tym względzie zauważył, że w opracowaniu tym jego autor oświadczył, iż po dostosowaniu budynku do obecnie obowiązujących warunków technicznych nie spowoduje on niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia i niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, dotyczących odległości od budynku mieszkalnego na działce nr [...], Inspektor wojewódzki zauważył, że przedmiotem niniejszej sprawy była jedynie legalność budynku na działce nr [...], a nie budynku na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę Inspektor wojewódzki, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. W skardze na decyzję Inspektora wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2020 r. T. K., reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 21 stycznia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu zainteresowany podniósł, że samowolnie wybudowany obiekt budowlany, aby mógł być w ogóle legalizowany, powinien spełniać wymogi wynikające z aktualnych przepisów techniczno-budowlanych i jest to warunek sine qua non procedury legalizacyjnej. Idąc dalej, wskazał na to, że w odwołaniu z dnia 25 listopada 2019 r. w punkcie pierwszym skarżący podniósł dwa zarzuty; pierwszy dotyczył braku ustalenia odległości legalizowanego budynku mieszkalno-gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] od budynku mieszkalnego nr [...] usytuowanego na działce nr [...] i zgodności tej odległości z warunkami technicznymi, w szczególności z warunkami ochrony ppoż., a drugi legalności budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...], przy granicy z działką nr [...], do którego przylega całą swoją powierzchnią legalizowany budynek. W jego ocenie, organ II instancji tylko częściowo odniósł się do tych zarzutów. Skarżący zakwestionował również ustalenie organu, że legalizowany budynek jest usytuowany w odległości 4,25 m od budynku mieszkalnego, skoro z podanych danych odległość ta powinna wynosić 5,13 m [14,60 - 9,47 = 5,13]. Poza tym stwierdził, że niezależnie od tego, czy odległość ta wynosi 4,25 m czy też 5,13 m, to i tak jest mniejsza niż 8 m i tym samym nie spełnia przepisów określonych w § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniósł, że Inspektor wojewódzki nie dokonał w tym zakresie żadnej oceny, a poza tym z zaskarżonej decyzji nie wynika w żaden sposób, czy odległość legalizowanego budynku od innych budynków jest zgodna z przepisami ppoż. W ocenie strony badanie sprawy tylko w zakresie § 12 warunków technicznych należy uznać za niewystarczające. W tym zakresie wywodził, że organy nie poczyniły też żadnych ustaleń co do zgodności z przepisami ppoż. ściany granicznej pomiędzy legalizowanym budynkiem a budynkiem gospodarczym usytuowanym na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], do którego przylega całą swoją powierzchnią legalizowany budynek. Zauważył przy tym, że "jeszcze w 2012 r. te dwa rzekomo budynki były jednym budynkiem - patrz mapa - załącznik do decyzji nr [...] z dnia 10.09.2012 r. O ścianie oddzielenia ppoż. nie ma w decyzji ani słowa!". Ponadto podniósł, że całkowicie niezrozumiały jest nakaz otynkowania ściany południowej budynku, skoro ściana legalizowanego budynku od strony południowej nie jest ścianą zewnętrzną. Poza tym za zupełnie kuriozalne uznał stwierdzenie organu odwoławczego, że w sprawie należy wziąć pod uwagę specyficzny kształt działki nr [...] oraz fakt, iż najprawdopodobniej nie jest możliwe zlokalizowanie na niej budynku mieszkalnego w inny sposób. Zdaniem strony, specyficzny kształt działki nie stanowi powodu do legalizowania budynku z naruszeniem przepisów, w szczególności przepisów gwarantujących bezpieczeństwo pożarowe. W ocenie skarżącego nigdy nie powinno dojść do wydzielenia działki nr [...] w takim kształcie, jak również to, że nie jest możliwe zlokalizowanie na wydzielonej działce nr [...] budynku mieszkalnego w inny sposób, nie może być okolicznością umożliwiającą legalizację. W konkluzji skarżący stwierdził, że z uwagi na rażące naruszenie warunków technicznych samowolnie wybudowany budynek powinien być rozebrany. W odpowiedzi na skargę Inspektor wojewódzki, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, jakkolwiek tylko część jej argumentacji była słuszna. Rozważania w przedmiotowej sprawie należy rozpocząć od istotnej uwagi wyjściowej. Otóż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działalność była przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumieć należy wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Związanie sądu administracyjnego zachodzi, jeżeli stan prawny sprawy nie ulega zmianie, a stan faktyczny nie zostaje podważony, względnie nie zmienia się i niedopuszczalne jest odstąpienie przez wojewódzki sąd administracyjny od ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w prawomocnych orzeczeniach sądów administracyjnych, wydanych w granicach danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1689/17, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy tym trzeba mieć na uwadze złożoność przedmiotu dokonywanych ocen, które mogą odnosić się także do kwestii sposobu (prawidłowości) ustaleń poczynionych na etapie postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny rozpoznający skargę na rozstrzygnięcie wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ administracyjny, związany jest również takimi ocenami prawnymi (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 655/07, dostępny jw.). Trzeba zatem podkreślić, że po wydaniu przez tutejszy Sąd wcześniejszego wyroku w przedmiotowej sprawie nie doszło do takiej zmiany stanu faktycznego czy prawnego, który legł u podstaw wydania wyroku tutejszego Sądu z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 946/18, która wpływałaby istotnie na zmianę zakresu związania organów nadzoru budowlanego i tutejszego Sądu wytycznymi zawartymi w tym wyroku. W ocenie tutejszego Sądu organy nadzoru budowlanego, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, podjęły odpowiednie wysiłki w celu ustalenia i rozważenia tych okoliczności, które były istotne dla rozstrzygnięcia kwestii wskazanych w wyroku z dnia 6 lutego 2019 r. Pomimo poczynienia w swej istotnej części prawidłowych ustaleń faktycznych, jak i poddaniu ich subsumcji prawnej z uwzględnieniem właściwych przepisów prawa, organy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie ustrzegły się uchybień w zakresie wymogów przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Po części trafnie zwrócił na to uwagę zainteresowany we wniesionej skardze. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że w ustalonym stanie faktycznym, ze względu na czas pobudowania przedmiotowego obiektu, nie było wątpliwości co do zastosowania przy legalizacji przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., tj. art. 37 ust. 1 i art. 40 tej ustawy, co wynikało z brzmienia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego, który przewiduje m.in., że przepisu art. 48 Prawa budowlanego nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy i do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Kwestie te odpowiednio naświetlił organ II instancji i nie ma potrzeby ich tutaj powtarzać. Sąd w tym zakresie przyjmuje za własne ustalenia i rozważania organu przedstawione w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia. W następnej kolejności Sąd wyjaśnia, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy zostały przez organy nadzoru budowlanego w znacznej mierze zrealizowane wytyczne tutejszego Sądu, zawarte w wyroku z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Po 946/18. Otóż w sprawie w sposób niewątpliwy ustalono, że w granicy z działką nr [...] nie stwierdzono istnienia żadnych otworów okiennych oraz otworów wypełnionych luksferami, natomiast otwór okienny istnieje w granicy z działką nr [...] w ścianie północnej legalizowanego obiektu, które to okno ma wymiary ok. 1,94 m (dł.) x 1,18 m (wys.), okno oddalone jest od działki sąsiedniej nr [...] o ok. 2,22 m. W konsekwencji zasadnie uznano, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w granicy z sąsiednią działką, tj. działką nr [...] stanowiącą własność skarżącego, jednakże ściana od strony tej granicy nie posiada żadnych otworów – drzwiowych, okiennych ani wypełnionych luksferami. Również zasadnie organy nadzoru budowlanego, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Poznaniu, w ramach legalizacji obiektu dokonały oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z aktualnie obowiązującymi przepisami. W sprawie zachodziła zgodność z wydaną dla tej inwestycji decyzją o warunkach zabudowy z dnia 8 stycznia 2018 r. nr [...], jednakże treść aktualnie obowiązującego przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych sprzeciwiała się lokalizacji obiektu w granicy, skoro od strony północnej i wschodniej zabudowy nie było. Jesli na działce nr [...] ani na działce [...] nie wybudowano obiektów w granicy z działką nr [...], to lokalizacja przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego narusza powyższy przepis warunków technicznych. Niemniej jednak trzeba podkreślić, że Inspektor wojewódzki całkowicie zasadnie stwierdził, że możliwość sytuowania budynku w granicy działki w przypadku zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej została przewidziana w § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że legalizacja dotyczy zabudowy jednorodzinnej, a zabudowa istniejąca w sąsiedztwie stanowi zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (jak chociażby na działkach nr [...] i [...]) lub zagrodową (działka nr [...]). Wynika to jednoznacznie z analizy urbanistycznej, której wyniki stanowią załącznik do decyzji Burmistrza [...] z dnia 8 stycznia 2018 r. nr [...] Również szerokość przedmiotowej działki nr [...], mającej – jak zauważył organ odwoławczy i sam skarżący – specyficzny kształt, nie budziła wątpliwości, a wynosiła mniej niż 16 m, tj. od strony północnej ok. 14,6 m, a od strony wschodniej ok. 12,96 m. Wbrew zarzutom skargi, zasadnie Inspektor wojewódzki przy analizie, czy przedmiotowy obiekt może zostać zalegalizowany na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, wziął pod uwagę specyficzny kształt działki nr [...], co miało znaczenie chociażby dla ustalenia jej szerokości. Uwaga, że najprawdopodobniej nie jest możliwe zlokalizowanie na tej działce budynku mieszkalnego w inny sposób również była trafna, jak na to wskazuje dokładny opis położenia budynku. Przypomnieć zatem należy, że aktualne położenie przedmiotowego budynku wynika z wtórnych podziałów działki nr [...], dokonanych już po powstaniu przedmiotowego budynku w latach 70-ych ubiegłego wieku. Twierdzenie skarżącego, że do wydzielenia działki budowlanej w takim kształcie – obejmującej podział pierwotnego budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w ogóle nie powinno dojść – nie zmienia faktu, że podział taki nastąpił i aktualnie tego rodzaju działka geodezyjna istnieje i jest zabudowana w określony sposób. Organy nadzoru budowlanego były zobowiązane uwzględnić ten fakt w postępowaniu legalizacyjnym, co też uczyniły. Dlatego też chybione było argumentowanie, że organ II instancji tylko częściowo odniósł się do zarzutu odwołania dotyczącego legalności budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], do którego przylega całą swoją powierzchnią legalizowany budynek. W tym zakresie trafnie organ II instancji zauważył, że przedmiotem niniejszej sprawy była jedynie legalność budynku na działce nr [...], a nie budynku na działce nr [...]. Według ustaleń organu ściana północna przedmiotowego obiektu, umiejscowiona w granicy z działką nr [...] posiada szerokość ok. 9,47 m, natomiast szerokość działki w tym miejscu wynosi ok. 14,6 m. Ściana wschodnia przedmiotowego obiektu umiejscowiona w granicy z działką nr [...] posiada szerokość ok. 12,96 m i jest równa całej szerokości granicy z sąsiednią działką, ściana południowa budynku od strony działki nr [...] na całej szerokości pokrywa się ze ścianą budynku na sąsiedniej działce. Powyższy stan faktyczny uzasadniał lokalizację przedmiotowego obiektu w granicy z działkami sąsiednimi, pod warunkiem zgodności z przepisami odrębnymi i dalszymi szczegółowymi przepisami warunków technicznych, z których najistotniejsze znaczenie mają w niniejszej sprawie przepisy ppoż. (§ 271-273). I właśnie, przede wszystkim, kwestie związane z oceną spełnienia przez przedmiotowy budynek mieszkalny minimalnych odległości od sąsiednich budynków nie zostały odpowiednio wyjaśnione i przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Zarazem trzeba podkreślić, że z tym zastrzeżeniem trafny był sam wniosek organu II instancji co do tego, że w świetle § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych możliwe jest zlokalizowanie przedmiotowego obiektu w granicy z sąsiednimi działkami nr [...], [...] oraz [...], jednakże konieczne jest wykonanie dodatkowych robót budowlanych w celu usunięcia stwierdzonych naruszeń. Wyjaśnienie okoliczności faktycznych, dotyczących lokalizacji przedmiotowego obiektu w zgodzie z przepisami ochrony przeciwpożarowej, wymagało ustalenia aktualnego położenia przedmiotowego budynku w odległości od innych budynków, znajdujących się na sąsiednich działkach. W tym zakresie Sąd podzielił częściowo uwagi skarżącego. Niemniej jednak te dotyczące odległości pomiędzy budynkami na działce nr [...] i [...] nie były zasadne. Zdaniem organu odwoławczego odległość ta wynosi ok. 4,25 m, przy czym odległość ta dotyczy jedynie narożnika obiektu na działce [...]. Organ II instancji wyjaśnił na jakiej podstawie zostały poczynione przedmiotowe ustalenia, co wynika ze szkicu polowego znajdującego się w aktach sprawy. Ponownie należy zauważyć, że specyficzny kształt działki nr [...] i związany z tym ukośny przebieg północnej granicy z działką nr [...], jak i trapezowaty kształt legalizowanego budynku, w tym ukośny kształt jego ściany północnej, a także kształt budynku znajdującego się na działce nr [...] miał swoje przełożenie na poczynienie takich ustaleń. Narożnik budynku znajdującego się na działce nr [...] znajdował się przy zachodniej granicy działki nr [...], a nie w narożniku z granicą północną. Matematyczne wyliczenia skarżącego, dotyczące szerokości działki nr [...] w jej północnej granicy były trafne, ale wyłącznie w odniesieniu do tego, na jakiej długości tej granicy przylegał do niej legalizowany budynek. Natomiast abstrahowały one od rzeczywistego usytuowania względem siebie poszczególnych części budynków zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...]. Zasadnie też organ II instancji wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że ściana zachodnia budynku jest zatem usytuowania w odległości ok. 4,25 m od granicy z sąsiednią działką, a skarżący bezzasadnie podnosił brak ustaleń w tym zakresie. Nie ma przy tym wątpliwości, że ściana wschodnia przedmiotowego obiektu umiejscowiona w granicy z działką nr [...] posiada szerokość ok. 12,96 m i jest równa całej szerokości granicy z sąsiednią działką, a ściana południowa budynku od strony działki nr [...] na całej szerokości pokrywa się ze ścianą budynku na sąsiedniej działce. Tutejszy Sąd nie miał też zastrzeżeń co do tego, że pozostawienie w przedmiotowym budynku okna wykonanego w granicy z działką nr [...] było niedopuszczalne w świetle przywołanych przepisów, jednakże niezgodność ta jest możliwa do wyeliminowana poprzez zamurowanie tego otworu okiennego przy pomocy luksferów lub naświetli, które jednocześnie zapewni prawidłowe doświetlenie pomieszczeń w budynku. Pozostają jednakże wątpliwości dotyczące przede wszystkim bezpieczeństwa pożarowego i oddzielenia ogniowego. Przepis § 271 ust. 1 warunków technicznych dotyczy odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli. W ocenie organu, nakazany zakres obowiązków jest zgodny z rozwiązaniami zaproponowanymi w inwentaryzacji budynku i oceną stanu technicznego sporządzoną przez mgr inż. M. W., w którym to opracowaniu stwierdzono, że po dostosowaniu budynku do obecnie obowiązujących warunków technicznych nie spowoduje on niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Taki wniosek organu nadzoru budowlanego okazał się przedwczesny, gdyż opracowanie techniczne wraz z jego uzupełnieniem zawierało pewne niejasności, które rzutowały na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W opracowaniu tym jego autor stwierdził, że przedmiotowy budynek mieszkalny zalicza się do klasy D odporności ogniowej i stanowi jedną strefę pożarową, przy czym łączy się z budynkiem gospodarczym ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI60, a oś tej ściany o grubości 29 cm jest granicą pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Do takiego stanowiska trudno mieć jakiekolwiek uwagi, gdyż jest rzeczowe i oparte na odpowiednich ustaleniach faktycznych i prawnych. Natomiast argumentacja skarżącego, że "jeszcze w 2012 r. te dwa rzekomo budynki były jednym budynkiem - patrz mapa - załącznik do decyzji nr [...] z dnia [...].09.2012 r. O ścianie oddzielenia ppoż. nie ma w decyzji ani słowa!" jest o tyle chybiony, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowiła opracowania technicznego, które wskazywałoby na charakter danej ściany oddzielającej części obiektu. Trzeba zarazem zauważyć, że pewne zastrzeżenia budzi jednak stwierdzenie autora tej inwentaryzacji technicznej, że "zarówno ta ściana, jak i południowa od strony działki nr [...] są ścianami oddzielenia przeciwpożarowego REI60, wykonanymi z trwałego materiału budowlanego i posadowionymi na trwałych fundamentach, nie posiadającymi żadnych otworów okiennych". Wątpliwość ta dotyczy określenia ściany od strony działki nr [...] jako południowej, która w rzeczywistości jest ścianą wschodnią, natomiast ścianę północną obiektu autor opracowania określił jako wschodnią. Jest to najpewniej oczywista omyłka, która nie stoi na przeszkodzie zidentyfikowaniu poszczególnych ścian obiektu. Spowodowała jednak również błędne określenie ściany znajdującej się w granicy z działką nr [...], co doprowadziło do niefortunnego sformułowania w decyzji organu I instancji jednego z obowiązków poprzez "otynkowanie ściany dla uszczelnienie budynku od strony południowej", podczas gdy w tym wypadku zapewne chodzi o ścianę zachodnią. Bardziej istotną kwestią jest jednak ta związana z odległościami pomiędzy budynkami znajdującymi się na działkach nr [...] i [...]. Autor opracowania technicznego nie wypowiedział się odrębnie na temat odporności ogniowej północnej i zachodniej ściany budynku zlokalizowanego na działce nr [...], jednakże – jak już wspomniano – stwierdził, że przedmiotowy budynek mieszkalny zalicza się do klasy D odporności ogniowej i stanowi jedną strefę pożarową. Wobec tego ściany te również stanowią elementy oddzielenia przeciwpożarowego w rozumieniu § 232 warunków technicznych, zaś § 271 ust. 1 dotyczy odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. W konsekwencji zachowanie wskazanej przez skarżącego odległości 8 m nie byłoby wymagane, o ile w ogóle dotyczyłoby takiej części budynku na sąsiedniej działce nr [...], który jest ścianą, a ściana ta również stanowiłaby element oddzielenia przeciwpożarowego. Z kolei obowiązek zamontowania w istniejącym otworze okiennym, w ścianie budynku od strony granicy z działką nr [...], luksferów (o pow. min. 3,9 m kw.) lub naświetla o odporności ogniowej EI30 (o pow. min. 2,08 m kw.) również powinien zostać powiązany z odpowiednim wyjaśnieniem podstawy prawnej. Podsumowując, mimo podjęcia odpowiednich działań, mających na celu merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, nie wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały odpowiednio ustalone i przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wobec tego po stronie organów nadzoru budowlanego doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W takich warunkach Sąd uznał, że w sprawie miały miejsca po stronie organów nadzoru budowlanego, a w szczególności po stronie Inspektora wojewódzkiego, tego rodzaju uchybienia, które dyskwalifikowały zaskarżoną decyzję pod kątem uznania jej pełnej zgodności z prawem, co uzasadniało wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy przedwcześnie stwierdził prawidłowość decyzji legalizacyjnej wydanej przez organ I instancji. Uczynił to bowiem bez należytego zbadania tych aspektów sprawy, które zostały omówione w niniejszym uzasadnieniu. Tym samym nie w pełni zrealizował wytyczne, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., zawarte w wyroku z dnia 6 lutego 2019 r. Ponownie rozpoznając sprawę, organ nadzoru budowlanego obowiązany będzie uwzględnić wskazania co do dalszego postępowania wynikające wprost z treści niniejszego uzasadnienia. Kwestie te prima facie nie przekraczają granic uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Dlatego też Sąd nie doszukał się powodów, dla których należałoby uchylić nie tylko zaskarżoną decyzję, ale również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wszystkie sygnalizowane powyżej kwestie powinny zostać wyjaśnione przez Inspektora wojewódzkiego, z wykorzystaniem możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wniosek strony wygrywającej spór sądowy. Na koszty te składa się uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w kwocie [...]zł, a także koszty zastępstwa procesowego ([...] zł), stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.