II SA/Po 146/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze sprzeciwu M. K. od decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; oddala sprzeciw

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a."), umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie legalności fundamentów zlokalizowanych przy [...], działka nr ewid. [...] w [...], wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...], gm. L.. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] października 2017 r. wpłynęło do niego pismo J. P. z prośbą o przeprowadzenie kontroli działek nr ewid. [...], [...] oraz [...] zlokalizowanych przy [...] w [...]. Organ I instancji ustalił, że pismo to było kontynuacją sprawy [...], która zakończyła się decyzją z dnia [...] września 1999 r. nakazującą M. K. – realizującej wówczas rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku warsztatowego – rozebrać ściany szczytowe osłonowe wraz z przekryciem dachu wiaty stalowej, w części której pobudowana jest ona poza granicą działki, rozebrać mur o wysokości 78 cm na fundamencie postawiony w granicy działki, zapewnić odprowadzenie wody deszczowej z dachu wiaty stalowej w taki sposób, aby spływ wód opadowych odbywał się na teren działki lub sieci kanalizacji deszczowej oraz zapewnić na budowie stały dostęp do dziennika budowy. Z ustaleń organu wynika przy tym, że pismem z dnia [...] stycznia 2000 r. M. i R. K. poinformowali PINB o wykonaniu obowiązku nakazanych w decyzji. Z uwagi na pojawienie się nowych faktów co do przedmiotowych działek, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] grudnia 2017 r. przeprowadził kontrolę na terenie działki nr ewid. [...]. W jej toku ustalił, że posadowiona na niej wiata objęta była postępowaniem prowadzonym przez PINB pod nr [...], które zostało zakończone wydaniem w dniu [...] września 1999 r. decyzji o nakazie usunięcia jej z terenu działki sąsiedniej. Na terenie działki nr [...] ,przy granicy z działką sąsiednią, ustawiony został również garaż blaszany o wymiarach w planie 2,85 m x 5,50 m oraz budynek gospodarczy o wymiarach w planie 6,00 m x 5,45 m w konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym, krytym blachą trapezową. W związku z powyższym, każdy budynek został objęty osobnym postępowaniem. Postępowania w sprawie garażu blaszanego ([...]) oraz w sprawie budynku gospodarczego ([...]) zakończyły się wydaniem decyzji nakazujących rozbiórkę przedmiotowych obiektów, z uwagi na zły stan techniczny oraz niezgodność z warunkami technicznymi. W toku prowadzonej sprawy organ ustalił także, że inwestycja realizowana na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 1998 r., [...]) jest nadal prowadzona, a wiata zlokalizowana na działce nr ewid. [...] jest jej zapleczem budowy. W dniu [...] stycznia 2019 r. upoważnieni pracownicy nadzoru budowlanego przeprowadzili ponowną kontrolę w celu sprawdzenia, czy decyzja z dnia [...] września 1999 r., [...] została wykonana. Podczas kontroli stwierdzono, że decyzja nakazująca rozebranie ścian szczytowych osłonowych wraz z przekryciem dachu wiaty stalowej, w części której pobudowana jest ona poza granicą dziatki wraz z rozbiórką muru została wykonana (zgodnie z pismem z dnia [...] stycznia 2000 r.) łącznie z zagospodarowaniem odprowadzenia wody na teren własnej działki. Pozostały jedynie fragmenty elementów betonowych w ziemi, przy czym brak jest możliwości ich usunięcia ze względu na sprzeciw właściciela działki nr ewid. [...], o czym poinformował R. K., okazując notatkę wykonawcy robót. Do akt dołączono również pismo J. P. z dnia [...] kwietnia 2019 r., w którym informuje, że konstrukcja wiaty zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] przekracza granicę i wchodzi na działkę [...]. Zgodnie z załączonym szkicem jest to ok. 5-17 cm. W dniu [...] kwietnia 2019 r. przeprowadzono kolejną kontrolę, podczas której stwierdzono, że na granicy działek [...] i [...] Państwo K. w 1994 roku wykonali elementy betonowe służące jako fundamenty kotwiczące realizowaną wiatę. Przedmiotowa wiata została rozebrana w części, w której była ona poza granicą działki nr ewid. [...], na podstawie decyzji [...] z dnia [...] września 1999 r. Pozostały jedynie elementy betonowe. Państwo K. podjęli działania zmierzające do usunięcia przedmiotowych fundamentów, jednak w trakcie tych robót, właściciel działki nr [...] nie zezwolił na wykonanie prac rozbiórkowych pomimo udzielonej poprzednio zgody na powyższe czynności. Pismem z dnia [...] września 2019 r. (data wpływu do [...] r.) J. P. przedłożył pismo, w którym wyraził zgodę na wejście na działkę nr ewid. [...] w celu usunięcia wszelkich elementów wiaty Państwa K. przy spełnieniu pewnych warunków. Z kolei M. i R. K. w piśmie z dnia [...] września 2019 r. poinformowali, że wraz z planowanymi pracami inwestycyjnymi, ławy fundamentowe zlokalizowane na sąsiedniej działce zostaną usunięte. Mając na uwadze wyżej poczynione ustalenia, w dniu [...] września 2019 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności fundamentów zlokalizowanych przy ul. [...], działka nr ewid. [...] w [...], wzdłuż granicy z działką nr ewid. gruntu [...], gm. [...]. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000m2 powierzchni działki. Jednocześnie zgodnie z art. 30 ust. 1 tej ustawy, taka budowla nie wymagała również zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Betonowe elementy są natomiast integralną częścią niniejszej wiaty. Ponadto, w przypadku robót budowlanych, które nie wymagały pozwolenia jak i zgłoszenia, organ nie prowadzi postępowania legalizacyjnego, jak również nie bada wobec tego kwestii prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Gdyby budowa wiaty wymagała pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wówczas miałaby znaczenie kwestia tytułu prawnego do gruntu, na którym ją wzniesiono. W przypadku natomiast, gdy wiata może zostać wybudowana bez pozwolenia jak i bez zgłoszenia, nie ma podstaw do sprawdzenia kwestii właścicielskich. W tej sytuacji jeśli strony nie są zgodne co do miejsca i możliwego przekroczenia ustawionej wiaty na granicy działek [...] i [...], rozwiązania należy szukać na drodze sądowej o charakterze cywilnoprawnym. W odwołaniu z dnia [...] października 2019 r. do Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wskazał, że zgodnie z decyzją z 1999 r. M. K. była zobowiązana do usunięcia nie tylko ściany fundamentowej ale również ścian szczytowych, osłonowych oraz przekrycia dachu, co do dnia dzisiejszego zgodnie z obmiarami geodety nie zostało wykonane. Odwołujący wielokrotnie zwracał się o przeprowadzenie kontroli również od strony dz. o nr. ew. [...], ponieważ tylko w taki sposób z uwagi na ustawione prowizoryczne ogrodzenie można sprawdzić, czy omawiana wiata zajmuje teren dz. [...]. Jednakże pracownicy PINB dokonali kontroli wyłącznie z terenu dz. [...], stwierdzając że elementy, które znajdują się na terenie posesji odwołującego, wcale się na niej nie znajdują, podważając tym samym pomiary uprawnionego geodety. Tymczasem odwołujący w celu udowodnienia stanu faktycznego poniósł znaczne koszty związane ze zleceniem wykonania przedmiotowych obmiarów przez osobę posiadającą stosowne kwalifikacje zawodowe. W dalszej kolejności odwołujący podniósł, że wiata, która w rzeczywistości stanowi magazyn hurtowni prowadzonej przez M. K. – i która według organu I instancji stanowi "zaplecze budowy" realizowanej na podstawie decyzji [...]) z dnia [...] listopada 1998 r. – jest obiektem nielegalnym. Z treści decyzji [...] wynika przy tym, że Państwo K. w 1994 r. wykonali elementy betonowe służące jako fundamenty kotwiczące realizowaną wiatę, co prowadzi do wniosku, że wiata została wzniesiona 4 lata przed wydaniem decyzji [...]/[...]) zezwalającej na budowę prowadzoną przez M. K.. Tym samym obiekt ten nie stanowi zaplecza budowy i powinien zostać w całości rozebrany. Organ I instancji wadliwie powołał się przy tym na art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, albowiem wiata posadowiona na dz. [...], wchodząca na teren posesji odwołującego ma powierzchnię ok 130 m2. Końcowo odwołujący podniósł, że przedmiotowa sprawa trwa już 20 lat, albowiem PINB w 2000 r. nie przeprowadził stosownej kontroli wykonania decyzji [...], w skutek czego do dnia dzisiejszego przedmiotowa wiata zajmuje teren posesji odwołującego. Decyzja z 1999 roku nie została wykonana co powinno skutkować natychmiastowym nakazem jej realizacji oraz nałożeniem stosownej kary administracyjnej. Przez zalegające w gruncie fundamenty oraz ściany, słupy, dach i jego konstrukcję nie można postawić ogrodzenia w granicy posesji. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że na gruncie niniejszej sprawy organ powiatowy badał kwestię legalności posadowienia fundamentów zlokalizowanych przy ul. [...], dz. nr ewid. [...] w [...], wzdłuż granicy z działką nr ewid. gruntu [...], gm. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powiatowy wskazując przyczynę umorzenia postępowania administracyjnego powołał się na art. 29 ust. 1 pkt 2c oraz art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego wskazując jednocześnie, że elementy betonowe, tj. fundamenty, są integralną częścią niniejszej wiaty. O ile więc należy zgodzić się z tym, że spory międzysąsiedzkie winny być rozstrzygane na drodze cywilnej przez sądy powszechne, to jednakże w ocenie organu odwoławczego organ I instancji nieprawidłowo umorzył postępowania administracyjne. Jak już powyżej wskazano, przedmiotem postępowania administracyjnego była bowiem legalność fundamentów, a nie legalność wiaty zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Organ odwoławczy wskazał organowi I instancji, że w obrocie prawnym znajduje się decyzja z dnia [...] września 1999 r., znak: [...], nakazująca M. K. "realizującej rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku warsztatowego rozebrać ściany szczytowe osłonowe wraz z przekryciem dachu wiaty stalowej, w części której pobudowana jest ona poza granicą działki, rozebrać mur o wysokości 78 cm na fundamencie postawiony w granicy działki, zapewnić odprowadzenie wody deszczowej z dachu wiaty stalowej w taki sposób aby spływ wód opadowych, odbywał się na terenie działki lub do sieci kanalizacji deszczowej, zapewnić na budowie stały dostęp do dziennika budowy." Ustalenia wymaga zatem, czy przedmiotowe fundamenty są pozostałością po obiekcie objętym tym nakazem rozbiórki. W przypadku ustalenia przez PINB, że wskazana decyzja nie została wykonana przez zobowiązaną, wówczas PINB winien przeprowadzić stosowne postępowanie egzekucyjne. Organ I instancji nie może bowiem ponowienie prowadzić postępowania administracyjnego w tej samej sprawie. Natomiast w przypadku ustalenia, że są one częścią innego obiektu należy rozważyć rozszerzenie zakresu postępowania administracyjnego o wiatę, którą organ przywołuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, zdaniem organu odwoławczego organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę winien w pierwszej kolejności ustalić, czy decyzja z dnia [...] września 1999 r., znak: [...] została wykonana przez zobowiązaną, a więc czy przedmiot postępowania był już objęty tą decyzją, czy też przedmiotowe fundamenty są częścią innego obiektu. W zależności od poczynionych ustaleń w przedmiotowej sprawie, organ powiatowy winien podjąć stosowne działania. Ponieważ wskazane powyżej wady postępowania zostały dostrzeżone w toku postępowania odwoławczego, organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich wątpliwości w sprawie, czym naruszył art. 7, 77, 107 K.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie, to konieczne było zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nie było także możliwe zastosowanie art. 136 K.p.a. z uwagi na naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 K.p.a. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. M. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprzeciw. W odpowiedzi na sprzeciw Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw okazał się niezasadny. Zaprezentowane przez Sąd w niniejszym wyroku stanowisko wymaga na wstępie poczynienia kilku uwag o charakterze ogólnym, odnoszących się do instytucji sprzeciwu od decyzji kasacyjnej. Stosownie do art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Z zacytowanych przepisów wynika, że kontrola prawidłowości decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Konstrukcja sprzeciwu implikuje bowiem daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów kontroli decyzji kasacyjnej. Ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jako niedopuszczalna jawi się na tym etapie wypowiedź sądu co do rozumienia normy materialnej w odniesieniu do danego przypadku oraz – tym bardziej – co tego, czy dokonana przez organ odwoławczy fragmentaryczna (np. obejmująca określoną przesłankę bądź taki czy inny zespół przesłanek) subsumpcja już ustalonego stanu faktycznego pod jej hipotezę jest prawidłowa, czy też nie. Taka wypowiedź niechybnie stałaby się przecież determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. A kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik dotyczy (art. 64b § 3 P.p.s.a.), i przy braku pełnej kontroli instancyjnej (art. 151a § 3 P.p.s.a.) – niepodobna pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji, upraszczając nieco, można powiedzieć, że obecnie kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych (co do wykładni normy materialnej i częściowej subsumpcji stanu faktycznego pod jej hipotezę) przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. jawią się jako spełnione – natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., II OSK 1166/20, CBOSA). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie należało w całości podzielić stanowisko organu odwoławczego o konieczności uchylenia wydanej przez organ I instancji decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2017 r. J. P., właściciel działki nr [...] (dawniej nr [...]) w [...] wniósł m.in. o zweryfikowanie legalności obiektów położonych na działkach nr [...], [...] oraz [...] w [...], posadowionych w granicy jego działki. W uzasadnieniu J. P. wyjaśnił, że fundamenty, filary i rynna tzw. "wiaty" znajdujące się nielegalnie na jego gruncie winny zostać rozebrane zgodnie z decyzją z dnia [...] września 1999 r., nr [...] nakazującą M. K. ich rozbiórkę (k. 16 akt adm. organu I instancji). W konsekwencji, w dniu [...] września 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne "w sprawie legalności fundamentów zlokalizowanych przy ul. [...], działka nr ewid. [...] w [...], wzdłuż granicy z działką nr ewid. gruntu [...], gm. [...]" (k. 152 akt adm. organu I instancji), które ostatecznie zakończyło się wydaniem decyzji umarzającej to postępowanie. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że budowa spornej wiaty nie wymagała wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wobec czego nie ma podstaw do prowadzenia przez organ postępowania legalizacyjnego i badania kwestii dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednakże zauważenia wymaga, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2017 r. pracownicy PINB uznali, że wiata na terenie działki nr [...] objęta była postępowaniem prowadzonym przez PINB pod sygnaturą [...] (k. 29 akt adm. organu I instancji). Podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2019 r. organ I instancji sformułował przy tym wniosek, że decyzja z dnia [...] września 1999 r. "została wykonana", ale jednocześnie wskazał, że "pozostały fragmenty elementów betonowych w ziemi". W piśmie z dnia [...] marca 2019 r. organ I instancji wskazał, że "elementy znajdujące się w gruncie nie były objęte decyzją nr [...]" (k. 85 akt adm. organu I instancji). Wobec tak rozbieżnych ustaleń w pełni zasadna jest więc konkluzja organu odwoławczego, że umorzenie postępowania w sprawie było przedwczesne, albowiem obowiązkiem organu I instancji było w pierwszej kolejności jednoznaczne ustalenie, czy przedmiotowe fundamenty są pozostałością po obiekcie objętym nakazem rozbiórki i czy były objęte tym zakazem. W przypadku ustalenia, że fundamenty winny zostać rozebrane na mocy tego nakazu, a nakaz ten nie został wykonany przez zobowiązaną, PINB winien przeprowadzić stosowne postępowanie egzekucyjne. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, organ I instancji nie może bowiem ponowienie prowadzić postępowania administracyjnego w tej samej sprawie. Natomiast w przypadku ustalenia, że sporne fundamenty są częścią innego obiektu, organ I instancji powinien rozważyć rozszerzenie zakresu postępowania administracyjnego o całą wiatę, którą organ opisuje w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako "zaplecze budowy". Reasumując, zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy wydanie decyzji kasacyjnej nastąpiło zgodnie z przesłankami z art. 138 § 2 K.p.a. Stosując ten przepis i wydając decyzję kasacyjną w niniejszej sprawie Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które doprowadziło do przedwczesnego umorzenia postępowania w sprawie. Organ I instancji nie rozważył bowiem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. To z kolei uprawniało organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej. Kluczowym dla sprawy jest bowiem ustalenie, czy sprawa legalności spornych fundamentów – jako elementów wiaty – była już rozpatrywana, tj. czy fundamenty te były objęte nakazem rozbiórki z dnia [...] września 1999 r., i w tym przypadku organ I instancji powinien wszcząć postępowanie egzekucyjne, czy też fundamenty te są nowym elementem innej wiaty, co z kolei będzie obligować organ do zweryfikowania jej legalności. Uchybienia te nie mogły być uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie organ odwoławczy zawarł w zaskarżonej decyzji wytyczne dla organu pierwszej instancji co do tego, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dochowując tym samym zadość dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. Z tych względów Sąd orzekł na podstawie art 151 a § 2 P.p.s.a. Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym na mocy zarządzenia z dnia [...] maja 2020 r. wydanego w oparciu o art. 64d § 2 p.p.s.a. oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] lipca 2020 r., wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.