II SA/Po 17/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. – P. SA w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2013 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] /-/ E. Podrazik

Decyzją z dnia [...] października 2013 roku, opisaną wyżej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku, ustalającą dla S. sp. z o.o. w P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu obejmującego zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową wraz z garażami podziemnymi oraz infrastrukturą teczniczną na działkach nr [...] i [...] przy ul. S. [...] i [...] w P. Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła spółka S. – P. SA w P., domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżąca powołała się na zagrożenie znaczną szkodą i ryzyko wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, wywołanych ewentualnym wydaniem pozwolenia na budowę w oparciu o kwestionowaną decyzję o warunkach zabudowy. Skarżąca podniosła, iż tak duża inwestycja, która będzie kształtować ład przestrzenny na znacznym obszarze, nie powinna być realizowana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, taka sytuacja prowadzi do praktyki obchodzenia przepisów o zasadach uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja może zakłócić funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącej, które z uwagi na działalność produkcyjną może być traktowane jako uciążliwe sąsiedztwo dla planowanego osiedla mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji, w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że przedmiotem ochrony tymczasowej nie są wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, lecz jedynie te, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć dobrowolne lub przymusowe zrealizowanie stanu zawartego w danym akcie. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II OZ 381/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Z akt sprawy wynika tymczasem, iż wolą skarżącej było wstrzymanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Należy zatem zauważyć, iż w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717), decyzję taką wydaje się w razie nieuchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wedle art. 63 ust. 2 powołanej ustawy, przedmiotowa decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku. Ma ona charakter deklaratywny, a zatem stwierdza ona jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wniosek skarżącej należy uznać za niezasadny. Ze swej istoty decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. W szczególności należy podkreślić, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu i może być wówczas przedmiotem kontroli Sądu. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik